de kracht van mensen

The World of Brains

2012-02-14T14:01:00.000+01:00

Wat maakt Nederland nou uniek? Zijn het de molens, klompen, paling, schaatsen...ja, maar er is denk ik iets dat nog veel meer waard is dan dat. Wij zijn over het algemeen goed opgeleid, hebben een fantastische samenwerkings-infrastructuur en hebben lak aan hierarchie. Is dat veel waard? Ja, heel veel, in iedergeval wanneer je deze eigenschappen weet om te zetten iets waar de rest van de wereld op zit te wachten.

Wij zijn als bijna geen enkel ander land in de wereld in staat om dwars door alle hierarchie, met elkaar oplossingen te bedenken. Frankrijk, Italie, Duitsland, Spanje, Portugal, noem maar op, ze kunnen het niet. Gewoon omdat ze anders zijn opgevoed dan wij, ze hebben veel meer ontzag voor macht. Door die unieke basishouding van Nederlanders in het algemeen, kunnen wij heel gemakkelijk kennis delen met in principe iedereen binnen Nederland, ongeacht zijn of haar positie.

Door deze unieke eigenschap voldoe je aan de belangrijke randvoorwaarde om nieuwe oplossingen vanuit verschillende disciplines te kunnen benaderen. Want in deze tijd gaat het over verbinden, gaat over samen met anders denkenden tot nieuwe oplossingen te komen. We zullen naar mijn inzicht uit het oude denken moeten stappen om de problemen van nu op te kunnen lossen. En het is mijn overtuiging dat met name Nederland hier een belangrijke rol in kan spelen. Gewoon door de manier van denken, onze opleiding, de fantastische infrastructuren (Internet) en het intensieve gebruik van social media.

We gaan het niet winnen van landen die het produceren van bulk tot hun specialisme hebben gemaakt. Misschien kunnen we nog meekomen in een paar niche-markten. Maar laten we ons voor de toekomst richten op wat heel dicht bij ons hart ligt. Laten we ons specialiseren als kraamkamer voor nieuwe oplossingen en nieuwe producten. Andere landen zijn weer heel goed in het produceren van de eindproducten, wij niet. Laten we als Nederland ervoor kiezen dat wij een grote verantwoordelijkheid krijgen voor het oplossen van kleine en grote vraagstukken voor in iedergeval Europa. En ik zeg hier niet mee dat er in andere landen niet nagedacht kan worden. Maar het gaat niet meer om een of twee mensen die brilliant over een onderwerp kunnen nadenken, maar het gaat juist om een groep verschillend denkenden die samen tot nieuw inzichten kunnen komen.

Wij hebben alles in ons om 'the world of brains' bij elkaar te brengen en er mooie oplossingen uit te halen. The world of brains kan ook zorgen voor richting in Nederland, voor vizie en energie. Het kan ervoor zorgen dat we meer onderzoek kunnen doen, meer research, een sterke positie hebben in de wetenschap maar ook in het doorvertalen naar het nu en vandaag.

Want uiteindelijk zit de toekomst voor Nederland, Europa en de Wereld al ergens verborgen in een onze brains. De vraag is hoe we die toekomst eruit krijgen en vorm gaan geven. Hoe dan ook, het begint bij 'The World of Brains' en ik denk dat we daar echt een unieke positie in kunnen nemen.

omarm spanning

2012-01-04T11:16:00.000+01:00

Spanning wordt vaak als iets negatiefs gezien. Maar spanning is de aanleiding om te bewegen, om te veranderen, om keuzes te maken. Anders gezegd: door spanning kan je groeien als mens. En uiteindelijk denk ik dat het daar toch om gaat.

Er is overal spanning, altijd. Zolang we leven en bewegen is er spanning. Tussen landen, groeperingen, mensen maar ook zelfs in ons hoofd. Aan de ene kant ben ik lui, aan de andere kant wil ik iets voor elkaar krijgen. Ik wil graaglekker eten, maar ook heel lang fit en gezond blijven. Ik zoek veiligheid en tegelijkertijd ook spanning. Allemaal voorbeelden van spanning, van uitersten waar iedereen dagelijks mee aan het stoeien is. Hoe ga je ermee om, welke keuzes maak je daar in.

Ik heb mijzelf lang afgevraagd waarom die twee uitersten er altijd zijn. Ik vond het maar een gedoe en een misser van de natuur. Maar langzaamaan kom ik erachter dat die eeuwige polariteit een functie heeft. Het zorgt ervoor dat ik afgewogen keuzes maak. Of in ieder geval dat ik keuzes maak! De spanning zorgt er voor dat ik goed overweeg wat de consequenties zijn wanneer ik voor het taartje kies of voor een uurtje sporten. Wat interessant is dat je het helpt om de pure vormen van iedere polariteit te kennen. Maar meestal durf je die uitersten niet eens te ontdekken omdat er te veel risico aan hangt. (300 km/h over de A12 rijden bijvoorbeeld).

Een valkuil is dat je dan de adviezen van anderen overneemt. Anderen die misschien de uitersten zelf hebben meegemaakt of het ook weer via anderen hebben gehoord. Het nadeel daarvan is dat je altijd zoiets zal houden van, 'ja, maar'. Het voordeel is dat je alle negatieve gevolgen van het ontdekken van de uitersten bespaard blijft. Ook hier weer een spanning dus.

Wat ik heb geleerd als het om spanning gaat is dat het energie geeft, dat het ervoor zorgt dat je leeft, keuzes maakt, vreugde en verdriet kan geven. En dat het blijkbaar een vast onderdeel van ons leven is. Als dat waar is denk ik dat je er maar zo goed mogelijk met spanning moet leren om te gaan. Gebruik het positief. Vervolgens ben ik er wel een voorstander van om de voor jou belangrijke uitersten zelf te ervaren. Want alleen dan kan je echt doorleefde keuzes maken.

Ik ben heel erg blij dat ik twintig jaar de organisatie-uitersten heb mogen onderzoeken met als doel om de kracht van mensen te kunnen integreren in een organisatie. Ik heb samen met Rutger 10 jaar een organisatie bestuurd die volledig werd gedreven door het systeem creativiteit en vervolgens 8 jaar dezelfde organisatie bestuurd vanuit het systeem structuur. Structuur en creativiteit zijn polair, ze haten elkaar, maar ze hebben elkaar wel nodig! Wij noemen dat Yellow (creativiteit) en Blue (structuur). Wanneer heb je wat nodig en hoe zorg je ervoor dat de systemen Yellow of Blue voor je gaan werken in plaats van tegen je. Doordat we de uitersten hebben gezien kunnen we nu heel goed aangeven hoe de verschillende systemen voor je kunnen werken en niet tegen je.

Daarover gaat mijn nieuwe boek Yellow&Blue. En wat mij betreft gaat daar de discussie over wanneer we tot nieuwe organisatievormen willen komen waarbij we de kracht van mensen maximaal willen benutten in bedrijven. Omdat de toekomst van ieder bedrijf nog ergens tussen de oren van de medewerkers zit.

de nieuwe verantwoordelijkheid

2011-12-29T12:33:00.001+01:00

Spanning is altijd de basis voor nieuwe inzichten en keuzes. Ik begrijp dat dit een positieve benadering is van het begrip "spanning", maar zo zit ik nou eenmaal in elkaar. En spanningen zijn er genoeg, de financiele crisis, het verschuiven van de macht van de VS naar China, India en Brazilie, de verschillen grote tussen arm en rijk, en het opraken van onze grondstoffen. We hebben te weinig aarde's om de westerse levensstijl met elkaar vol te houden. Zoals Wijffels het zegt: "we koersen recht op de perfect storm af".

Even in perspectief. Hoelang lopen er nou mensen op deze aarde? Als je het afzet tegen de leeftijd van de aarde lopen we hier net een paar seconden rond. In die paar seconden hebben we er al een aardige puinhoop van weten te maken. Je zou kunnen zeggen dat we een zeer agressief virus zijn voor de aarde. Een puinhoop die we zelf hebben veroorzaakt. En de enige die het ook kan oplossen zijn wij zelf! Tenzij de aarde zichzelf met een heftig globaal antibiotica injecteert.

Ineens was er de mens en die heeft de aarde volledig bevolkt. De mens heeft de bijzondere eigenschap dat het zich kan aanpassen aan veranderende omstandigheden. En daarom kom je de mens ook overal op aarde tegen. De mens is intelligent maar ook zelfzuchtig. Soms meer zelfzuchtig dan intelligent en dan gaat het mis. Zoals een puber met een pistool of een veel te snelle auto. Dat is vragen op problemen. Want die hersenen zijn nog niet uitgegroeid en kunnen de bijbehorende verantwoordelijkheid nog niet aan.

En zo kijk ik nu naar de mensheid op dit moment, wij dus. We hebben de aarde 'gekregen', maar we kunnen de verantwoordelijkheid (nog) niet aan. We krijgen het niet eens voor elkaar om met elkaar te leven! Laat staan dat we in evenwicht met de natuur leven. Allemaal door zelfzuchtig gedrag. En met name door de transparantie (via internet) ontstaan nu spanningen. We gaan de zaken in context zien!. Maar door die spanning krijg je ook weer nieuwe inzichten die tot nieuwe oplossingen kunnen leiden. En volgens mij zijn we daar nu aangekomen. De spanningen in de wereld lopen alleen maar op en we kunnen niet als een puber door blijven gaan. We moeten onze verantwoordelijkheid nemen.

Voor het gemak noem ik het 'de nieuwe verantwoordelijkheid'. Het is een verantwoordelijkheid die je zelf kunt nemen, maar ook je gezin, je vrienden, je collega's, het bedrijf, de samenleving. En je kan vandaag al beginnen. Een nieuwe verantwoordelijkheid waarbij we onszelf naar een nieuwe beschaving brengen. Een beschaving waarbij we in evenwicht leven met de natuur en elkaar. En natuurlijk zullen er altijd spanningen blijven bestaan tussen mensen, groeperingen, en mensen en de natuur. Juist die spanning heb je nodig om te kunnen groeien als geheel, juist die spanning maakt ons creatief. Maar altijd vanuit de gedachte van de nieuwe verantwoordelijkheid: "leven in evenwicht met elkaar en de aarde".

De samenleving raakt in chaos, de samenleving en de aarde hebben een probleem. Nu is het tijd om onze verantwoordelijkheid te nemen en te bouwen aan een nieuwe beschaving. Begin nu, neem je eigen nieuwe verantwoordelijkheid.

Gelukkig 2012

nieuwe denkers gezocht +yellowblue

2011-12-20T15:55:00.005+01:00

Het gaat niet goed met de wereld. Economisch gezien lopen we vast, ecologisch gezien maken we er ook een puinhoop van en we vechten elkaar nog steeds de planeet af. Dit is volgens mij voor een groot deel te wijten aan een manier van denken waarvan de oorsprong ligt rond 1900. In 1900 was onze (belevings) wereld kleiner, simpeler, hadden we voldoende grondstoffen en leefden we niet met de gedachte zuinig te moeten zijn op onze aarde. In die tijd is ons opleidingssysteem opgezet en zijn we voorbereid voor de industrie die ons honderd jaar voorspoed en geluk heeft gebracht. Maar nu is het op, nu werkt het niet meer.

Nog meer geld stoppen in oude systemen die niet meer voor je werken heeft geen zin. Je maakt het alleen maar erger. Maar mensen zijn bang, bang om het oude systeem los te laten. De meesten houden het liefst de boot vast die zinkt omdat je dan weet wat je hebt. Laat los die boot, laat los dat systeem, durf te denken, durf met nieuwe oplossingen te komen.

En dat is nou precies wat ik in 2012 wil doen. In 2012 wil ik samen met andere nieuwe denkers via internet maar ook door fysieke bijeenkomsten te organiseren nieuwe oplossingsrichtingen bedenken die energie geven. Waar we in kunnen geloven. Oplossingen die zo sterk zijn dat we ons zinkende schip los laten omdat we geloven in onze nieuwe toekomst.

Als onderliggende zienswijze wil ik het +yellowblue concept inzetten omdat het mijn overtuiging is dat we vastzitten in ons blauwe denken en maar moeilijk met creativiteit kunnen omgaan. En veel oplossingen zullen een combinatie blijken te zijn van heel gedoseerd structuur en creativiteit inzetten. En dus niet alles alleen maar vanuit een maakbare-wereld-denken (Blue) aan te vliegen. Yellow gaat over mensen, niet over machines. Toekomstige systemen zullen gebalanceerd gebruik maken van de unieke eigenschappen van machines maar ook van mensen.

Graag nodig ik jullie uit om samen met mij tot een aantal interessante onderwerpen te komen waar we het komend jaar onze tanden in kunnen zetten. Denk hierbij aan:

de nieuwe overheid+yellowblue
banken+yellowblue
innovatie+yellowblue
mobiliteit+yellowblue
HR+yellowblue

Uiteraard kunnen het andere onderwerpen worden. Waar het mij om gaat is dat we 2012 aanpakken als jaar om veranderingen in te zetten. We gaan niet nog een jaar elkaar aanstaren en een crisis over ons heen laten komen. Voor het eerst in de mensheid zijn miljarden mensen met elkaar verbonden en kunnen dus ook een verandering teweegbrengen. Niet ongecontroleerd, maar vanuit zorg, liefde, passie en verlangen naar een nieuwe meer uitgebalanceerde wereld.

We kunnen onze toekomst niet overlaten aan regeringen en financiele grootmachten die alleen nog maar in systemen kunnen denken. In hun oplossingen (gebaseerd op oud denken) gaat het niet meer over mensen want die passen niet in de rekenmodellen. Maar juist die vergeten mensen zijn zich aan het organiseren, om alle regeringen en rekenmodellen heen. Laten we deze unieke kans aangrijpen om niet aan te sturen op een grote chaos maar met elkaar te bedenken waar we heen willen. En vanaf dat moment ons leven zo in te richten dat we samen de juiste kant op bewegen.

Het wordt tijd om de mouwen weer eens op te stropen!

Tot in 2012

de balans tussen ik en wij

2011-12-19T15:17:00.001+01:00

Mensen hebben de vreemde gewoonte om altijd te proberen om bestaande systemen te misbruiken of er handig omheen te manouvreren. De meesten van ons zullen al hun creativiteit aanwenden om gaten in het systeem te ontdekken of te schieten. Of het nu gaat om uiteindelijk minder belasting te betalen, of om in te breken in computer systemen of om de zwaar gereguleerde omgevingen van financiele instellingen te omzeilen.

Het lijkt er zelfs op dat hoe strenger het systeem wordt ingeregeld, hoe slimmer we worden om er zo min mogelijk last van te hebben. Het is een soort competitie tussen de systeembedenkers en de mensen die er mee moeten werken. Beetje vergelijkbaar met de politie versus de criminelen. De politie loopt altijd een slagje achter op de criminelen.

Dus het nog strakker trekken van systemen werkt niet altijd het beoogde doel in de hand. En dat doel is uiteraard het verhogen van de kwaliteit door het verminderen van risico's. Het systeem geeft aan wat goed en kwaad is en wat je in welke volgorde met welke instrumenten moet doen. De perfecte maakbare wereld. Maar mensen passen daar blijkbaar van nature niet zo goed in.

Mensen zijn egoistisch. Of dat nu goed of fout is maakt even niet uit. Het is een gegeven. Mensen denken eerst aan zichzelf of aan hun gezin en daarna misschien aan het bedrijf. Daarom zullen mensen altijd kijken wat er te halen is uit het systeem. Hoe kan je het systeem zo gebruiken dat je er zelf maximaal van profiteert. Daarmee wordt het systeem gesloopt en moet het weer worden aangepast. Door de aanpassing wordt alles trager, duurder, bureaucratischer en komt het gehele systeem mogelijk in levensgevaar. Maar daar denkt de gemiddelde werknemer niet over na en zoekt na de ineenstorting van het bedrijf gewoon weer een andere baan.

Het zit dus in mensen. Maar er zitten ook andere eigenschappen in mensen die de bovengenoemde egoistische eigenschappen in een gezonde balans kunnen brengen. En dat is TROTS. Trots zijn om samen met andere ergens voor te staan. Trots zijn op je bijdrage in het bedrijf of samenleving. Trots zijn op de producten en diensten van je bedrijf. Door die trots kijk je verder dan jezelf. Door je trots zal je het systeem niet willen misbruiken omdat je ziet dat je anderen daarmee in problemen brengt.

Ik zeg dus niet dat door trots je het egoistische trekje kunt laten verdwijnen. Zeker niet, maar je brengt het wel in een gezonde balans. En ik denk dat het goed is te beseffen dat naarmate mensen meer trots zijn op hun eigen bedrijf er minder zware regelgeving nodig zal zijn en het bedrijf meer snelheid zal maken. Het is een delicaat evenwicht tussen 'ik' en 'wij', maar zeker de moeite waard om in de gaten te houden.

Ik ben trots op e-office dat wij op na 20 jaar zoeken ons Yellow&Blue-concept nu kunnen omzetten naar een nieuwe categorie diensten en producten. Hiermee kunnen wij onze huidige en toekomstige klanten unieke waardevolle oplossingen bieden die nooit eerder werden aangeboden in de markt.

Begrijp je een beetje waarom ik trots ben :-)

het begint met een idee

2011-12-10T13:31:00.000+01:00

Wat zie je als je nu naar buiten kijkt. Hoeveel daarvan is door mensen bedacht. Hoeveel van wat je ziet is ooit begonnen met een idee? Wanneer we iets willen veranderen aan deze wereld, waar moeten we dan beginnen? Precies, niet zo moeilijk te bedenken. Maar waarom lukt het dan zo moeilijk? Omdat je onderdeel uitmaakt van de wereld die door anderen is bedacht. Je speelt daar je rol in, je hebt je verantwoordelijkheid te nemen in die wereld. Dat houdt veranderingen tegen.

Moet je dan maar alles loslaten en je als een asociaal gaan gedragen? Nee, natuurlijk niet. Alle gedachten, energie en ideen van onze (voor)ouders hebben ons hier gebracht. En het heeft veel mensen een hoop veiligheid en comfort gegeven. Niet iedereen, eens en misschien was het achteraf niet de meest duurzame manier om hier te komen. Kan je dat je (voor)ouders kwalijk nemen? Nee, zij hebben hun best gedaan met de denkwijze van toen. En die was erg wetenschappelijk/tayloriaans.

Maar wanneer wij willen dat mensen meer worden gewaardeerd voor wie ze werkelijk zijn, we de ongelijkheden op gebieden willen herstellen, we willen dat meer mensen hun verantwoordelijkheden nemen, we verstandig met onze planeet omgaan. Dan moeten wij nu zelf beginnen om daar anders over te denken. Hoe wil je het dan hebben? Wat is de wereld zoals jij die voor je ziet?, wat is de manier van leven die jij wilt?, hoe wil je werken?. Wanneer je zelf geen beeld hebt, gaan anderen voor jou bepalen wat je gaat doen.

Misschien lijkt het allemaal heel 'groot' en ingewikkeld. Maar je kan gewoon klein beginnen. Bijvoorbeeld 'welke reputatie wil je hebben', 'hoe goed wil je zijn in je werk', 'hoe belangrijk is het milieu voor mij', 'hoe wil ik in mijn relatie staan', 'wanneer ben ik blij'. Ik denk dat wanneer je iets wilt veranderen je toch echt eerst zelf een beweging moet maken en niet moet afwachten tot iets of iemand de verandering inzet. Want dan ben je mogelijk weer een speelbal geworden.

Even met de voeten op de vloer. Organisaties worden steeds virtueler, steeds meer tijd- en plaats-onafhankelijk. Dat betekent dat je steeds minder kunt terugvallen op de blauwe structuren en gebouwen van je eigen organisatie. Anders gezegd: 'je zal steeds meer je eigen problemen moeten oplossen, je verantwoordelijkheid nemen!'. Het wordt dus steeds belangrijker voor je dat je weet wat voor jou belangrijk is. Wat geef je aandacht en wat niet. Wanneer je dat vermogen niet hebt wordt je een risico voor je bedrijf omdat je geen keuzes kunt maken. Je loopt over. En je bent niet alleen een risico voor je eigen organisatie maar ook voor je eigen familie. Omdat je werk en prive niet meer kunt scheiden en geen tijd en aadacht hebt voor je geliefden.

Hoe dan ook, kijk nog eens om je heen. Is dat de wereld waar jij energie van krijgt? Als het antwoord een 'ja' is, ben je klaar. Als het antwoord een 'nee' is heb je nog een hoop te doen. Begin maar eens te bedenken hoe die wereld er voor jou uit gaat zien. Ik hoor graag van je.

Op 1 dag in twee boeken

2011-12-09T18:49:00.001+01:00

Woensdag kwam mijn eigen boek uit en was ik op de uitreiking van het boek van Tica Peeman 'Nieuwe leiders gevonden'. Ik voel mij zeer vereerd om als nieuwe leider in haar boek te staan.

onze toekomst zit in jou

2011-12-09T12:36:00.003+01:00

Deze week is mijn derde boek uitgekomen met de titel Yellow&Blue. Wat we in dit boek beschrijven is de conclusie van 20 jaar zoeken naar een nieuwe organisatievorm waarbij 'de kracht van mensen maximaal tot zijn recht komt. Want daar gaat het ons om, 'de kracht van mensen' in organisaties.

Omdat wij geloven dat in 'de kracht van mensen' onze toekomst schuilt. Omdat 'de kracht van mensen' ons in problemen kan brengen, maar er ook weer uit kan halen. Iedere verandering begint ergens in een hoofd van iemand. Of het nou om grote of kleine veranderingen gaat. Iedere verbetering in ons leven of samenleving moet ergens beginnen. En de kans is heel groot dat het ergens in een hoofd zal starten, bewust of onbewust.

En omdat wij geloven dat ieder levend wezen (dus ook een organisatie) dat wil overleven zich constant moet aanpassen, geloven wij zo in de kracht van mensen. Want niets anders dan mensen hebben in een organisatie het vermogen om zich aan te passen. Hoewel dat niet altijd zo lijkt te zijn. Want veranderprogramma's zijn bij de meeste bedrijven kansloos. Waarom?

Omdat mensen zich aanpassen aan hun omgeving! Ik heb zelf mogen zien dat dezelfde ploeg mensen zich compleet anders gingen gedragen toen wij in 2002 de transitie hebben gemaakt van een structuurloze organisatie naar een organisatie met management, targets, spreadsheets, teams, functies. Dezelfde mensen nemen automatisch het gedrag over dat 'het nieuwe systeem' in zich opgesloten heeft. Mijn conclusie is dus dat wanneer je wilt dat mensen veranderen je ze of 1) uit het systeem moet halen, of 2) het (besturings)systeem waar mensen in functioneren drastisch moet veranderen. Mensen passen zich gewoon aan hun omgeving aan.

Maar er is nog een andere omgeving, een die je niet ziet. Een die misschien sterker is dan de zichtbare organisatiesystemen. Dat is namelijk ons brein. Het zelfde brein dat de huidige systemen heeft bedacht en gemaakt. Onze manier van denken bepaalt voor een groot deel ons gedrag. We passen ons aan aan de geleerde denkstructuren in onze hersenen. Dus wanneer je je gedrag wilt veranderen helpt het om je bewust te zijn hoe je denkt. Op welke manier je eigenlijk beslissingen neemt, kijkt naar de wereld, inschat en beoordeeld. Het helpt om te beseffen dat wij allemaal opgeleid zijn om te functioneren in een Tayloriaanse wereld. Een wetenschappelijke wereld, een modellenwereld. Zo denken we, zo handelen we, zo nemen we beslissingen.

Dus wanneer je echt iets wilt veranderen hoef je niet eens om je heen te kijken. Wat je om je heen ziet is het resultaat van ons Tayloriaanse denken. Die keuzes zijn allemaal al jaren geleden genomen. Wanneer je iets wilt veranderen hoef je alleen maar bij jezelf te beginnen. Te beseffen dat je waarschijnlijk door een gekleurde (blauwe) bril naar de wereld kijkt. Waarin logica de boventoon voert.

Geef jezelf de kans om ook eens los van de logica te fantaseren. Geef jezelf eens de kans om een wereld te zien waar je energie van krijgt, waar je in durft te geloven. Laat die energie steeds verder oplopen, zover dat het vuur niet meer dooft. Wanneer je dat hebt bereikt zet je de logica pas in om vorm te geven aan je droom. Want je hebt een onlogische droom nodig om over de problemen van nu heen te stappen. En je hebt de logica nodig om nu de juiste stappen te zetten.

Daar gaat mijn nieuwe boek Yellow&Blue over.
Over een nieuwe zienswijze.

Yellow&Blue een nieuw paradigma?

2011-12-06T09:52:00.000+01:00

Hoe kan je ervoor zorgen dat je bedrijf over vijf jaar nog bestaat? Door onderscheidend te zijn. En dat kan op vele manieren. Maar als uitersten zou je kunnen stellen dat je of voor extreem lage kosten gaat, zoals bijvoorbeeld BrandNewDay, of je gaat voor exclusief maatwerk zoals Royal Huisman (Exclusieve jachten). In ieder geval zal je , onafhankelijk van de Value Propositie, dagelijks moeten werken aan het aanscherpen van je unieke positie.

Wanneer je als organisatie dagelijks wilt kunnen werken aan het verbeteren van je Value Propositie, je markt, je marketing of de organisatie om de Value Propositie te leveren, heb je creativiteit nodig. Heb je mensen nodig die een deel van hun tijd besteden aan het verbeteren van de positie van de organisatie. Dit alles naast de dagelijkse executie van de organisatie.

Wat mij nou iedere keer weer verbaast is dat ik nog geen organisatie ben tegengekomen die in hun KPI's (Key Performance Indicators) 'gerichte creativiteit' hebben opgenomen. De gebundelde creativiteit van de organisatie noemen wij het Corporate Brain. En dit Corporate Brain geeft je het vermogen om je te kunnen blijven onderscheiden. Het Corporate Brain is je verzekering voor de toekomst. Alle nieuwe producten, diensten, verbeteringen ontstaan eerst in het Corporate Brain voordat het vorm gaat krijgen in de rest van de organisatie.

Wanneer het Corporate Brain zo belangrijk is voor de toekomst van iedere organisatie, waarom krijgt het dan zo weinig aandacht van de directie? Waarom stuurt een directie alleen op executie-indicators en niet op creativiteits-indicators. Waarom ontwikkelen de meeste organisatie het Corporate Brain niet en geeft het een focus zoals "het optimaliseren van de interne processen", of "bedenk de producten waar we over twee jaar mee op de markt komen".

Mijn boek Yellow&Blue gaat hierover. Gaat erover dat we gevangen zitten in een manier van denken die past bij de 20ste eeuw. Een oude manier van denken die gaat over processen en voorspelbaarheid. Een manier van denken waarbij iedere oplossing via de as van de logica opgelost werd. Ik noem dat de blauwe denkwereld (Blue). Maar deze blauwe denkwereld loopt op zijn eind en heeft naast veel voordelen ook de problemen van nu tot gevolg gehad.

En als we de huidige problemen willen oplossen zullen we moeten overschakelen op een nieuw denkpatroon, een nieuw paradigma. Ik noem dit nieuwe paradigma Yellow&Blue. In deze nieuwe zienswijze gaan de grootheden 'structuur' en 'creativiteit' hand in hand, hoe tegenstrijdig dit ook mag klinken. Krijgt iedere grootheid zijn eigen ruimte of beperking om maximaal bij te dragen aan het overkoepelende doel. Yellow&Blue geeft de ruimte en energie om nieuwe oplossingen te bedenken voor de problemen van nu. Yellow&Blue laat de kracht van mensen tot zijn recht komen binnen organisaties van nu.

Geef jezelf eens de kans om met Yellow&Blue te spelen in je hoofd, gewoon wanneer je in de file staat. In het begin is het best eng, zo van 'Stel dat ik de creativiteit van al onze medewerkers vanaf nu kan bundelen, waar zou ik die dan op richten? Wat zou ik daar mee kunnen bereiken? '. Je zal zien dat er een nieuwe wereld voor je open gaat.

Ik ben benieuwd naar je bevindingen.

het verschil tussen 1 mio euro

2011-12-04T18:08:00.001+01:00

Stel je mag nu kiezen: in 2012 krijg je of 1 miljoen euro van de Staatsloterij of je krijgt 1 miljoen euro omdat je er bloed zweet en tranen in hebt gestopt. Van welke miljoen ga je het meest genieten? Precies, de miljoen waar je heel veel voor hebt moeten laten. Waar je vreselijk hard voor hebt gewerkt, pijn hebt gevoeld, slapeloze nachten, pijn in je lijf. De miljoen waar je misschien wel in de ogen van andere te grote risico's voor hebt gelopen.

Wanneer het geld je zomaar komt aanwaaien heeft het geen enkele waarde voor je. Neem als voorbeeld de oud professioneel voetballers die misschien iets te gemakkelijk aan hun centjes zijn gekomen. Als het zo gemakkelijk binnenkomt gaat het er net zo gemakkelijk weer uit. Het heeft namelijk geen enkele waarde voor je. En zo gaat het met heel veel dingen die zomaar op je afkomen, of waar je heel diep voor door het stof bent gegaan.

En volgens mij zijn we in Nederland op een punt bereikt dat we wel alles willen hebben, maar er eigenlijk niets of weinig meer voor willen doen. En weet je, als je het miljoen-voorbeeld doortrekt dan wordt Nederland dus zelfs niet gelukkig wanneer aan alle hebben-eisen wordt voldaan. Gewoon omdat we er niets voor hebben gedaan, omdat we geen fundamentele keuzes hebben durven te maken met de risico's die daarbij horen.

Een voorbeeldje iets dichter bij huis: afvallen. We neigen naar afvallen zonder inspanning. Gewoon een paar pillen kopen en klaar ben je. Maar ja, dan zegt dat gebakje dat voor je staat nog steeds niets. Je denkt niet, 'so.. dat wordt hard trainen morgen'! Je bent de relatie met bewegen helemaal kwijt. En ik weet echt wel dat het in ons allemaal zit om met zo min mogelijk inspanning dingen te bereiken. Maar wanneer je echt wilt afvallen zal je eerst heel hard moeten werken om daarna veel bewuster te kunnen genieten van je gebakje.

'No Pain No Gain', stond een keer op een folder van een workout-apparaat van bijna 40 jaar geleden. Pff, dacht ik toen, wat een onzin. Intussen begrijp ik dat de herinnering aan de grote inspanning die je hebt moeten doen om iets te bereiken je geluk kan vergroten. Dat door dingen te laten, je meer waardering krijgt voor de dingen om je heen, maar ook voor bijvoorbeeld mensen die ergens voor durven te gaan. Voor mensen die misschien tegen alle gedachten van nu in geloven in hun eigen wereld en heel hard werken om iets nieuws voor elkaar te krijgen.

Misschien dat deze vernieuwers uiteindelijk niet met een miljoen naar huis gaan, sterker nog die kans is waarschijnlijk heel klein. Maar ze zijn misschien wel gelukkiger dan mensen die meedrijven op het leven en de relatie kwijt zijn tussen de beloning en de inspanning. Kijk maar eens in de ogen van een Olympisch Kampioen op het moment dat hij of zij de gouden medaille omgehangen krijgt. Op dat moment kijkt hij 20 jaar terug en voelt heel even en heel intens alle opofferingen die hij heeft gedaan, alle trainingen, blessures, pijn, tegenslagen en successen. En dat maakt waarom veel van de kampioenen heel even moeten huilen.....van geluk.

domme zoutmanagers

2011-12-02T15:55:00.003+01:00

Vanmorgen hoorde ik op de radio een interview met een zoutmanager van een grote gemeente. Hij riep 'mijn gemeente eerst'. Ofwel, hij wil geen zout delen met andere gemeenten wanneer de omstandigheden daar om vragen. "Wanneer andere gemeenten een zouttekort hebben is dat hun eigen probleem, ik heb mijn eigen verantwoordelijkheid en dat is mijn eigen gemeente". Hiermee komt het idee van een zoutloket op zijn minst onder druk te staan. Wat zegt deze manier van denken nou eigenlijk.

In ieder geval dat het blijkbaar in de gedachte van grote organisaties zit dat ze zich dit gedrag kunnen veroorloven. Dat zij zelf wel kunnen bepalen wat goed voor ze is en dat ze vooral niet hoeven te delen met anderen. Dat ze eerst voor zichzelf zorgen en misschien, als er wat over is, nadenken om iets af te staan aan de mindere goden. In het denken zit een superioriteitsgevoel opgesloten. En wat zo erg is, is dat je dat niet alleen bij de zoutmanagers van grote 'rijke' gemeente ziet. Maar ook bij grote rijke organisaties, provincies en landen. Wij eerst, en de rest heeft zich maar aan ons aan te passen.

In mijn ogen is dit een manier van denken die niet meer past in deze tijd. Maar het is wel een manier van denken die de resultante is van hoe een organisatie wordt bestuurd. Alle systemen, sturing, beloning, bonussen, waarderingen zijn gericht op macht en rijkdom. Ik eerst, dan misschien jij. En ik zorg goed voor mijzelf ten koste van anderen. Lekker belangrijk.

Vreemd eigenlijk, want machtige organisaties zijn groot geworden doordat ze geld hebben gekregen van hun omgeving. Ze hebben hun macht verworven dankzij hun omgeving. Alleen lijken veel zoutmanagers van grote organisaties dat niet meer te weten, omdat ze intern gericht zijn geworden. Alleen nog maar met hun eigen positie bezig, bezig met het halen van hun eigen scorecards. Ze zijn het contact met de buitenwereld volledig verloren. Anders kan je nooit bedenken dat het ok is dat een automobilist alleen binnen jou gemeentegrenzen veilig kan rijden. Maar zodra hij over de gemeentegrens rijdt hij de kans loopt dat hij door een ernstige slippartij zichzelf om een boom vouwt. Maar ja, dan is het jouw verantwoordelijkheid natuurlijk niet meer. Vreemde manier van denken hoor.

Volgens mij heeft het te maken met het ontberen van gezamenlijke doelstellingen. Bijvoorbeeld: wij als gezamenlijke gemeenten zorgen ervoor dat in de winter niemand, waar ook in Nederland, door sneeuw of ijs van de weg zal glijden. En dus draagt iedere gemeente zijn steentje bij en delen we allemaal het schaarse zout. Door het uitblijven van de gezamenlijke doelstellingen krijg je vreemd geisoleerd gedrag waar jij en ik als automobilist zeker niet blij van gaan worden.

En eigenlijk is het wat Europa betreft niet anders. Zolang we niet weten waar we samen heen willen hebben 'de zoutmanagers' van alle rijke landen vrij spel en roepen: "mijn land eerst!". Dat willen we dus echt niet meer. We hebben 1 wereld, dus we zullen het met elkaar moeten oplossen en niet ieder voor zich. Die tijd is voorbij.

is creativiteit gebakken lucht?

2011-12-01T17:46:00.000+01:00

Het begrip 'creativiteit' heeft mij altijd een positief gevoel gegeven. Ik had altijd zoiets gehad van 'creativiteit is goed'. Maar is dat wel zo? Nee, is mijn conclusie, creativiteit is niet altijd en overal positief.

Als voorbeeld noem ik dan altijd dat je niet wilt dat iemand creatief is terwijl hij werkt in de productielijn van een vliegtuigbouwer. Dat wil je echt niet. Dus op die plek, in die positie wil je iedere creativiteit uitsluiten. Reden: te groot risico! Creativiteit brengt namelijk altijd onvoorspelbaarheid met zich mee. Soms handig, maar niet als je vliegtuigen produceert.

Is die man of vrouw aan de productielijn van de vliegtuigbouwer dan ontdaan van iedere creativiteit? Nee, natuurlijk niet. Iedereen is creatief! En waarschijnlijk hebben de werknemers van de vliegtuigbouwer duizenden ideeen hoe ze de productie slimmer kunnen laten verlopen. Waar het dus om gaat is om deze gedachten wel te vangen en te gebruiken zonder daarmee de productie in gevaar te brengen.

Mijn betoog gaat er dus over dat je heel goed moet nadenken waar je creativiteit nodig hebt. Waar je creativiteit gaat opbouwen en richten zodat je doelstellingen worden gehaald. Maar het gaat er dus ook om dat je net zo goed moet nadenken waar je creativiteit wilt uitsluiten. Gewoon omdat het te veel risico's met zich meebrengt.

Directies zouden in mijn ogen bij het maken van hun jaarplannen niet alleen moeten nadenken over hun doelen, value proposities, klanten, resources, processen, maar ook over de gezamenlijke creativiteit (corporate brain)van de organisatie. Wat doen we met die creativiteit, hoe gaan we het richten? Richten we alle kracht van het corporate brain op het verbeteren van de interne processen (operational excellence), richten we het op het bedenken van nieuwe producten en diensten (innovatie) of op het reageren op vragen van klanten die niet ingevuld kunnen worden via de bestaande processen (hoogwaardige advisering).

In mijn boek Yellow&Blue probeer ik zo goed mogelijk uit te leggen hoe creativiteit (Yellow) organisaties kan helpen om nieuwe doelstellingen te bereiken. Dat je via Yellow misschien tot hele nieuwe Value Proposities kunt komen. Maar misschien is de belangrijkste boodschap wel dat de wereld van het proces (Blue) en de wereld van de creativiteit (Yellow) elkaar juist in deze tijd heel erg nodig hebben. Maar ook dat je moet oppassen met Yellow, het is een heet en explosief mengsel dat je zo moet inzetten dat het voor je gaat werken en zich niet tegen je keert.

Creativiteit (Yellow) is de hete lucht in een luchtballon. De hete lucht gaat alleen voor je werken wanneer wanneer je het laat functioneren binnen een structuur (de ballon). Doe je dat niet, dan stroomt alle energie direct weg en kom je niet van de grond.

Cruijff en van Gaal, Yellow&Blue?

2011-11-23T20:59:00.001+01:00

Over twee weken (7 december) komt mijn nieuwe boek Yellow&Blue uit. Eigenlijk gaat het over de combinatie van creativiteit & structuur binnen onze samenleving, organisaties en mensen. Over speelsheid & voorspelbaarheid, in mijn woorden Yellow&Blue. Na 20 jaar e-office te hebben gebruikt als proeftuin, ben ik erachter gekomen dat je beide kleuren nodig hebt om een voorspelbare adaptieve organisatie te bouwen.

BLUE
Je hebt structuur (Blue) nodig om heel voorspelbaar efficient en foutloos te produceren. Liefst met mensen die heel goed om kunnen gaan met sterke externe structuren en management. Het resultaat is voorspelbaar en prachtig. Maar er zit een risico opgesloten in deze Blue-aanpak: "het past zich moeilijk aan veranderende omstandigheden aan". Waarom? Iedere verandering wordt door Blue als een risico gezien en om die reden direct verwijderd uit het proces.

YELLOW
Je hebt creativiteit (Yellow) nodig om unieke vraagstukken op te lossen. Liefst met mensen die zichzelf goed kunnen managen, los van externe strukturen en tijd- en plaatsonafhankelijk tot nieuwe oplossingen kunnen komen. Het resultaat is altijd uniek. Maar ook in de Yellow-aanpak is uiteraard een latent risico opgesloten: "de oplossing is uniek, daardoor duurder dan een blauwe standaard-oplossing en kan nooit de kwaliteit hebben van een blauwe oplossing". Waarom? Omdat Yellow de controle mist van blauw.

COMBINATIE
Je kan je voorstellen dat de combinatie van Yellow&Blue wel werkt. Dan heb je de voorspelbaarheid (Blue) die nodig is om voorspelbaar aan de klant te leveren wat is beloofd en je kan door slim organiseren marge maken. Tegelijkertijd kan je via Yellow, of je processen constant verbeteren (operational excellence) of de creativiteit gebruiken om unieke vraagstukken, die niet via Blue op te lossen zijn, te beantwoorden.

Hierbij is het belangrijk te beseffen dat de meesten van ons opzoek zijn naar structuur en voorspelbaarheid. Dat komt vooral door de wijze waarop wij zijn opgeleid. We besturen onze maatschappij en organisaties vanuit een blauwe (logische) denkwereld. Wanneer er dan mensen ineens niet-logische (Yellow) opmerkingen maken, dan raken we in de war. Maar in die niet-logische opmerkingen kunnen prachtige oplossingen zijn opgesloten. Oplossingen die ons allemaal verder kunnen brengen.

Wanneer ik de afgelopen week naar de situatie Cruijff en van Gaal kijk, moet ik direct aan Yellow&Blue denken. Cruijff gaat over onverwachte manieren van denken, uniek handelen, onnavolgbaar praten, prachtig voetballen. Dit doet mij (als niet voetballer) denken aan een typische Yellow-man. Van Gaal is iemand van discipline en structuur. Je ziet het helemaal aan hem, zijn postuur, zijn manier van praten, zijn handelen. Zijn manier van denken lijkt terug te voeren tot logica. (Blue).

Ik besef dat ik mij met mijn opmerkingen over Cruijff en van Gaal op een gevaarlijk gebied begeef, maar het gaat mij om het voorbeeld. Waar het mij om gaat is dat de combinatie van deze twee mannen mogelijk een perfecte Yellow&Blue combinatie is voor Ajax. Het besturen van de organisatie (Blue) en het laten spelen van een elftal (Yellow). Ze kunnen eigenlijk niet zonder elkaar. Structuur kan niet zonder speelsheid en speelsheid niet zonder structuur. Alleen moet je het niet proberen te mengen, dan gaat het mis!

Zelf mag ik mij gelukkig prijzen dat ik (ik ben zelf best Yellow) sinds 1 november dit jaar Peter van Haasteren (Blue) naast mij heb als COO. Wij besturen nu samen volgens het concept Yellow&Blue e-office. Hiermee hebben we structuur en creativiteit belegd vanaf de bestuurstafel van e-office.
Een opmerking wil ik er wel bij maken: 'het werkt alleen wanneer je hetzelfde doel hebt'!. En volgens mij hebben Cruijff en van Gaal dat ook. Dus wie weet...

zonder droom geen beweging

2011-11-11T10:23:00.000+01:00

De oplossing voor problemen liggen vaak meer voor de hand dan je aanvankelijk zou denken. Maar je moet ze natuurlijk wel zien. Wat mij nu bezig houdt is dat regeringen ontzettend aan het stoeien zijn om over de as van de logica oplossingen te bedenken voor de problemen waar we in zitten. Hierbij gebruiken we trouwens dezelfde logica die ons ook in deze problemen heeft gebracht. Je moet je dus afvragen of dat gaat werken.

Ik zie dat deze aanpak twee vervelende gevolgen heeft. Door maar dieper en verder in te zoomen op de laatste combinaties die te maken zijn met de oude logica, verdwijnt de energie uit de discussie. Deelnemers worden moe en strijden tegen elkaar om via hun eigen gelijk een doorbraak te forceren. Die partij die de beste argumenten op een rijtje weet te zetten wint! Maar wat heb je dan gewonnen? Dat het logisch lijkt dat je gelijk hebt, maar waar is de energie, de passie, de zin om er nog iets van te maken. Je hebt een groot deel van de andere deelnemers murw gemaakt. Die gaan voorlopig niets meer doen, zij gaan niet meer bewegen.

Het tweede gevolg van alleen maar binnen het kader van oude logica naar oplossingen zoeken is dat je de hoofdlijn uit het oog verliest. Waar ging het ook alweer om, waar willen we ook alweer met elkaar heen. Logica-gevechten gaan om mini battles die gewonnen moeten worden, maar de aanleiding raakt steeds verder op de achtergrond. En nog erger, ook hier verdwijnt voor veel mensen de energie om een verandering in te zetten als sneeuw voor de zon.

Het is mijn stelling dat als je iets wilt veranderen het niet alleen gaat om logica, maar ook om energie. Zonder energie kan je niets veranderen. Ik zeg dus niet dat je als een kip zonder kop aan de slag moet, natuurlijk moet je ook nadenken. Maar je zal ook het energielevel in de gaten moeten houden. Dat betekent dat je voordat er iets met logica wordt gedaan, eerst een inspirerend beeld neergezet moet worden. Iets waar we samen voor willen gaan, iets dat energie uitstraalt en waar we allemaal naar toe willen werken. Dus ook bereid zijn om offers voor te brengen.

Bij kleinere bedrijven is dat vaak de rol van een ondernemer. Die heeft een droom waar hij voor gaat, soms tegen alle logica in. Topsporters bedenken dat ze over tien jaar olympisch kampioen willen zijn, vaak tegen alle logica in. Maar dat geeft ze wel energie! En daarna gaan ze nadenken hoe ze daar moeten komen en worden er grote offers gebracht.

Ik zou er een voorstander van zijn wanneer onze regering wordt opgesplitst in twee delen. Een deel van de regering zet een beeld neer van hoe Nederland er over tien jaar uit gaat zien. Een beeld dat energie geeft, waar we voor willen gaan. Het is belangrijk dat dit beeld levend wordt gehouden en niet stuk wordt gerationaliseerd. Het tweede deel van de regering gaat via logica bedenken hoe daar invulling aan te geven. Wanneer je deze twee rollen zou samenvoegen gaat het namelijk altijd ten koste van de droom. En als de droom weg is, ben je de energie kwijt. Weg beweging.

Het belang van dromen wordt mijns inzien zwaar onderschat. Dromen geven alle energie om te bewegen, om bijzondere dingen te doen en om uit moeilijke situaties te komen. Het grootste gevaar voor een droom is logica. Met logica kan je iedere droom direct stukmaken, omdat de droom niet realiseerbaar lijkt via de bestaande logica. En logica is momenteel de belangrijkste manier van beslissingen nemen in onze maatschappij. Ik denk dat de combinatie van logica en dromen ons kan helpen om stappen te maken.

In mijn boek Yellow&Blue probeer ik deze werelden samen te brengen binnen organisaties. In het blauwe deel van een organisatie is het NU (logica) verankerd. In het gele deel de toekomst (creativiteit) van een organisatie, en daar is ook de droom en dus de beweging ondergebracht.

over duikflessen en inspiratie

2011-11-10T12:42:00.000+01:00

Stel je leeft in een tijd waarin mensen voor het eerst op de maan landen, Jacques Cousteau de duikfles heeft uitgevonden en de oceanen ontdekt, de eerste supersonische Concorde het luchtruim kiest, de snoek van Citroen met luchtvering wordt geintroduceerd, Zeeland wordt afgesloten met dijken en stormkeringen, de eerste computers verschijnen. Wat doet dat met een jongetje van een jaar of 7?

Dan kan het bijna niet anders zijn dat je als jong mensje denkt dat alles kan, dat alles mogelijk is. Je raakt geinspireerd om in te stappen op deze golf van energie en mogelijkheden. Je wil bijdragen, meedoen, ook iets neerzetten. Dit is in grote lijnen denk ik het gevoel dat ik heb overgehouden aan mijn tijd als klein mannetje. Met grote ogen en vol verbazing kijken naar de wereld van nieuwe mogelijkheden. Niet dat ik daar op dat moment iets mee kon, maar ik had ineens voorbeelden, inspiratie, dromen.

Waarom ik dit met jullie deel is omdat ik mij afvraag of we in deze tijd nog wel inspirerende voorbeelden hebben voor onze jeugd. Kan de jeugd zich nog ergens over verbazen of laten inspireren. Het zijn in iedergeval niet de rakketten en duikflessen die zullen inspireren. Die waren natuurlijk lekker tastbaar en duidelijk aanwijsbaar. Maar wat zijn nu de voorbeelden? Misschien de iPad, iPhone, of willen ze die alleen maar hebben?

En dat terwijl we als wereld misschien wel in de meest spannende, angstaanjagende, kansrijke tijd zitten sinds honderden jaren. We maken een transitie van geisoleerde rijke industriele landen, naar een transparante wereld waar nieuwe machtsblokken ontstaan en de macht verschuift van regeringen naar de massa. Waar we ons steeds meer bewust worden van elkaars afhankelijkheid, intolerantie, verschillen en als je goed kijkt ook de nieuwe mogelijkheden.

Van de Apollo 11 kon je een plaatje zien en je wist ook dat Armstrong als eerste op de maan liep. Alleen wat zijn de plaatjes van nu? Zijn dat oorlogen, honger, vluchtelingen, Syrie, Berlusconi, de euro, de beurs? In iedergeval geeft de transitie waar we in zitten de meeste mensen niet veel energie. Sterker nog ik denk dat veel volwassenen er helemaal niet blij van worden. Maar wat doet dat dan met onze jeugd? Wat doet dat met hun dromen, hun inspiratie, hun energie?

Zouden we als volwassenen niet beter over onze eigen schaduw heen kunnen stappen en juist de positieve zaken van nu kunnen zien. Waardoor we een inspirerend voorbeeld kunnen worden voor jonge mensen? Een nieuwe duikfles ontwikkelen om de nieuwe wereld te ontdekken. Om via films te laten zien hoe de nieuwe wereld eruit ziet. Net als Jacques Cousteau ons de oceanen heeft laten zien. Jonge mensen de rijkdom en mogelijkheden tonen van de nieuwe wereld die aan het ontstaan is.

Ben ik naief? Geen idee, ik heb wel dromen. Met dank aan Apollo 11 en Jacques Cousteau.

de rek is eruit

2011-11-09T16:49:00.002+01:00

We proberen in Europa en de Verenigde Staten met alle macht vast te houden aan oude strukturen. Aan oude gedachten over hoe banken moeten werken, dat we een gegarandeerd pensioen moeten hebben, dat we de handel moeten houden die er altijd was. Alle energie is gericht op houden wat we hebben. Maar we weten eigenlijk allemaal dat dat niet meer gaat lukken. Maar we moeten door.

De macht is verschoven naar China, Brazilie, India, maar ook van koningen via regeringen naar de massa. De verschillen tussen arm en rijk zijn meer zichtbaar dan ooit, we leven niet meer op een eiland. We leven op 1 planeet, en daar moeten we het mee doen. Europa en de VS gedragen zich als een klein jongetje met te veel speelgoed die niet wil delen met de nieuwe buurjongetjes. We worden boos en gefrustreerd en willen met alle macht ons speelgoed vasthouden want het is van mij. De rek is eruit. Maar we moeten door.

We zijn als mensheid intussen gegroeid, we komen aan in een nieuwe fase. Een fase waarin veel, zo niet alles, zichtbaar wordt. Er kunnen geen geheimen meer onder de pet worden gehouden. Wat over blijft is reputatie, eerlijk gedrag en een houding die opzoek gaat naar de nieuwe mogelijkheden. Wat we hadden is er niet meer, is voorbij. Is dat jammer? Nee eigenlijk niet, want we konden toch niet meer groeien. En dat is toch uiteindelijk wat iedereen wil. Daarom moeten we de zaak eerst maar eens een beetje afbreken om straks weer te kunnen groeien. De rek is eruit. Maar we gaan door.

Er komen heel veel nieuwe landen en mensen bij. Iedereen wil wat eten en kunnen leven in vrijheid. De verschillen zijn nog te groot. Dat geeft natuurlijk spanning. Maar wanneer wij nu onze speeltjes eens wat meer gingen delen, misschien krijgen we dan meer vriendjes. En meer vriendjes is gaaf, kunnen we nog leuker samen spelen. Doet even pijn, maar daarna wordt alles een stuk leuker. Met elkaar naar de volgende fase. We hebben weer rek, we kunnen weer door.

wachten op het goddelijk startschot

2011-11-07T10:00:00.003+01:00

Wanneer je de laatste jaren, maanden om je heen kijkt en luistert lijkt het wel of we zijn overgeleverd aan een groot donkergrijs crisisspook. Het schuift als een donkere wolk over Nederland en Europa en we kunnen er niets meer aan doen. De crisis overkomt ons, we moeten er allemaal aan geloven. En dat geloof ik dus niet.

Kijk nou eens naar alleen al Nederland. Probeer je eens voor te stellen dat je van een onbewoond eiland komt, ergens ver weg, en je wordt in ons land geparachuteerd. Wat zie je dan? Je ziet mensen die heel goed zijn opgeleid, je ziet een infrastructuur die tot de top van de wereld behoort, je ziet dat Nederland een geweldig exportland is, dat de cultuur er een is van samen zaken oppakken. Je ziet een misschien wel overgereguleerd landje met ontzettend veel potentie.

Maar wat je ook ziet is dat de mensen in Nederland een beetje lui zijn geworden. Zich misschien een beetje te veel vasthouden aan verworven rechten als vrije tijd, luxe, subisidies, financiele ondersteuning, arbeidsrecht. Het land is een beetje zijn ondernemerschap kwijtgeraakt door iets te veel te gaan 'zorgen' zonder dat daar ook de andere kant van de medaille 'het nemen van verantwoordelijkheid' bij te ontwikkelen We willen allemaal olympisch kampioen zijn zonder er iets voor te laten of iets voor te doen. En dat gaat dus niet, dat weet ook iedereen wel.

Waar het volgens mij om gaat is dat we niet meer gaan wachten op een of ander goddelijk startschot om te beginnen aan een nieuw tijdperk. Volgens mij zou iedereen bij zichzelf op een resetknop moeten drukken en met zichzelf afspreken dat hij of zij vanaf nu start met een nieuw leven. Een leven waar je misschien wat minder gericht bent op het behouden van wat je hebt, maar meer bezig bent met het creeren van een toekomst. Proberen minder afhankelijk te worden van systemen die door anderen zijn bedacht, maar veel meer de kracht uit jezelf halen.

Niet denken dat er later wel voor je wordt gezorgd, maar zorgen dat je zoveel mogelijk zelf in staat bent om je eigen toekomst te regelen. Ik verbaas mij ook altijd over verkeersdeelnemers die zonder te kijken de weg oversteken of inhalen en er dan maar vanuit gaan dat anderen dat zien en de juiste maatregelen treffen om je in leven te laten. Hoe kan je jezelf zo kwetsbaar opstellen, je legt je leven in de handen van anderen.

Zeven december komt mijn nieuwe boek 'Yellow&Blue' uit. Uiteindelijk gaat het er om dat mensen die willen opereren in het creatieve deel van de organisatie (Yellow) wel in staat moeten zijn om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Hun afspraken na te komen. Het betekent ook je jezelf niet te veel laat afleiden door wat anderen zeggen en doen, maar vooral vanuit je eigen kracht handelt. Je eigen kracht is uiteindelijk de enige zekerheid die je hebt, daar kan geen pensioenfonds tegenop.

groter dan jezelf

2011-06-25T12:50:00.006+02:00

Je kent het wel, je leest wat en dat wil je delen. Je schrijft een blogje of een twitje en je hoopt dat iemand het oppakt, dat iemand er iets mee gaat doen. Alsof er honderden miljoenen ijzerdeeltjes als een stofwolk door een ruimte worden geblazen in de hoop dat ze ergens zullen samenklonteren. Maar daar gaat het vaak mis. Er mist een organiserend principe, iets dat aantrekt, iets dat organiseert zonder de klassieke organisatiebegrippen toe te passen. Een organiserend principe dat onze rechter hersenhelft raakt. Een organiserend principe dat niets heeft te maken met logica, maar met passie en energie.

Een wolk aan informatie heeft iets nodig om waarde te krijgen; een magneet. Die magneet trekt de juiste informatie, energie en mensen waardoor iets kan ontstaan. We missen volgens mij nieuwe verfrissende magneten. De stofwolk aan informatie en ideen zijn er wel, meer dan, maar waar blijft de volgende stap.

Wij hebben er bij e-office ook last van. Er is ontzettend veel informatie en kennis, iedere dag komt er meer bij en ja, het heeft allemaal op een of andere manier wel met e-office te maken. Maar het mist vaak een ziel, de passie. Misschien raar dat ik dat schrijf als mede-oprichter van e-office, maar we kunnen beter, we kunnen meer, en vooraf met meer focus.

Twintig jaar geleden zijn Rutger Stekelenburg en ik gestart met e-office omdat we geloven in de kracht van mensen. Mensen maken uiteindelijk het verschil. Dit is geen holle frase, we geloven daar echt in. Alleen hoe organiseer je dat in een bedrijf, waar mensen vaak worden gezien als resources in plaats van mensen.

We hebben 20 jaar lang ge-experimenteerd met onze eigen organisatie om te begrijpen hoe het werkt. Al deze ervaring is terug te vinden in ons concept Yellow&Blue. Wij begrijpen als geen ander hoe deze twee domeinen van controle en vertrouwen elkaar kunnen versterken of juist vernietigen. Ook begrijpen wij hoe je de Yellow-kant kunt inrichten. Blue heeft Taylor gelukkig al uitvoerig beschreven.

Aan het eind van het jaar komt ons derde boek uit met de titel Yellow&Blue. Hierin beschrijven we de gedachte achter het concept. De komende tijd gaan we binnen de e-office group gebruiken om onze producten en aanpakken toe te snijden op Yellow&Blue. Dat wordt hard werken, maar het geeft wel energie en richting. Snoeien geeft ook kracht.

Yellow&Blue is onze magneet. Yellow&Blue zorgt ervoor dat we de juiste informatie lezen en delen, dat we de juiste keuzes maken, dat er energie en passie ontstaat. Het concept Yellow&Blue is de bescheiden bijdrage van e-office aan onze maatschappij na 20 jaar zoeken hoe de kracht van mensen kan werken voor organisaties in de 21ste eeuw.

De kracht van mensen kan worden gebundeld tot een corporate brein. Het corporate brein is misschien wel het meest belangrijke asset voor de toekomst van iedere organisatie. Wij kunnen eindelijk na 20 jaar onze klanten helpen om hun corporate brein te ontwikkelen en toe te passen binnen bestaande organisaties, waardoor ze klaar zijn voor de toekomst.

Als dat geen magneet is.

hi... let's change the world!

2011-04-25T17:50:00.006+02:00

Stel dat we de komende jaren veel meer waarde gaan toekennen aan zaken als, begrip voor elkaar, beetje letten op elkaar en de natuur, iets meer in evenwicht met je omgeving leven dan nu, niet meer spullen najagen omdat spullen uieindelijk niet gelijk staat aan geluk. Stel dat we die kant op bewegen, wat gaat er dan gebeuren?

Natuurlijk hebben we nog steeds iets te eten nodig, en moeten we zuinig zijn op onze vrijheid, moeten we dingen regelen omdat we met heel veel mensen op een kluitje wonen. Maar wat doet dat met onze toekomstverwachtingen, en wat doet dat uiteindelijk met onze economie? Want als je uiteindelijk minder om spullen gaat geven en dus nodig hebt, dan wordt er ook minder gemaakt en verkocht. Dan moeten er sectoren van onze economie problemen krijgen.

Wanneer we iets meer onze rechter hersenhelft de ruimte gaan geven, dan kan het niet anders zijn dan dat we behoefte gaan krijgen aan de wat zachtere dingen in het leven. Zaken die vaak ver afstaan van spullen. Het gaat meer om een idee, over verbindingen, om samenhang en gevoel om iets betekenen voor een ander.

Misschien klinkt het nu wel heel soft. Maar ik kan mij voorstellen dat we eerst een periode hebben nodig gehad om 'de logistiek' van ons leven op orde te krijgen. Nu dat al een eind op weg is kunnen we tijd vrijmaken om te doen waarvoor we hier misschien wel zijn... verbindingen maken?

In iedergeval merk ik een verschuiving in de dromen van veel jonge mensen. Het gaat veel minder om spullen, want die hebben ze vaak al. Het gaat veel meer om jezelf kunnen zijn, iets kunnen betekenen voor de wereld. Ook hier weer niet iedereen en niet allemaal nu...maar het is een beweging.

En volgens mij een beweging die we allemaal graag willen, want we worden er allemaal beter van.

Het tijdperk van de rechter hersenhelft

2011-04-20T15:59:00.003+02:00

In wat voor tijd zijn we nu eigenlijk beland? Het gaat nu om verbinden, om de aarde, om ons milieu maar ook om onze economie. Bedrijven proberen nieuwe wegen te vinden. Mensen verbinden zich via social media tot sterke groepen. Revoluties vinden plaats doordat we social media tot onze beschikking hebben. Wilden deze mensen dan altijd al een revolutie, is het jarenlang onderdrukt, of...veel vragen dus.

In onze tocht naar het zoeken naar nieuwe vormen van organiseren zijn we er achter gekomen dat je zowel creativiteit als structuur nodig hebt. Omdat ik kwam uit een zeer gestructureerde wereld en daar de oplossing niet kon vinden, ben ik jarenlang opzoek gegaan naar de andere kant, de creativiteit. Want wij geloven in de kracht van mensen. En vervolgens hebben alles gedaan wat daarbij hoort: vrijheid geven, energie geven, passie ontwikkelen, dromen, geen grenzen stellen, je hart kunnen volgen, mooie dingen doen.

Is dat dan een vergissing geweest? Mijn antwoord is nee, maar. En de maar is het inzicht dat creativiteit niet kan zonder struktuur en andersom. Maar ook tot het inzicht gekomen dat onze hersenen door het industriele tijdperk zijn misvormd. We gebruiken alleen de linker kant van onze hersenen, de logica. (zie de videos van sir Ken Robinson)

Onze hele wereld is opgebouwd vanuit de logica. In iedergeval de westerse wereld. En nu is er ineens een sterke behoefte aan iets anders. Het is mijn overtuiging dat wat we nu willen we vooral kunnen bereiken met de rechter hersenhelft. Het gaat in mijn ogen in deze tijd over inspiratie, dromen, verbindingen maken, holistische zienswijzen, zorgen, creatief zijn.

We hebben meer dan honderd jaar onze rechter hersenhelft mishandeld en nu komt die kant heel hard terug. Niet via bedrijven, maar via jou en mij. Via mensen die misschien niet goed onder woorden kunnen brengen wat er aan de hand is. Maar wel voelen dat we er alleen met de logica niet gaan komen. Onze logica wordt nu verrijkt met de kwaliteiten uit onze rechter hersenhelft. Alleen vindt deze ontwikkeling wel plaats in een logische wereld, dat maakt het complex.

Het is mijn overtuiging dan ook dat de komende tientallen jaren alles wat met de rechter hersenhelft te maken heeft zich steeds meer zal laten zien. Dat we misschien zelfs wel een beetje zullen doorslaan om vervolgens in staat te zijn de twee kanten ten volle in te zetten voor ons gezamenlijke geluk.

En in het klein is dat voor ons het samenspel tussen processen & corporate brein binnen organisaties, tussen yellow&blue, tussen je linker en rechter hersenhelft.

socialistisch kapitalisme

2011-04-11T08:05:00.005+02:00

Een paar weken geleden mocht ik deelnemen aan een innovatiedag voor een gezamelijke klant van KPN/Getronics en e-office. De hele dag werden er presentaties verzorgd voor de innovatie-medewerkers van de klant. Een van de sprekers van KPN kwam op een gegeven moment met de term 'socialistisch kapitalisme'. Ik heb die term even laten sudderen in mijn hoofd en vind het eigenlijk wel een mooi begrip.

Onze westerse wereld is natuurlijk zeer kapitalistisch en heeft ons veel gebracht. Maar het kapitalisme kent ook veel downsides. We worden rijk ten koste van anderen en onze planeet. Het is een nogal eenzijdige en zelfzuchtige manier van denken en handelen in mijn ogen.

Het socialisme lijkt mooi maar werkt niet. Je kan niet de verantwoordelijkheid bij iedereen neerleggen, dat gaat gewoon niet. Je kan er wel voor zorgen dat je voor elkaar zorgt en dat niemand buiten de boot zal vallen. Maar ook hier hoort bij dat mensen wel hun eigen verantwoordelijkheid nemen en zich niet volledig afhankelijk laten maken van een systeem.

Dus het combineren van deze twee werelden zou wel eens goed kunnen werken. Aan de ene kant wel het initiatief en de daadkracht van het kapitalisme en aan de andere kant de zorg voor iedereen en in contact blijven met de meningen en oplossingen van de groep.

Vroeger zou zoiets absoluut niet mogelijk zijn geweest omdat je groepen niet anders kon besturen dan via een strenge organisatie. Afdelingen, vertegenwoordigers, besturen, noem maar op. Maar nu kan je met social media, collaboration software en een slim gebruik van leiderschap tot nieuwe vormen van democratie komen.

Sinds 1991 zijn we bezig om nieuwe vormen van organiseren te bedenken voor bedrijven. Uiteindelijk zijn wij uitgekomen op het principe van Yellow&Blue, Proces&Corporate Brain. Misschien gelden deze principes ook wel voor een nieuwe vorm voor democratie. Een deel hiervan moet je strak organiseren, maar maak vooral ook gebruik van het democratisch brein van de bevolking.

Socialistisch kapitalisme... Yellow&Blue? Sterk leiderschap&Democratisch Brein?

Social Capitalism volgens Wikipedia.

ik twitter, dus ik besta

2011-04-06T20:06:00.003+02:00

Hoelang doen we het nou al, jaartje of vijf misschien. Social Media heeft een vlucht genomen, maar de vraag is voor wie? Wie zijn die mensen achter twitter, facebook, linkedIn, Hyves, noem maar op. Gaat het hier om een representatieve doorsnede van de samenleving? Of toch een select groepje mensen die hier lekker hun ding kunnen doen.

In ieder geval wel veel jongeren die het ook nog eens vaak doen via hun smartphone. Dat is wel duidelijk intussen. Maar wie zijn dan die ouderen? Waarom tweet je dat je de auto gaat wassen, of dat je ergens gaat zitten? Waarom? Misschien moet ik die vraag niet stellen en ben ik gewoon niet meer van deze tijd.

Maar wat wel van deze tijd is, is dat we in een transitie zitten. Van de oude wereld naar een nieuwe wereld. Dat we midden in een crisis zitten die nu met heel veel geld leuk is opgepoetst. Maar als je heel eerlijk bent is er natuurlijk niets veranderd. Hebzucht is nog steeds van nu, en dat betekent dat we weer tegen dezelfde problemen aan zullen lopen. Intussen maken we steeds meer stuk en verbruiken we steeds meer grondstoffen zonder een oplossing te bedenken.

Wie die oplossingen moeten bedenken? Nou jij en ik, maar ook bedrijven en de overheid. Maar kijk nou eens waar we ons door laten afleiden? Door de dingen die vandaag gebeuren: bonussen van de Leaseplan directie, van ING (en dan bedoel ik het onverantwoordelijke gedrag van de commisarissen), maar ook de commando Marco Kroon, fraude bij de marine, problemen bij het CDA. Het focussen op dit soort problemen is hetzelfde als je auto wassen, stofzuigen en je sproeivloeistof bijvullen terwijl je met 200 km per uur op een muur afstormt.

We hebben grotere problemen op te lossen dan waar nu onze energie aan op gaat. We zullen als land snel keuzes moeten maken. Met de lange termijn bezig zijn. Nadenken over hoe we er over 20 jaar uit willen zien in plaats van al onze energie stoppen in de belachelijke situaties van nu.

Social Media zorgt voor oppervlakkigheid als we niet uitkijken. Korte berichtjes, meningen, emotie, boosheid en frustratie. En dat keer miljoenen. En ik zeg niet dat het niet waar is. Ik zeg dat we met klagen er niet komen. Dat we notie moeten nemen van de feedback, maar dat we vooral bezig moeten zijn met de lange termijn. Waar wil JIJ heen, waar wil je bedrijf heen, onze samenleving. En dan moet je je niet iedere dag laten afleiden door onnozele dingen. Dat gaat ons niet helpen.

En oh ja, de democratie zoals we die nu hebben ingevuld gaat niet meer voor ons werken. (blogje uit 2009). Social Media heeft de macht bij ons allemaal neergelegd, die ligt niet meer bij de kerk, de koning of de regering. Daar hebben onze huidige vertegenwoordigers rekenschap mee te houden. Ze moeten vooral niet op ieder tweetje reageren, want wie zijn die twitteraars eigenlijk. Zijn de twitteraars echt een afspiegeling van de samenleving? Ik denk het niet.

Een moderne regering moet zich vooral bezighouden met inspireren en richting geven. Waar willen we als Nederland/Europa staan over 20 jaar. Ik zou het wel weten als je hoog opgeleide mensen hebt, een top infrastruktuur, mega internetdekking, laterale denkers en meerdere talen kunt spreken.

de kracht van het corporate brain

2011-04-01T11:34:00.006+02:00

Heel vroeger heb ik een tijdje aan topsport gedaan. Een zeer leerzame tijd omdat in die periode achteraf gezien veel oplossingen opgesloten zitten voor problemen die ik nu om mij heen zie. In die tijd roeide ik als junior op WK's. Wat je jezelf dan afvraagt is "Waarom is de ene ploeg nou sneller dan de andere? Is dat doordat het materiaal beter is, de conditie beter is, de kracht verschilt, de techniek het verschil uitmaakt...".

Nee, wanneer het echt om de top gaat dan blijft er nog maar een ding over. WIL je winnen of niet. Durf je verder te gaan dan de ander, durf je de pijn te hebben die nodig is om te winnen of niet. Durf je voorbij alle signalen te gaan van je lichaam om nu te stoppen met de wedstrijd, of niet. Wanneer je fysiek dezelfde teams hebt, hetzelfde materiaal, dezelfde techniek dan zit het verschil uiteindelijk in het brein.

Breng dit concept nu eens naar bedrijven. Zie processen eens als het lichaam van een bedrijf, de spieren, de conditie, de kracht, de techniek. Het blauwe deel van het bedrijf. Stel dat ieder bedrijf dit perfect voor elkaar heeft, wat blijft er dan nog over om je te kunnen onderscheiden van je concurrent: inderdaad het corporate brain.

Hoe goed ben je in staat om je creativiteit in te zetten om je processen nog beter op orde te krijgen (operational excellence), of hoe goed ben je in staat om samen met je omgeving nieuwe produkten en diensten te ontwikkelen. (innovatie, Co-creation, co-collaboration). Het vreemde is dat er geen enkel bedrijf te vinden is waar een bestuurder zich verantwoordelijk voelt voor juist het belangrijkste asset: het corporate brain.

En dat gaan wij dus veranderen, want het corporate brain is waar onze toekomst in zit opgeborgen. En die moet er snel uitkomen, want er is veel verandering nodig.

corporate brain in oktober van dit jaar

2011-03-30T13:15:00.004+02:00

Beste,

Momenteel ben ik bezig met mijn nieuwe boek over het Corporate Brain van organisaties. Of beter gezegd...Ben Kuiken is het boek aan het schrijven op basis van onze ervaringen van de afgelopen jaren. Ik ken Ben al jaren en hij heeft ook de vorige twee boeken geschreven. Ieder zijn vak.

We hebben in de afgelopen maand een uitgever gevonden waar we het nieuwe boek mee op de markt brengen: Business Contact. Maar een nieuwe uitgever betekent natuurlijk wel dat we een kleine verbouwing moeten doorvoeren in ons boekje. En...., dat we meelopen in het proces (blauw) van de uitgever. Dat betekent dat het boek in het najaar zal verschijnen, waarschijnlijk na oktober.

We hebben allemaal ontzettend veel energie om hier een succes van te maken. Het inzicht dat onze wereld toe is aan het herontdekken van de rechter hersenhelft (Yellow) in onze huidige maatschappij maar ook binnen organisaties heeft ons geraakt.

Eindelijk komen logica en creativiteit weer bijelkaar, versterkt het elkaar en biedt een evenwicht. Zoals het hoort. Alleen moeten we de gele kant (creativiteit) wel opbouwen vanuit het blauwe denken: lineair, logisch, modelmatig. Dat is natuurlijk een bijzondere opgave.

We zullen de komende tijd besteden om steeds meer te vertellen over het boek en over de concepten Yellow&Blue en Corporate Brain. Wat is het, hoe manage je een corporate brain, is het een asset....veel vragen waar we ook in het boek een antwoord op hopen te geven. We zullen dat doen via mijn blog maar ook via de website van Ben: nieuw organiseren.

Mochten jullie nog vragen hebben, laat het mij horen. Ik kan niet wachten.

Groet!

Roland

app voor roeiers door roeiers

2011-03-10T11:40:00.003+01:00

Een aantal weken geleden ben ik gevraagd door de organisatoren van 'de Koninklijke' (is een begrip voor wedstrijdroeiers), of wij op een of andere manier kunnen bijdragen aan hun evenement later dit jaar. Nou draag ik het roeien een warm hart toe, en ik wil ook vaak dingen net even iets anders doen.

De roeiwereld is redelijk behoudend, maar ook weer erg interessant. Sterker nog, het is een wereld waar veel potentie aanwezig is, alleen moeten we die wel zien te aktiveren. Daar gaat nu deze blog over.

Ik zoek mensen die in staat zijn om met elkaar een roei-applicatie te maken op een iPhone, Windows Mobile 7, BlackBerry en een Android, waarin de driehoek 'studenten/bedrijfsleven/koninklijke' aan elkaar wordt geknoopt. Het gaat een interactieve applicatie worden met streaming video, advertenties, social media.

Nou ben ik eigenaar van een IT-bedrijf dat zelf dergelijke applicaties kan bouwen, maar ik wil het samen met jullie doen. Het is van belang dat de geldstroom, die we via de applicatie op gang willen brengen, uiteindelijk bij de studenten en 'de koninklijke' uitkomt. Want dat was de oorspronkelijke vraag.

Mijn vraag aan jullie is dus wie (virtueel) wil meehelpen met het bedenken en ontwikkelen van een applicatie voor verschillende mobile platforms voor de roeiwereld in Nederland. Ik denk dat het voor iedereen een ontzettend leerzame ervaring kan zijn, waarbij we ook nog eens een hoop mensen kunnen helpen.

En als we dit samen kunnen, dan kunnen we later nog veel meer mensen helpen.

verschrompeld denken

2011-03-08T16:33:00.006+01:00

We zijn allemaal gevormd om onderdeel uit te maken van een industriele realiteit. Hiervoor is nodig dat je denkt als een lopende band. Lineair, logisch, foutloos, gemodeleerd. Prachtig allemaal. We weten ook dat we daar de wereld niet mee gaan redden. Want de wereld is helaas niet lineair, logisch, foutloos en gemodeleerd. Ook al willen velen ons dat doen geloven.

Maar wat doe je wanneer je de helft van je hersenen hebt laten verschrompelen om alleen maar te kunnen excelleren in het industriele denken. Ik bedoel, wat doe je wanneer blijkt dat er meer is dan een industriele realiteit. Dat de wereld organisch blijkt te zijn, dat er verbindingen bestaan tussen ons en de natuur. Dat ons gedrag de aarde verandert en de aarde ons. Hoe ga je daar mee om wanneer je daar geen denkcapaciteit meer voor hebt.

Kinderen hebben er geen problemen mee, die spelen met hun linker en rechter hersenen. Maar wij, mensen die al opgeleid zijn, wij zijn de Sjaak. We hebben intussen wel de verantwoordelijkheid om de aarde te redden, maar we kunnen bijna niet anders meer dan alles vanuit logica te benaderen. Bestuurders op alle niveau's hebben dezelfde handicap, we denken en handelen vanuit logica. En als je al een bestuurder hebt die iets van creativiteit laat zien, dan is er nu snel twijfel. (Do creative minds make good leaders).

Hoe we het moeten oplossen weet ik ook niet, maar het begint bij bewustwording. Bewust zijn dat we zijn gehersenspoeld door ons onderwijsmodel. Klaargestoomd voor het productief zijn in een industrie. Maar er is zoveel meer dan onze industrie. En de oplossing voor onze problemen liggen waarschijnlijk niet in dat deel van je hersenen die het probleem ook hebben veroorzaakt. (Zoals Einstein al eerder, maar dan anders, heeft gezegd).

Om een oplossing te vinden voor onze huidige problemen zullen we uit een ander vaatje moeten tappen. Een vaatje waar de meesten niet in de buurt durven te komen omdat het mogelijk onze lineaire toekomst kan verstoren. Liever vasthouden aan een zinkend schip dan de keuze te maken los te laten en te zwemmen naar een nieuwe toekomst.

Ik kan mij voorstellen dat een mogelijke oplossingsrichting voor ons kan zijn om je bewust te zijn dat je gekleurd de wereld in kijkt, maar ook dat je weer het vermogen krijgt om je positief te verbazen over de wereld om je heen. Ook om te geloven in groei van ons collectief bewustzijn. Niet wollig enzo, nee...gewoon dat we samen beseffen dat we maar 1 planeet hebben. Dat we daar allemaal een verantwoordelijkheid in hebben, om te genieten, plezier te maken, te helpen en te zorgen voor elkaar en de omgeving.

En ja, ook hier begint het allemaal weer heel klein. Bij jezelf....

(6 miljard x klein = best veel verandering)

over vertrouwen en zelforganisatie

2011-03-07T11:21:00.004+01:00

Je maakt een afspraak met een klant om een produkt of dienst te leveren. Dat moet je dus gaan organiseren. Wanneer je zelfstandige bent moet je het zelf organiseren. ben je met meer mensen dan wordt het al iets lastiger. Je moet dan afspraken maken. Wanneer je dan ook nog eens hele strakke afspraken hebt gemaakt met de klant, dan moet je het dus ook strak organiseren.

Wanneer je het heel strak moet organiseren en je werkt met mensen die je niet helemaal wilt of kunt vertrouwen, dan breek je het maakproces op in kleine stukjes. Je gaat precies omschrijven wat er in ieder stukje gedaan moet worden en je controleert heel goed wat het resultaat is. Natuurlijk heb je dan ook weer iets nodig dat het overzicht houdt over alle kleine stukjes zodat er wel een totaalprodukt wordt afgeleverd volgens verwachting. Dit is eigenlijk de basis van het industriele bestuursmodel.

Nou willen we ineens allemaal nieuw gaan werken. Voor velen is de drijfveer vooral (weer) controle te krijgen over je eigen leven en de waardering te krijgen waar iedereen naar opzoek is. Dat betekent voor velen dat de lokatie en het tijdstip waarop de werkzaamheden moeten plaatsvinden meer flexibel moeten worden. Lekker thuis werken met kinderen en de hond om je heen. En dan roepen we dat dat vooral samen moet gaan met het management moet me vertrouwen. We moeten mensen maar vertrouwen dat ze daar mee om kunnen gaan.

Leg mij nou eens uit waarom mensen die in een proces werken op kantoor wel gecontroleerd moeten worden, en zodra ze thuis werken en hetzelfde werk doen ineens niet meer gecontroleerd hoeven te worden. Wat is er veranderd. Sterker nog, ik denk dat het thuiswerken alleen maar zorgt voor nog meer risico's in het proces. Je kan de samenhang en de kwaliteit, die je zo nodig hebt in het proces, volledig kwijt raken.

Dat er een beweging is om meer controle te krijgen over je eigen leven begrijp ik. Maar meer vrijheid betekent nogal wat. Dan moet je wel met die vrijheid om kunnen gaan. Dat betekent dat je jezelf heel goed moet kunnen organiseren. Niet alleen jezelf maar ook je werk. En niet iedereen kan dat. Vooral mannen hebben vaak een probleem om zichzelf goed te organiseren. Als het al bij jezelf misgaat, wat denk je dan dat er met het grote geheel gaat gebeuren.

Dus HNW ja, maar het zit hem vooral in je eigen verantwoordelijkheid om je leven te kunnen organiseren. Hoe beter je dit beheerst, hoe meer vrijheid je aan kan. Maar wel eerst laten zien. En uiteindelijk gaat het wat ons betreft niet om het uitvoeren van die kleine stukjes werk thuis of waar dan ook. Uiteindelijk gaat het om jouw visie, ideeen, oplossingen en talenten. Want daar zit ieder bedrijf uiteindelijk op te wachten, omdat daar de toekomst van ieder bedrijf in ligt opgesloten.

Het succes en de toekomst van iedere organisatie zit ergens in ons hoofd. Door 'ons' aan elkaar te verbinden kunnen we 7/24 nieuwe richtingen bedenken. En uiteindelijk is dat wat HNW zal toevoegen aan bestaande organisaties. Waar en wanneer je maar wilt.

ouwe blaren

2011-03-06T17:02:00.003+01:00

Afgelopen zaterdag ben ik na jaren weer eens in een wedstrijdroeiboot (8+) gestapt, met mannen waarmee ik (met de meesten) vroeger heb gevaren. En als ik dan over vroeger praat dan bedoel ik bijna 30 jaar geleden. Zaterdag was er een wedstrijd over 5 kilometer op de Mark in Breda. Nou is dat nauwelijks de moeite waard om over te schrijven natuurlijk, maar er gebeurde daar iets bijzonders.

De meeste van die roeiers hebben wel een keer een WK-geroeid. Lang geleden, maar toch. In de tussentijd hadden, moet ik eerlijk bekennen, de meesten nog wel wat doorgeroeid behalve ikzelf. Dat kon je dus ook wel zien aan de reserves die ik meebracht in de boot. We hadden elkaar twee maanden geleden gemaild met de mededeling: 'we gaan samen weer een wedstrijd roeien'. Alleen al die mededeling deed iets met ons. Iedereen ging 'in training', uiteraard op zijn eigen manier. Zaterdag was iedereen er klaar voor om te gaan varen.

Toen we naar de boot liepen, kwam er als vanzelf een soort taakverdeling naar boven. Iedereen wist, zonder een woord te zeggen wat er moest gebeuren. De riemen werden aan het vlot gelegd, de boot uit de stelling gehaald en met een gecoordineerde beweging op de schouders gelegd. Eigenlijk heel bijzonder allemaal: er werd niets gezegd om dit te organiseren.

Nadat we in de boot gingen zitten, was er niemand die aanwijzingen gaf. Niets...we wisten wat we moesten doen. De boot afzetten, afstellen, klaar ...go! We voeren weg alsof er geen 30 jaar tussenzat. Volledige rust en controle, geen irritaties, geen opmerkingen, gewoon goed roeien. Raar he.

Toch een soort geheugen in je lichaam en geest, maar ook een soort rust dat het niet om jou gaat maar om het geheel. Jij staat ten dienste van de rest. Iedereen was achteraf wel onder de indruk. Hoe we zijn geeindigd? Ach...we hebben technisch heel goed geroeid, alleen de kracht & conditie lag na 30 jaar op een wat meer bescheiden peil. En dat help niet in een wedstrijd :-).

Blijft bijzonder om met elkaar iets voor elkaar te krijgen. Maar het kan, zelfs na 30 jaar.

breakthrough

2011-03-04T16:26:00.010+01:00

Daniel H. Pink heeft een inspirerend boek geschreven 'Een compleet nieuw brein'. Ook hij refereert hier aan struktuur en creativiteit, aan lineair denken en organisch denken, aan je linker hersenhelft en je rechter hersenhelft. Of zoals wij het noemen aan Yellow&Blue, aan het corporate brain en processen. Het lijkt erop dat je deze twee werelden echt nodig hebt in deze tijd.

De tijd dat we alles kunnen oplossen via alleen lineair denken (linker hersenhelft) is voorbij. Misschien dat je het niet kunt geloven, maar zelfs logisch gezien begrijp je dat wat er om je heen aan de hand is niet in een stroommodelletje te vatten is. Door bijvoorbeeld nu een MBA te halen koop je geen gelukkig leven. Door veel geld te hebben word je niet blij. Het gaat uiteindelijk om andere dingen, gelukkig maar.

Wat we ons denk ik moeten beseffen is dat we denken, leven en werken met een verwrongen geest. Zoals Sir Ken Robinson ook in deze video uitlegt. Het industriele tijdperk heeft een zware stempel op ons gedrukt. Alleen die kennis die nodig is om de industrie gaande te houden werd en wordt onderwezen. Alleen wanneer je goed bent in die paar procent van de wereldwijd aanwezige kennis die nodig is voor de industrie, doet je denken dat je de beste bent. Omdat de industrie bepaalde en betaalde.

Maar de industrie maakt ook veel kapot zijn we achtergekomen. Onze bronnen, onze omgeving, ons milieu, onze gezinnen maar ook onszelf. We leven en denken voornamelijk op onze linker hersenhelft, en dat verarmt uiteindelijk je geest. En 'in the end' sloopt het jou als mens. De meesten onder ons voelen dat wat we nu aan het doen zijn niet klopt. Maar we kunnen dat gevoel geen plek geven omdat we maar een stukje van onze hersenen durven te gebruiken. En juist dat stukje dat wel werkt kan niets met deze signalen.

Voorbeeld van Sir Ken Robinson: Geef een kleuter een paperclip en vraag welke toepassingen er zijn. Uit onderzoek blijkt dat 98% van de kleuters meer dan 1500 toepassingen bedenkt. Vraag diezelfde kinderen als ze 15 jaar zijn hoeveel toepassingen ze kunnen bedenken voor een paperclip. Wanneer ze er meer kunnen bedenken dan 20 doen ze het goed. We hebben door onze educatie een groot deel van onze hersenen stilgelegd. Ernstig he. Alleen maar om de industrie te behagen.

Hoeveel mensen stoeien niet met hun leven. Waar ben ik nou echt goed in, waar krijg ik energie van, wat vind ik nou leuk, welke stap zou ik moeten maken. Vaak zoek je via de logica naar een oplossing voor deze vragen, via je verwrongen geest. Het zou zomaar kunnen zijn dat jij goed bent in dingen die door de universiteiten en de industrie (dus onze samenleving) niet als hoogwaardig worden gezien. Misschien ben je goed in creativiteit, verbinden of iets anders. Maar daar denk je niet over na, want daar is geen brood in te verdienen. Of toch wel?

Onze wereld is niet te redden door alleen te leunen op de linker hersenhelft (lineair, logica). Ik vertrouw geen mensen die denken alleen via logica de wereld te redden. Ik geloof dat wanneer we oplossingen kunnen bedenken door ten volle gebruik te durven maken van het organische karakter van onze wereld, we een kans hebben. Dat betekent in mijn ogen niet dat we new-age-achtig moeten worden. Maar dat we, om een doorbraak te forceren, we moeten openstaan voor de rechterkant van onze hersenen. Daar zitten oplossingen (samenhang, synthese, creatie, verbinden) die ons verder kunnen brengen, om vervolgens onze plannen uit te voeren door gebruik te maken van de linker kant van onze hersenen (logica).

Dat geldt volgens mij niet alleen voor mensen, maar ook voor organisaties. Omdat organisaties ook maar mensen zijn. Yellow & Blue, corporate brain & processen, rechts & links.

Lekker gevoel he, dat je hersenen tot nu toe alleen nog maar halve kracht hebben gedraaid. Er ligt een nieuwe wereld aan je voeten.

honger beïnvloedt je gedrag

2011-03-03T16:48:00.005+01:00

Vanmorgen was er een discussie bij BNR over of je nou wel of niet handel zou moeten willen drijven met landen die het niet zo nauw nemen mensenrechten. Een van de uitkomsten was dat wanneer je dit strikt zou volgen je geen zaken meer kunt doen met China, Rusland en de VS. Dus wanneer je wel zaken doet met die landen ben je hypocriet. Best een lastig verhaal inderdaad, want als we geen zaken met die landen doen gaan we als land failliet.

Hoe zou ik daar nou mee omgaan denk ik dan. Vaak probeer ik het dan te vertalen naar mijn eigen wereld. Wij willen onze klanten graag helpen met veranderingen door technologie te introduceren, maar daar direct ook diensten aan te bieden om het gedrag van mensen ietsje aan te passen. Omdat wij denken dat het daar toch uiteindelijk om gaat. Technologie alleen is de oplossing niet, het gaat om gedrag & technologie. Maar ja, dat is onze mening...en niet van al onze klanten.

Moet je dan alle klanten overslaan die alleen technologie willen en niets willen met gedrag? Nee ik denk het niet. Zijn we dan hypocriet omdat we klanten niet alles bieden wat we in huis hebben?, nee denk het niet. Deze klanten zijn alleen nu nog helemaal niet bezig met het gedrag, prima toch. Maar ik denk over 10 jaar wel...dan willen ze niet anders meer.

En nou begrijp ik ook dat mensenrechten en ons gedrag-dingetje van een compleet andere orde is. Maar ook Nederland gaat niet helemaal vrijuit als het om mensenrechten gaat. En 100 jaar geleden waren wij ook horken op het gebied van mensenrechten. Dat wij dan toevallig nu in de situatie zitten dat wij ons de luxe kunnen veroorloven om na te denken (en te handelen) over zaken (zoals mensenrechten) die verder gaan dan honger en oorlog, is een voorrecht. Maar dat betekent niet dat andere landen die door omstandigheden nog niet zo ver zijn, we maar moeten afdoen als barbaren.

Het is mijn overtuiging dat (bijna) iedereen in de wereld echt wel weet hoe we met elkaar zouden moeten omgaan. Maar dat honger, angst, soms geloof en macht dit beeld kunnen verdringen. Door juist hard te werken aan minder honger, meer transparantie en meer communicatie krijgt de massa meer macht en zullen uitwassen in de toekomst minder voorkomen. Ofwel, we moeten veel investeren en handel drijven in deze landen, maar wel met als doel om het denken wat meer ruimte te geven.

Pavlov was zo gek nog niet.

meer regels = meer afstand

2011-03-02T16:22:00.004+01:00

Het wringt ergens wanneer je iets wilt organiseren, een bedrijf bijvoorbeeld. Aan de ene kant wil je samen iets bereiken en als een geheel opereren. Aan de andere kant merk je dat als je het wilt organiseren de mensen van je weglopen. Het is blijkbaar een delicaat proces.

Natuurlijk kan je proberen a la Khadaffi om met fear te organiseren. Dan lijkt het of iedereen zich conformeert aan je regime. Maar heel duurzaam blijkt dat ook niet te zijn. Niets regelen en hopen dat het goed gaat komen lukt ook niet. Dat hebben we in de eerste 10 jaar e-office gezien. Maar waar ligt dan het optimum en wat bepaalt dan wel de balans?

Ik deel regels op in twee werelden. 1) de regels die ervoor zorgen dat processen blijven funktioneren en 2) de regels die ervoor moeten zorgen dat binnen de organisatie het juiste gedrag wordt gebruikt. Dus afspraken nakomen, elkaar op de hoogte houden, met twee worden spreken, deur openhouden, je kent het wel. We hebben het vanaf nu over de categorie 2-regels.

Als je van huis uit niet geleerd hebt 'hoe het hoort', en je wilt dat je binnen de organisatie een type gedrag thuis hoort dan kan je drie dingen doen. A) alleen die mensen aannemen die dit gedrag al in huis hebben. B) mensen het gedrag bijbrengen en C) regels bedenken waardoor het gedrag wordt afgedwongen. Vaak komen we uit bij C.

Wat nu heel interessant is dat het management zich het liefst bezig lijkt te houden met het bedenken van nog meer regels. Dat is lekker veilig, afstandelijk en lineair. Past helemaal in onze linker hersenhelft. Je kan dit zelfs doen zonder ooit met de 'echte mensen' te praten.

Wanneer die regels dan 'geimplementeerd' worden dan zie je het volgende gebeuren: de meesten onder ons worden dan heel creatief en gaan bedenken hoe ze onder, om of over deze regels heen kunnen. Grappig he. En ze voelen zich ineens helemaal niet meer verantwoordelijk voor dat geregelde deel van hun werk...want daar is nu een regel voor.

Dus omdat we graag een nieuw gedrag willen, dat dus niet vanzelf aanwezig is, bedenk je regels zodat er een nieuw gedrag zal ontstaan. Maar dat heeft tot gevolg dat mensen en het nieuwe gedrag niet aannemen en nog eens meer afstand nemen van wat je wilde bereiken.

hmmmm, kan jij het nog volgen?

breek je ketens los

2011-02-26T18:22:00.007+01:00

We denken wel dat we in een wereld leven die niet vergelijkbaar is met alle eeuwen hiervoor. Maar is dat wel waar. En zit het probleem misschien niet gewoon in onszelf, in plaats dat we denken dat het ligt aan alles om ons heen.

Zouden we misschien ons oude denken moeten zien los te laten, om oplossingen te kunnen bieden voor de toekomst . Een toekomst die niemand kent. Is onze kennis van vroeger wel de juiste om oplossingen te bedenken voor problemen die we niet kennen. Is het dan wel slim om ons onderwijssysteem alle creativiteit uit kinderen te 'educaten' zodat er altijd maar 1 antwoord is op 1 vraag. Dat er niets ergers bestaat dan het maken van een fout.

Is het niet zo dat we door het al meer dan een eeuw oude onderwijssysteem we worden voorbereid voor een industriele toekomst. Een lineaire toekomst. "Als je deze opleiding volgt, dat diploma haalt, die cursus doet dan heb je een goed leven". Is ons leven niet wat meer organisch dan dat. Dus helemaal niet lineair, zoals velen denken.

Worden we allemaal opgeleid om te werken voor zwaar gestandaardiseerde omgevingen zoals de fastfoodketen Mac Donalds. Waar alles hetzelfde is. Waar je uiteindelijk aan dood gaat als je er teveel van eet. Sloopt lineariteit en standaardisatie onze energie en geest misschien. Zouden we niet veel liever niet-standaard maaltijden eten. Waar vakmanschap, liefde en diversiteit mogelijk is. Is een dergelijke maaltijd ook niet veel beter voor het voeden van onze geest en energie.

Onze toekomst zit in ons hoofd. In jouw hoofd, zijn hoofd, haar hoofd, mijn hoofd. Samen hebben we de kracht om een nieuwe richting te geven aan onze eigen toekomst. En voor velen onder ons, de toekomst van jullie kinderen. Waarom doen we dat dan niet? Omdat we geketend zijn aan oude veronderstellingen en gedachten...zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Is dit nieuw? Nee hoor. Abraham Lincoln hield in 1862 een speech voor het congres. Daar zei hij het volgende:

"De dogma's van het stille verleden zijn ontoereikend voor het stormachtige heden.

De uitdaging ligt vol met moeilijkheden, en we moeten de uitdaging benutten.

Omdat onze zaak nieuw is, moeten we nieuwe dingen bedenken en nieuwe dingen doen.

We moeten ons van onze ketens bevrijden en alleen dan zullen we ons land redden."

Ofwel, we zitten vol met oude kennis en aannames die ons hoogstwaarschijnlijk niet zullen helpen in de toekomst. Wees je daarvan bewust, neem er afscheid van en bedenk met elkaar nieuwe oplossingen voor een nieuwe toekomst. Dat geeft energie, voedt de geest, geeft ruimte aan passie en bouwt aan een nieuwe wereld voor jou en iedereen die na ons op deze wereld leeft.

Ik heb er zin in.

INSPIRATIEBRON

http://www.ted.com/talks/ken_robinson_says_schools_kill_creativity.html

http://www.ted.com/talks/sir_ken_robinson_bring_on_the_revolution.html

de kracht van het voorbeeld

2011-02-22T17:26:00.008+01:00

Stel je jezelf eens voor dat je bent ingegoten in een blok beton. Alleen je hoofd komt er nog uit en je kan met je neus een grote rode knop indrukken. Maar alleen wanneer het groene lampje gaat branden. Wanneer de de rode knop indrukt terwijl het lampje niet brandt, krijg je een emmer water over je hoofd. In hoeverre is er in deze situatie behoefte aan voorbeeldfunctie?

Stel je nu eens voor dat je gek bent van hard zwemmen. Je wilt de beste van de wereld worden, je wilt er alles voor doen om dat te bereiken. Is daar een handboek voor? Of ben je opzoek naar een voorbeeld, iemand als Pieter van de Hoogenband bijvoorbeeld. De kans is groot dat je niet alleen zijn zwemstijl probeert over te nemen, maar ook zijn trainingsmethode, zijn voedingspatroon, zijn kledingstijl en misschien zelfs zijn accent.

Naar mate er meer vrijheid is binnen een bedrijf, is het belang van de voorbeeldfunctie steeds sterker. De voorbeeldfunctie is eigenlijk een wandelende vraagbaak, een wandelend handboek, een norm, hoe kan het. Niet alles is nu eenmaal te beschrijven, het gaat om de samenhang der dingen. En die komen het beste bijelkaar in een mens. Een mens dat gaat voor zijn vak.

De voorbeeldfunctie wordt vaak onderschat. Is iets van de directeur, wordt er dan gedacht. Niet waar, denk ik dan. Voorbeeldgedrag is voor iedereen. Binnen je bedrijf maar ook erbuiten. Door je gedrag laat je zien wie je werkelijk bent. Of je werkelijk gelooft in de normen en waarden van de organisatie en de maatschappij. Of misschien geloof je er niet in en laat je dat zien door afwijkend gedrag. ook dat is een voorbeeld voor mensen.

Iedereen is een voorbeeld voor een ander. Wanneer jij je afval uit het raampje van je auto gooit ben je een voorbeeld voor anderen. "Zie je wel, kan best wel", denken anderen dan. Het geeft aan dat het je allemaal niet uitmaakt. Dat het alleen om jou draait. Wanneer ik als leider van e-office mijn afspraken niet nakom denkt iedereen, "zie je wel, ook hij neemt het niet serieus".

Wij zoeken allemaal naar voorbeelden, mensen die ons inspireren. mensen die echt zijn. In hun denken en in hun handelen. Wij registreren allemaal haarfijn wanneer daar iets niet in klopt en dan zeggen we: "Aha, zie je wel...het klopt niet". Om vervolgens op onze krent te blijven zitten want we hebben het bewijs dat het niet waar is wat hij zegt. Weg energie.

En de kracht van de voorbeeldfunctie speelt overal: artiesten en publiek, politici en publiek, onze koningin, sporters, directeuren, maar ook je collega's, thoughtleaders en jij! Ik wil hiermee niet zeggen dat ik wil voorschrijven hoe het moet, nee dat is het niet. Maar ik wil wel aangeven dat iedereen in een andere fase in zijn leven zit. En dat mensen aan het begin van hun (werkende) leven zoeken naar voorbeelden. En waarschijnlijk ben jij, zonder dat je het weet, een voorbeeld. Zou zomaar kunnen.

En als je de wereld dan toch wilde veranderen....precies.

carriere en HNW

2011-02-18T15:41:00.003+01:00

Hoe maak je nou carriere in de wereld van HNW? Je baas opvolgen is wel heel erg 'old school' is het niet. Groeien in hierarchie past niet echt in de wereld van HNW. Want iedereen wil nu juist kunnen functioneren zonder hierarchie. Maar aan de andere kant wil je ook vooruit. Je wilt meer, beter, groeien, ontwikkelen, stappen maken. Maar hoe doe je dat dan.

Je zou het alsvolgt kunnen bekijken. Stel je hebt een bedrijf met 1000 mensen die er een potje van maken. Of je hebt een bedrijf met 1000 vakmensen die precies weten waar ze mee bezig zijn. Welk bedrijf zal het meest succesvol zijn....precies. Het bedrijf met de vakmensen.

Het vakmensen-bedrijf heeft namelijk weinig overhead nodig, weinig controle, heeft tevreden klanten en medewerkers, hebben geen management nodig met heel veel stuurinformatie. Omdat de 1000 vakmensen begrijpen hoe het allemaal werkt. Niet alleen hun eigen discipline, maar vooral de interface met anderen, en andere processen. (Anders gezegd: ze managen ook hun omgeving). Ze zorgen ervoor dat het werkt, ze komen hun afspraken na.

Ik denk dat een bedrijf met 1000 echte vakmensen vele factoren succesvoller is dan een organisatie waar niemand zich verantwoordelijk voelt voor zijn werk. Daar is namelijk, om een beetje voorspelbaar te zijn, veel overhead nodig, veel controle, motivatie, regels, instructies, handhaving, procedures. Allemaal zaken die het werken er niet leuker op maken en de snelheid eruit halen.

Maar hoe maak je dan carriere. Nou eigenlijk door steeds meer vakman te worden. Door te laten zien dat je de volledige verantwoordelijkheid kunt nemen voor een steeds groter gebied. Je kan jou om een boodschap sturen. Geen gedoe, je zorgt ervoor dat het goed komt. En naarmate je steeds meer aankunt, ben je ook steeds waardevoller voor het bedrijf/netwerk. Mensen kunnen op je bouwen, je bent te vertrouwen, je komt je afspraken na zonder dat je star wordt.

Aan dat soort mensen hebben we steeds meer behoefte. En ik ben er van overtuigd dat wanneer je steeds meer verantwoordelijkheid krijgt (en dan niet omdat je de functie van directeur krijgt, maar omdat je hebt bewezen dat de verantwoordelijkheid aankunt) je werk uitdagend zal blijven. Daar begint het mee, en dat je er dan nog eens goed voor beloond wordt is meegenomen.

carrierze

The Global Brain

2011-02-17T17:39:00.004+01:00

Al vaak heb ik het gehad over 'The Corporate Brain". Naast processen zullen bedrijven steeds meer behoefte krijgen aan het Corporate Brain, waardoor ze problemen kunnen oplossen die niet via het proces opgelost kunnen worden. Mijn volgende boek zal hier over gaan.

Processen leven in een blauwe wereld, waar het verkleinen van risico's door het uitvoeren van controle de scepter zwaait. Het Corporate Brain leeft in een gele wereld, waar creativiteit en vertrouwen de boventoon zwaaien. Door Yellow&Blue samen te brengen (Het Corporate Brain samen met Processen), kunnen we nieuwe organisaties bouwen waar naast voorspelbaarheid en efficienty ook maximaal gebruik gemaakt wordt van de kracht van mensen. De toekomst van ieder bedrijf zit immers opgesloten in de hersenen van de huidige medewerkers.

In mijn zoektocht naar het corporate brain kwam ik deze video tegen van Peter Russell: the global brain. Wanneer je bedenkt dat deze video in 1985 is gemaakt krijg je veel respect voor Peter. Het is voor deze tijd een wat trage film en duurt 35 minuten. De muziek en de wijze waarop hij spreekt kan wat irritatie geven, maar wanneer je daar doorheen kijkt kan het niet anders dat je mond wagenwijd openvalt.

Hij laat zien dat dat de ontwikkeling van social media al heel lang geleden te voorspellen was, dat we bij 10 miljard bewoners op deze aarde een volgende fase hebben bereikt: een globaal bewustzijn. Dat alles uit hetzelfde is opgebouwd en dus dezelfde principes kent (Zo boven zo onder, zo onder zo boven). Dat jij niet ophoudt bij je vel maar dat juist je omgeving jou inhoud geeft. Dat technologie en mensen heel goed samengaan, dat er een diepe behoefte is om te verbinden. Wanneer je goed kijkt is het niet zo moeilijk te bedenken waar we met deze wereld heengaan. Spannend toch?

Voor iedereen die een beetje spiritueel durft te zijn is dit half uurtje goed besteed.

Ik vond het in iedergeval heel bijzonder.

vakmanschap

2011-02-03T17:02:00.002+01:00

Je kent het wel van je vakanties in Italie of Spanje, wanneer je heerlijk gaat eten in een traditioneel restaurant. Vaak worden deze restaurants bemand door oude obers. Mannen die bijna 24 uur per dag leven in het restaurant en misschien alleen na de lunch even een paar uur naar huis gaan om vervolgens weer tot diep in de nacht te oberen.

Het zijn mannen die trots zijn op hun vak. Hun diensten met kennis en liefde uitvoeren, en natuurlijk doen ze het ook om geld te verdienen. Maar het is ook heel duidelijk dat ze passie hebben voor hun vak. Er alles van weten, dat stralen ze uit. Deze mannen hoef je ook niet te managen. Ze regelen het allemaal zelf. Je hebt er als leiding geen omkijken naar. (wat is goedkoper, een ervaren ober met een hoog salaris of twee onervaren obers met een manager)

En dan nu de vraag: ben jij zelf wel zo'n vakman? Ken jij alle kneepjes van je vak? Kan jij de verantwoordelijkheid aan die bij je vak hoort. Wil jij beter worden in je vak? Of denk je alweer aan je volgende baan, denk je aan je carriere en zie je deze baan als een stepping stone.

Gisteren was Pieter van de Hoogenband op bezoek bij Pauw en Witteman. Een enthousiaste vent, en ik ben blij dat hij ons voor zijn initiatief om kennis te delen tussen topcoaches uitgekozen heeft om hem te helpen. Maar hij riep tijdens de uitzending iets over de inspanning die je moet doen om ergens goed in te worden. "Je moet minimaal 10.000 uur oefenen om ergens echt top in te worden. 10.000 uur!".

Als ik dan zie hoe snel mensen nu van baan naar baan hoppen begin ik mij zorgen te maken over de kwaliteit van werken in Nederland. Vind je het gek dat we zoveel managers hebben. Waarom willen we niet gewoon de beste zijn in ons vak. Ons volledig toeleggen op het worden van een vakman, beter worden, groeien, de beste zijn. Waarom zijn we het idee van Meester-Gezel verloren. Weet je waarom? Komt door de introductie van fabrieken. Omdat je in fabrieken geen toppers nodig hebt. Sterker nog, fabrieken zijn opgezet om ongeschoolde mensen een soort van kwaliteit te laten leveren.

Het is mijn overtuiging dat zowel klanten, als de mensen die dingen maken of bedenken weer opzoek zijn naar echte kwaliteit. En daar is vakmanschap voor nodig. En vakmanschap is niets anders dan liefde hebben voor je vak. Want alleen door liefde voor het vak kan je de opoffering van 10.000 uur investeren opbrengen.

Applaus voor echte vakmensen!

doe jezelf een lol

2010-12-15T19:28:00.001+01:00

Dat er de laatste twintig jaar in rap tempo veel aan het veranderen is, mag voor niemand meer een verrassing zijn. Maar dat de macht zich razendsnel aan het verplaatsen is van organisaties naar de massa, is voor veel bestuurders van bedrijven nog steeds ondenkbaar en eigenlijk willen de meesten het ook niet onder ogen zien.

Door de jaren heen is de macht verschoven van godsdienst via koningshuizen, regeringen,& instituten naar uiteindelijk de massa, het volk, jij en ik. Het begon duidelijk zichtbaar te worden toen de mobiele telefoons voor iedereen toegankelijk werden, daarna internet, nu social media. We willen delen en we willen ons op onderwerp organiseren.

Bedrijven hebben lang de macht in handen gehad. Omdat ze ten opzicht van de massa de tools en de informatie hadden. De rekenkracht om te analyseren. Dat had allemaal te maken met de spullen (IT) die zeer kapitaalsintensief was. Mainframes, mini’s, IT-departments, etc. Daardoor wisten bedrijven dingen eerder dan de massa. Maar nu is de wereld omgedraaid. IT is voor iedereen.

De massa kan nu voor heel weinig geld ook aan dezelfde rekenkracht komen. Nog veel meer rekenkracht dan welk bedrijf zich ook maar kan veroorloven. De massa heeft veel meer creativiteit dan welk bedrijf dan ook, is veel sneller en flexibeler dan welk bedrijf dan ook. Heeft veel meer oren, ogen en brains dan welk bedrijf dan ook. De macht ligt nu al bij de massa. En de meeste mensen binnen bedrijven weten dit wel. Alleen bestuurders en het management leven vaak nog in een glazen stolp.

Bestuurders en management kunnen en willen vaak niet geloven dat ze vanaf nu dienend moeten zijn. Dat ze moeten luisteren naar de markt, en niet hun wil proberen op te leggen, zoals dat altijd kon. Dat werkt niet meer. Alle medewerkers met een jonge geest weten dit allang. Ook omdat ze onderdeel uitmaken van de nieuwe verbonden wereld. Ze maken gebruik van de technologie die daarbij hoort, internet technologie, social media.

Mijn advies aan iedere bestuurder of manager is om voor de kerst jezelf een tablet of smartphone kado te doen. Ga aan de slag met social media, probeer te begrijpen wat het is, wat het doet, wat de beperkingen zijn. Denk daarna eens na over het combineren van deze technologie en de value propositie van je bedrijf. Wanneer dan het kwartje is gevallen heb je een basis om met HNW aan de slag te gaan.

Omdat je dan de kracht van de massa combineert met je bestaande propositie.

je pensioen ben je zelf

2010-12-13T21:32:00.001+01:00

Pensioenen zijn iets van een andere tijd. Een tijd dat werken niet lollig was en je naar je pensioenleeftijd snakte. Je had heel je leven gewerkt om te kunnen genieten van je pensioen. Zo ging dat toen. Dat vervolgens heel veel mensen overlijden wanneer ze net 65 zijn geworden zal wel toeval zijn. In iedergeval heeft pensioen iets 20ste eeuws in zich. Je kan niet meer leveren dus ik wissel je in. Je gaat met pensioen. De fabriek kan je niet meer gebruiken. Oude mensen worden eruit gewipt en uiteindelijk in een bejaardenhuis gepropt. Waste. Past wel in het denken van toen. De fabriek is heilig, mensen inwisselbaar.

Maar juist dat is aan het veranderen. Fabrieken moeten ons helpen om een beter leven te krijgen. Machines, processen en fabrieken moeten ten dienste staan aan mensen in plaats van andersom. Dus moeten we ook anders gaan denken over ouder worden. Mijn moeder heeft tot haar 80ste gewerkt, als pedicure. Wat ik zag is dat ze tot haar 80ste super alert was. Ze was nodig, ze had ritme, discipline om er te zijn, om anderen te helpen. Na haar 80ste is ze het wat rustiger aan gaan doen en dan zie je dat haar sociale wereld rap kleiner wordt. Ook omdat veel kennissen en vrienden van haar overlijden natuurlijk. Maar wat ik wil zeggen is dat wanneer je nodig bent, je leeft. Dan doen dingen er nog toe. Als je niet meer nodig bent wordt je snel oud.

Zelf geloof ik er in dat je anders naar pensioenen zou moeten kijken. Hoe ouder je wordt hoe meer je hebt meegemaakt, des te waardevoller je kunt zijn. Tenzij je niet wilt groeien en ontwikkelen, dan heeft niemand meer iets aan je. Maar wanneer je in staat bent om ballast overboord te gooien en jezelf opnieuw uit te vinden, iedere keer opnieuw, dan wordt je steeds waardevoller. Dat is dan ook je pensioen. En natuurlijk moeten we zorgen voor mensen die daar niet de mogelijkheden voor hebben, maar steeds meer mensen gebruiken hun hoofd om geld te verdienen. Dat is onze toekomst.

Ik zou zeggen probeer je zelf te blijven ontwikkelen, dat is denk ik de beste garantie voor je oude dag. Financieel, sociaal en uiteindelijk als het gaat om het plezier in het leven.

no pain no gain

2010-12-12T23:55:00.001+01:00

De westerse wereld loopt een jaartje of honderd voor op de rest van de wereld als het gaat om het vergaren van luxe, vrijheid, veiligheid. Daar zijn we best goed in geworden. In het begin is er heel hard gewerkt in fabrieken, veel grondstoffen verbruikt zodat we alles konden maken wat we maar wilden. Mede geholpen door het het denken dat door Newton en Descartes is ingezet, zijn we gaan geloven dat alles maakbaar was. En heel lang leek het ook echt waar te zijn. We werden rijker en rijker, er kwam meer welvaart, de sociale structuren veranderden van samen naar het individu. Want je hebt elkaar in deze tijd steeds minder nodig, lijkt het. Je kan nu helemaal jezelf zijn, zonder rekening te houden met anderen. En daar gaat het mis.

Het is mijn mening dat de welvaart en rijkdom die de westerse wereld nu heeft een verplichting met zich meebrengt. Het is in mijn ogen ondenkbaar dat je er maar op los kunt leven zonder rekening te houden met je omgeving. Of dat nou je buren zijn, je familie, collega's of andere landen. Door omstandigheden en initiatief hebben wij wat we nu hebben. Maar als het goed is hebben we ook langzaam het inzicht gekregen dat de wijze waarop wij het doen, of gedaan hebben niet de juiste weg is. Volgens mij zouden wij (het westen) nu juist een nieuw voorbeeld kunnen stellen aan de rest van de wereld. Natuurlijk willen mensen die tot voor kort alleen armoede hebben gekend, ook vlees eten, veiligheid, ook airco's, ook een BMW of Mercedes, natuurlijk willen ze dat. Alleen begrijpt iedereen dat onze planeet dat uiteindelijk niet gaat trekken. We hebben nieuwe idealen nodig.

Ik geloof er absoluut niet in dat we een soort new age achting maatschappij moeten worden. Ik geloof erin dat we onze verantwoordelijkheden moeten nemen zodat we kunnen genieten van onze vrijheid. Dat we met elkaar afspraken moeten maken en die handhaven als dat nodig is, maar dat je wel jezelf moet kunnen zijn. Maar dan wel op een manier dat anderen daar geen last van hebben en we beseffen dat we allemaal verschillend zijn. Je kan alles doen, als anderen daar maar geen last van hebben. Dus ik denk ook dat we afspraken moeten maken over veiligheid, over het gebruik van bronnen, over hoe we met elkaar omgaan, over hoe we omgaan met mensen met andere omstandigheden. Niet op een softe manier, maar op een wijze dat iedereen weet waar de grenzen liggen. Tegelijkertijd de ruimte vrijmaken zodat er nieuwe ideeën kunnen ontstaan. Dat er doorbraken kunnen ontstaan, dat mensen gedachten kunnen delen. Maar ook dat de macht nooit meer bij een paar mensen komt te liggen. De meesten kunnen daar niet mee omgaan. Kijk naar de Fifa, IOC, veel beursgenoteerde banken, politiek.

Ik verwacht dat grote machtsblokken zullen opbreken in kleinere eenheden. Dat de community een belangrijke rol gaat krijgen in het beleid en de uitvoering van de organisaties waar macht ligt. Ook hier kunnen we een voorbeeld worden voor de rest van de wereld. Mischien is het wel zo dat we een fase voorlopen op de rest van de wereld. Dat we gezien hebben wat overdaad met ons doet, wat het met onze mentale toestand doet, dat we naar binnen gericht worden, dat alleen IK nog belangrijk is. Dat is uiteindelijk niet de wereld die je wilt. Want diep in je hart ben je niet gelukkig. Ja even, maar na een tijdje is het weer leeg. Volgens mij gaat het uiteindelijk toch ook hier weer om de combinatie van persoonlijke vrijheid door discipline. Er bestaat geen persoonlijke vrijheid door je niets aan te trekken van je omgeving. Dan profiteer je van je omgeving en maak je het geheel stuk.

Wanneer je dit inzicht projecteert op HNW, dan is de link snel gelegd. Wanneer jij meer controle wilt krijgen over je eigen leven, je eigen work/life balans, wanneer je weer energie en plezier wilt krijgen in je leven dan begint het met discipline. Iets wat je niet meer veel hoort in deze tijd, maar ik ben er van overtuigd dat discipline in je leven je veel plezier gaat geven. Niet de discipline van 100 jaar gelden dat je niet mag genieten. Nee juist niet, de discipline dat je ook dingen doet die niet leuk zijn, dat je jezelf aan afspraken houdt, dat je niet ten koste van anderen groeit, dat je trots kunt zijn op je harde werk en verdrietig wanneer het niet lukt. Misschien zijn het wel heel oude gedachten hoor, maar intussen begrijp ik dat als je geld, of spullen, luxe of eten krijgt, zonder dat je daar iets voor hebt moeten opofferen, het geen enkele waarde voor je heeft.

Pas wanneer je een keuze hebt gemaakt, tijd, energie, bloed zweet en tranen investeert om iets voor elkaar te krijgen, pas dan ervaar je iets van geluk en tevredenheid. En misschien is dat wel ons nieuwe ideaal, bijdragen door jezelf te kunnen zijn zonder dat anderen daar last van hebben. Maar blijkbaar met discipline. Beetje tegenstrijdig, maar wel spannend. Net als koken, breng zoet en zuur bij elkaar en het geeft een prettige spanning. Mix discipline en persoonlijke vrijheid tot iets spannends, raar he….

als ze er niet meer is, weet een man pas wat hij mist

2010-12-09T19:00:00.000+01:00

De Dijk heeft een prachtig nummer met de tekst "als ze er niet meer is, weet een man pas wat hij mist". En zo is het maar net. Helaas gaat het hier niet alleen op voor vrouwen, maar ook voor structuren. Als er geen structuren meer zijn ga je ze pas missen. Als je de structuren hebt, wil je er omheen werken. Er zijn mensen die bij hele grote organisaties werken en er een dagtaak aan hebben om iets te regelen buiten de structuren om. Op zo'n manier dat het niet opvalt, maar je wel de klus kunt klaren. Dan kan je zeggen dat de structuren je op dat moment niet echt helpen.

Wanneer je start met je eigen bedrijfje heb je geen structuren. Helemaal niets, ja hooguit structuren die door de banken worden opgelegd, de overheid en de fiscus. Meestal heb je daar last van, omdat je gewoon lekker met je bedrijfje aan de slag wilt. Wanneer je dan een beetje gaat groeien, en je neemt wat mensen aan, dan wordt het ineens best druk. Je moet je werk doen en daarnaast een hoop logistieke lastige dingen. Fakturen maken, salarissen overmaken, huur betalen, verlof registreren, pfff. Dus wat krijg je na een tijdje: je gaat een paar dingen regelen. Je krijgt een beetje structuur. Maar!, wel structuur die je een hoop werk uit handen neemt. Je hoeft over saaie voorspelbare dingen niet meer na te denken want je hebt het geregeld.

Na verloop van tijd groeit je bedrijf nog meer en ga je iemand aannemen die de structuur gaat regelen: de manager. En die voelt zich natuurlijk heel belangrijk en gaat de structuur nog groter en complexer maken, want anders heeft hij geen recht van bestaan. De mensen waarvoor de structuur eigenlijk was bedacht, beginnen zich te irriteren aan de structuur. Het wordt steeds formeler en je kan steeds minder. Er worden ook mensen aangenomen die geen beeld meer hebben hoe een compleet bedrijf werkt en richten zich op een stukje van het bedrijf. Wanneer ze beginnen te werken is er al een bestaande structuur waar ze mee moeten werken. Ze hebben geen idee waarom die structuur ooit is bedacht en werken ermee, of er tegen. De structuur helpt intussen niet meer maar in een instituut geworden, met mensen die steeds meer grip willen.

HNW lijkt voor veel mensen een vlucht te zijn uit de structuurwereld. De manier om weer grip te krijgen op je eigen leven. Vluchten naar huis en lekker je werk doen. De vraag is of we dat wel kunnen. Kunnen wij wel werken zonder structuren. Want als je thuis werkt kan je niet of nauwelijks terugvallen op de structuren van kantoor. Die gehate structuren. Maar eigenlijk, heel stiekem, kom je er na een paar weken achter dat het ontberen van structuren ook veel stress meebrengt. Dat je productiviteit langzaam aan het verdwijnen is. Dat je jezelf helemaal niet op je gemak voelt om drie dagen per week thuis te moeten werken. Je hebt structuur nodig. En ja, sommige mensen kunnen heel goed zonder structuur, omdat ze het zelf kunnen aanleggen. Omdat ze snappen wat het is om remote te werken. Maar de meesten onder ons missen de discipline en vaardigheden. Te snel uit de structuur gestapt, omdat je opzoek bent naar vrijheid.

Mijn advies is om eens heel eerlijk naar jezelf te kijken. Kan jij jezelf recht in je ogen kijken en zeggen dat je door HNW een perfecte balans hebt gevonden tussen je privé-leven en professionele-leven. Of weet je diep van binnen dat je de zaak aan het flessen bent. Dat je misschien wel heel erg naar jezelf toe aan het rekenen bent. Of dat je helemaal geen privé-leven meer hebt omdat je altijd aan het werken bent. Of dat je jezelf helemaal niet kunt concentreren omdat de hond uitgelaten moet worden, kinderen rondlopen, de buren op bezoek komen. Wees eerlijk en doe er iets aan. Want als je dat zelf niet doet, gaat iemand anders het voor je doen. Dan krijg je te maken met structuren die door anderen aan jou worden opgelegd. Omdat anders je bedrijf in de problemen komt.

Neem je verantwoordelijkheid en geef aan dat je het moeilijk vind. Leer opnieuw werken, vraag om hulp. Hou zelf controle over je eigen leven maar neem wel de verantwoordelijkheid en de discipline die daarbij hoort. Want nogmaals, ook wanneer jij het misschien goed doet, maar je collega's niet, dan komt er een keer een moment dat de structuren van je kantoor ook bij jou thuis gaan gelden. En dan ben je nog verder van huis….:-)

social media de nieuwe religie

2010-12-08T23:37:00.002+01:00

Religie is een prima middel om het gewone volk rustig te houden. Napoleon Bonaparte (1769-1821).

Deze quote las ik in het boek Wij zijn ons brein, van Dick Swaab. Een zeer intrigerend boek wanneer je opzoek bent naar het corporate brain, of uiteindelijk naar een global brain. Begin bij het begin dat ik: het brein. Wat is het, wat kan je ermee, wat kan er allemaal mis gaan, wat mag je ervan verwachten, dat soort vragen zoek ik antwoorden voor. Om uiteindelijk invulling te kunnen geven aan het inrichten van het Corporate Brain en als bijvangst HNW.

Omdat wij geloven geloof in de kracht van mensen zijn we met heel e-office al bijna 20 jaar opzoek naar nieuwe vormen van organiseren. Nieuwe vormen zoeken waarbij maximaal gebruik gemaakt kan worden van de kracht van mensen. Iedereen die in een organisatie werkt, weet hoe moeilijk het is om te veranderen. En dat veranderen doen we nu al 20 jaar. Niet een gemakkelijke weg, maar wel een die ons zeer waarschijnlijk uiteindelijk zal leiden naar de juiste richting. En vorm waarbij het machinale (processen) gecombineerd wordt met het corporate brein. Uiteraard wordt bij ons ook niet altijd door iedereen begrepen waarom we nou weer moeten veranderen, waarom we praten over yellow & blue, over het corporate brain. Maar wanneer je uitlegt waarom je als e-office bestaat, (we geloven in de kracht van mensen), hoe wij daar vorm aan geven (we verbinden mensen door technologie en organisatie tot een corporate braaien) en wat we doen (het bieden van een technisch collaboratieplatform en alle diensten om het gedrag aan te passen aan de nieuwe situatie), dan zien de meesten wel dat we al 20 jaar met hetzelfde doel bezig zijn. En dat helpt. En wanneer je gelooft in de kracht van mensen wil je meer weten van ons brein. En via het brein kom je weer op religie, vandaar.

Maar weer even terug naar de quote van Napoleon. Wat mij in het hoofdstuk neurotechnologie: hersenen en religie opviel was een aantal dingen. 1) we zijn allemaal spiritueel, alleen lijkt het erop dat religies het willen claimen terwijl het al 200 miljoen jaar bestaat. 2) religies worden vaak gebruikt om een groep bijelkaar te houden en om andere groepen uit te sluiten. 3) religies worden door leiders vaak gebruikt om een groep te kunnen manipuleren. Maar wat nou, wanneer er steeds minder mensen geloven in een religie, zoals in Nederland. dat er nog steeds wel veel mensen spiritueel zijn. Waar gaan deze mensen dan naar toe?

Ik weet niet hoe jullie hier tegen aan kijken, maar als ik eens in de zoveel tijd twitter aan heb staan, dan lees ik vaak een behoefte aan verdieping, aan essentie, aan inspiratie. Het kan natuurlijk liggen aan de mensen die ik volg, maar goed…deze groep bestaat blijkbaar. Zou het kunnen zijn dat laten we zeggen twister het nieuwe medium voor verdieping & spiritualiteit aan het worden is. Niet voor iedereen, maar voor de groep niet-gelovigen die wel iets met spiritualiteit hebben. Dat sociale media een nieuwe vorm van religie zal worden. Gaat iemand straks zeggen:

Social Media is een prima middel om het gewone volk rustig te houden.

verbindingen

2010-12-05T21:31:00.003+01:00

Het lijkt erop dat we de antwoorden voor al onze vragen al zijn opgesloten in wat je om je heen ziet gebeuren. Een aantal weken geleden zag ik dit filmpje van Peter Russel over het Global Brain. Heel boeiend verhaal, zeker wanneer je bedenkt dat Peter deze theorie al in de jaren 80 heeft bedacht.

Wat hij zegt is dat tijdens de big bang zich miljarden electronen hebben verzameld en er een molecuul is ontstaan. Dat miljarden moleculen zich hebben georganiseerd tot een cel. Dat miljarden cellen zich hebben georganiseerd tot een levend dingetje. En dat miljarden verbindingen in ons hoofd er voor zorgen dat we kunnen zijn wie we zijn.

Vervolgens zijn al die hersenen zich aan het verbinden tot een global brain. Daar heb je ongeveer 10 miljard eenheden voor nodig schat hij in. Hoe dan ook, er zit iets in ons dat wil verbinden, vanaf het begin tot nu. Social media, internet zorgt ervoor dat we elkaar kunnen vinden. Waarom weten we niet, maar we willen het allemaal blijkbaar.

Wanneer je het boek leest van Dick Swaab "Wij zijn ons Brein / van baarmoeder tot alzheimer", lees je dat het aantal verbindingen er nogal toe doet. Hoe meer verbindingen tussen functionele delen in je hersenen hoe meer er mogelijk is. Hoe meer verbindingen, hoe meer bewustzijn er ook ontstaat. En dat vind ik dus boeiend. De relatie tussen verbindingen en een hoog bewustzijn.

Zou het zo zijn dat hoe meer verbindingen wij met elkaar weten te maken, wij ook meer bewust zullen omgaan met elkaar en onze omgeving. Hoe meer verbindingen in je hoofd , maar ook tussen elkaar is misschien wel het antwoord op veel vragen die we nu hebben over onze toekomst.

Het lijkt er in iedergeval op dat er minder vrije wil is dan je denkt. Zoals Victor Lamme schrijft in zijn boek "De vrije wil bestaat niet". Wel mooi om te mogen leven in een periode dat de hele mensheid zich begint te verbinden. Gewild of niet, het gebeurt. En weet je wat ik nou zo mooi vind, als je goed kijkt kan je onze toekomst al zien. Jij bent de toekomst.

besef

2010-11-12T15:56:00.003+01:00

Kan je groeien als samenleving terwijl een groot deel van de wereld in armoede leeft. Lastig vraagstuk. Want je wilt zelf natuurlijk lekker leven en groeien als mens. natuurlijk zie je op TV wel dat mensen zichzelf opblazen of dat er honger is in de wereld. Misschien een epidemie in Haitie, een vulkaan uitbarsting ergens in Indonesie.

Maar vervolgens zijn we lekker druk met HNW. En dat is gek en ook weer niet. Het hemd is nader dan de rok. Dat soort uitspraken. Heel menselijk, je kan je ook niet alles aantrekken. Maar ergens voel je wel dat er iets niet klopt. Wij hebben het onvoorstelbaar goed, terwijl anderen aan het lijden zijn. Je kan er nu niets aan doen, dus laat je het maar zo. Maar het voelt niet goed. Niet altijd, maar het komt soms naar boven.

Het is mijn overtuiging dat wij (het westen) niet kunnen groeien zonder dat we eerst samen het gat met de armoede oplossen. Het bestaat dus niet om als westerse samenleving te ontwikkelen zonder dat we samen het verschil met de omgeving kleiner maken. En als wij dat niet doen, doen de mensen uit de achtergestelde omgevingen het wel. Ze komen gewoon halen waar ze denken recht op te hebben. Vervelend misschien, maar het is wel een gegeven.

Het is dus prachtig dat we onszef ontwikkelen op het gebied van HNW. Is ook geweldig, en mooi, en super. Maar we moeten onszelf wel blijven beseffen dat we in een bijna artifical omgeving leven. Een omgeving die voor 99% van de mensheid op dit moment onbereikbaar is. Onszelf kunnen ontplooien, zonder dat er een gun op ons hoofd staat. Het is echt een prachtige verworvenheid. Maar nog steeds geen gemeengoed in de wereld.

Ik denk dat we naast het ontwikkelen van HNW in Nederland ook energie zouden moeten besteden aan het verkleinen van de verschillen met andere delen van de wereld. Doen we dat niet dan stort ook onze wereld in. Beetje gericht op onszelf, dat besef ik, maar wat we nu doen is uiteindelijk niet houdbaar.

Ja we kunnen laten zien wat de weg is, waar het heen kan gaan, wat vrijheid is. Ook vrijheid van werken, HNW. Maar dat kan nooit ten koste van anderen gaan, nooit. En nu is de balans een beetje zoek naar mijn mening. Dus wat mij betreft werken we HNW verder uit, maar werken we ook aan het verkleinen van verschillen met de delen in de wereld waar het veel slechter gaat.

Uiteindelijk brengt ons dat allemaal meer. Uiteindelijk groeien we daar allemaal door. Er is iets in ons het al lang weet. En nu gewoon doen.

old school

2010-11-12T15:17:00.005+01:00

Het is misschien in deze tijden een vreemd woord: DISCIPLINE. Het heeft iets oudbolligs, iets 20ste eeuws. Maar het gaat eigenlijk over persoonlijk leiderschap, past meer in deze tijd. Een paar jaar geleden vroeg ik aan een dame van 90 jaar wat nu het belangrijkste was in haar leven. toen zei ze: afspraken nakomen. Doen wat je zegt.

En dat deed me wel iets. Blijkbaar is het nakomen van gemaakte afspraken het belangrijkste wat er bestaat. Daar draait het allemaal om. Het gaat om vertrouwen. Dat als je iemand iets beloofd, je het ook gaat waarmaken. Dan hebben we het dus niet over al die juristen en hun contracten, maar dan gaat het om jou en mij. Wij hebben iets afgesproken en we komen dat na. Ook als dat pijn doet.

En daar blijken een hoop mensen niet aan te kunnen voldoen. Die draaien er tussen uit. En weet je wat grappig is. Deze zelfde mensen gaan zich waardeloos voelen. Het zijn de sukkels van deze samenleving. Ze hebben wel iets afgesproken, maar komen het niet na. Dat betekent dat je dus wetten moet maken om ze alsnog te laten leveren. Gedoe allemaal. Juristen die veel geld rekenen, de moszkowiczhen van deze wereld. Ook eigenlijk niet nodig wanneer wij ons allemaal aan de gemaakte afspraken houden.

Uiteindelijk gaat het dus om discipline. Om persoonlijk leiderschap. Kan ik mijzelf leiden. Kom ik alles na wat ik heb beloofd. Kan ik alles om mij heen managen zodat ik mijn afspraken nakom en mijn hoofd zo leeg is dat ik open blijf staan voor veranderingen. Best lastig. Maar de moeite waard.

DISCIPLINE past misschien niet in de 21ste eeuw. Maar ik denk dat we uiteindelijk gaan beseffen dat het functioneren van onszelf en onze maatschappij alles te maken heeft met DISCIPLINE. Niet om te voldoen aan de wensen van anderen. Maar meer om wat je beloofd ook maar te maken. En dat je daardoor kunt groeien. Niet eens alleen jij zlef, maar onze samenleving. Groeien heeft een relatie met DISCIPLINE. Niet in de oude vorm, maar omdat het ruimte geeft om open te staan voor nieuwe ontwikkelingen door het nakomen van verplichtingen.

confused?

Ode aan de ZZP'er

2010-11-12T11:49:00.003+01:00

Geen idee wie de term 'het nieuwe werken' heeft bedacht. Maar dat er nu een hele week aan HNW wordt besteed moet wel de kroon op zijn of haar werk zijn. Mooi hoor. Meneer Veldhoen heeft de oevre-prijs voor het nieuwe werken gekregen voor alles wat hij in de afgelopen jaren heeft gedaan. Bijna iedereen heeft intussen wel een idee over wat het nieuwe werken voor hem of haar kan betekenen.

Maar er ontstaan ook langzaam aan wat scheurtjes in het concept. Het lijkt erop dat niet iedereen er nog altijd helemaal enthousiast over kan zijn. Het wordt allemaal wat moeilijker om betrokken te blijven bij het bedrijf, gemotiveerd te blijven, hoop gedoe om zelf weer een plekje te vinden op kantoor, waar zijn mijn collega's, ik mis de roddel. De sociale kant van het normale werken zou je kunnen zeggen. Waar is de sociale kant gebleven.

Beginnende HNW-medewerkers zijn in eerste instantie blij omdat ze meer controle krijgen over hun werk/prive-balans. Kijk maar op twitter; in de dierentuin rondlopen, op een terrasje zitten, in een weiland liggen is voor veel mensen de ultieme vorm van Het Nieuwe Werken.

Wat is zie is dat veel mensen HNW aangrijpen om aan het strakke regime van de organisatie te ontkomen. Eigenlijk had het XYZ of ABC mogen heten, zolang ze maar niet meer om 9:00 op kantoor hoeven te zijn. Want dat is namelijk verschrikkelijk, vinden veel mensen. Daarom is denk ik HNW bij veel mensen zo favoriet.

Maar heb je hiermee het echte probleem wel opgelost. Het probleem dat je helemaal niet blij bent met de baan die je hebt. Is HNW niet een vlucht om maar niet geconfronteerd te worden met het probleem waar je geen echte keuze voor durft te nemen. Denk je misschien dat door het thuiswerken je werk leuker gaat worden. Ik denk het niet. Het zal alleen maar erger worden. Niet nu, maar over een tijdje. Wanneer ook het thuiswerken 'gewoon' is geworden. Waar haal je dan de energie nog vandaan.

Het is mijn overtuiging dat HNW nog in de kleuterfase zit. Niet erg, alleen een constatering. Dat wij allemaal niet zijn voorbereid om professioneel te werken zonder te kunnen terugvallen op de strukturen van de vertrouwde organisatie. Hebben we gewoon nooit geleerd! Dat de meeste mensen nog niet hebben gekozen voor een baan waar ze werkelijk energie van krijgen. Dat onze managementstijlen nog lang niet zijn aangepast op HNW, en dat sturen op output maar een klein onderdeel is van de wijze waarop we in de toekomst met elkaar samenwerken.

Om goed te begrijpen hoe een HNW-medewerkers er uit zal zien, moeten we misschien proberen te leren van ZZP'ers. Dat zijn mensen die een keuze hebben gemaakt, die zichzelf uit het moeras moeten trekken als het tegen zit, die moeten netwerken, zich ontwikkelen, leveren, risico's lopen. In mijn visie hebben de huidige ZZP'er een profiel dat dicht aanligt tegen de ideale HNW-medewerker.

De vraag die je jezelf dus moet stellen is of jij wel de eigenschappen hebt van een ZZP'er en dus ook de bijbehorende consequenties begrijpt en wilt nemen. Ook dat hoort bij HNW.

ZE, ZE, ZE

2010-10-28T23:33:00.005+02:00

Wanneer je een klant iets beloofd, dan moet je ervoor zorgen dat je de belofte nakomt. Geldt trouwens niet alleen voor klanten. Vaak betekent dit dat je iets moet organiseren om je belofte na te komen. Tenzij je topmensen hebt die niets nodig hebben en zichzelf organiseren om het beloofde te maken en af te leveren. Uiteraard regelen ze dan ook de factuur en zorgen ze helemaal zelfstandig dat de huur wordt betaald, de verzekeringen worden geregeld en er tussen de middag iets te eten is. Je hebt nul organistie nodig in dit geval. Gaaf.

Maar wanneer je niet helemaal zeker bent dat jouw mensen hiertoe altijd in staat zijn en je wilt wel je belofte naar de klant nakomen, dan moet je iets regelen. Iets organiseren zeg maar. Wat je dan doet is dat je eigenlijk wat verantwoordelijkheid weghaalt bij mensen. Eigenlijk om het werk gemakkelijker en meer overzichtelijk te maken. Helaas is het resultaat van iets organiseren vaak het begin van het einde. Mensen voelen zich namelijk ineens niet meer verantwoordelijk voor het deel dat is georganiseerd.

Onzin? Echt niet, vul jij de koffiemachine op je werk zelf als die leeg is, of loop je naar de volgende en verwacht je dat 'ze' hem wel weer vullen. Dit gedrag sluipt er heel snel in. Raap jij papiertjes op, maak jij de toilet op je werk schoon als die er niet meer uitziet. Ik betwijfel het. Helaas blijft het niet alleen bij deze voorbeelden, maar geldt het voor vaak alles dat is georganiseerd. Er ontstaat direct een groep 'ze'. 'Ze' zijn niet te bereiken, ze hebben het vergeten, ze zijn zo traag, ze, ze.

Je kan zelfs zeggen dat wanneer we strukturen opleggen, mensen per definitie met de hakken in het zand gaan. Dat ze zich niet alleen niet meer verantwoordelijk voelen, maar ook hun creativiteit inzetten om de zwakke plekken van het systeem te vinden. Zit blijkbaar in mensen om grensen op te zoeken. Eigenlijk in dit geval om het systeem te saboteren. Want het is niet iets van jezelf, het is opgelegd, je hebt er niets mee, het mag stuk.

Dus wat systemen en strukturen eigenlijk moeten doen is iets heel anders dan jwe meestal zien. Het moet ons namelijk helpen om het werk gemakkelijker te maken. De systemen en strukturen (organisatie) moeten een deel van het repeterende werk bij ons weghalen, zodat we meer toekomen aan werk dat wel uitdagend is, waar we het verschil kunnen maken. Wanneer ons dat lukt zullen we de ondersteunende organisatie ook waarderen en koesteren. Want het is iets van onszelf geworden, het helpt ons.

Punt is natuurlijk wel hoe de ondersteunende organisatie zal voelen voor iemand die na 10 jaar zich als nieuwe medewerker aanmeldt...die zal vast denken: waar liggen de grensen. Ofwel, wanneer er nieuwe mensen in je organisatie komen moet je ze eigenlijk de reis laten meemaken van 'er is niets geregeld' tot en met 'we hebben een organisatie gebouwd die een heleboel gedoe voor je regelt'. Zo'n inwerkperiode kost even tijd maar uiteindelijk zal het zich terugbetalen.

Beter nog, de klant zal je graag betalen; omdat je hebt geleverd wat je hebt beloofd. En daar ging het toch om.

toptalenten kunnen niet besturen

2010-08-27T08:14:00.009+02:00

"Topvoetballers kunnen vaak niet coachen". Deze uitspraak werd een paar maanden geleden gedaan in een programma over top voetbalcoaches. De achtergrond van deze uitspraak is logisch maar ook verontrustend. Het blijkt zo te zijn dat coaches die in een vroeger leven topvoetballers zijn geweest, niet kunnen begrijpen dat 'mindere' voetballes bepaalde situaties niet inzien.

Het is zelfs niet eens dat ze het niet kunnen begrijpen, het komt niet eens in ze op dat een voetballer die situatie niet ziet. En dan kan je dus ook geen aanwijzingen geven. De samenhang, het spelinzicht, het kunnen anticiperen op situaties is voor topvoetballers een gegeven. Ze denken er niet over na, het gaat vanzelf. Iets mindere spelers moeten getrained worden om de situaties te herkennen en daar op te reageren. Maar hoe kan je dat leren van iemand die zich niet eens bewust is dat hij dat vanzelf doet.

In het bedrijfsleven gaat het op dezelfde manier. Nou wil ik ondernemers niet gelijkstellen aan topvoetballers, maar ze hebben wel iets unieks. Ze zijn in staat om verbindingen te maken in hun bedrijf, processen te overzien, afhankelijkheden en gevolgen in te schatten en te anticiperen op mogelijke gebeurtenissen. Zonder dat daarbij een onderdeel van hun organisatie vergeten wordt.

Wanneer een bedrijf groeit, 'verwacht' de ondernemer dat de medewerkers op dezelfde manier met het bedrijf omgaan. Overzicht hebben, en het hele circus begrijpen van inkoop tot afleveren bij de klant inclusief de financiele afhandeling. En dat is dus niet waar. Veel medewerkers beperken zich tot een onderdeel van het bedrijf. Werken heel hard, maar hebben niet het overzicht. En daar gaat het mis wanneer je groeit. Je bent de samenhang kwijt. Op dat moment is het de taak van de ondernemer om de samenhang te organiseren. Iets wat hij zelf van nature doet, maar blijkbaar moet organiseren wanneer 'the span of control' wordt overschreden.

Wat heeft dat dan met HNW te maken. Nou alles. Veel bedrijven die met HNW aan de slag gaan hanteren de businesscase: minder kantoor = minder kosten. Dus medewerkers hebben nog 0.6 werkplek, wat betekent dat ze thuis 'mogen' werken. Wanneer je daar even over nadenkt kan je voorstellen dat de 'samenhang' van je bedrijf mogelijk op de tocht komt te staan.

Kon je voorheen de samenhang nog corrigeren omdat je mensen op kantoor bezig zag zijn. In de nieuwe situatie waar mensen veel thuis zijn ben je die mogelijkheid kwijt. Wat komt daar dan voor in de plaats? Er moet dus iets toegevoegd worden aan de situatie voordat de organisatie begon met HNW.

Ik denk dat bij veel organisatie het nieuwe werken nog in de puberfase zit. Met meer risico's dan menigeen zich nu kan voorstellen. We mogen er in mijn ogen dus niet zomaar van uitgaan dat medewerkers de nieuwe situatie zelf wel gaan inregelen.

En de oplossing ligt in de buurt van 'opnieuw leren werken in samenhang met je omgeving'.

100% transparantie? kijk eens naar jezelf

2010-08-26T15:42:00.005+02:00

Er zijn best een hoop opmerkingen gemaakt over mijn vorige blog over transparantie. Veel via mail en een paar publiek via dit medium. Mensen vinden het blijkbaar een beetje vreemd dat juist ik transparantie aan de kaak stel. Iedereen vindt dat je als bedrijf alles maar moet delen. Argument is dan dat juist door delen meer ontstaat. En met dat laatste ben ik het helemaal eens. Juist door te delen kan er iets nieuws groeien.

Maar wanneer ik de wereld dan iets kleiner maak en mensen vraag om alles van zichzelf te delen dan wordt het verhaal al anders. Deel jij bijvoorbeeld wat je verdiend, op wie je stemt, wat je vindt van de PVV, hoeveel je van je partner houdt, hoeveel je echt werkt, waar je je geld aan uitgeeft, hoeveel je rookt of drinkt, of je naar porno kijkt. Daar gelden dan (op een paar mensen na natuurlijk) ineens hele andere normen. "Nee, natuurlijk deel ik dat niet...ik ben niet gek!!", krijg je dan te horen.Dat is toch vreemd. Anderen (organisaties) moeten wel delen maar jij hoeft dat niet te doen. Dat is toch raar.

Daarnaast ben ik er in de jaren negentig achtergekomen dat wanneer je alles deelt in een organisatie er grote groepen mensen heel onrustig kunnen worden. Zeker wanneer je informatie gaat delen die nog niet af is. Veel mensen kunnen die halve informatie niet juist beoordelen en gaan zelf alles maar invullen. Daardoor krijg je allemaal broodje-aap-verhalen. Wij hebben dat zelf meegemaakt toen we met de hele organisatie de strategie virtueel wilden ontwikkelen. Dat was in 1997. Niet doen is mijn advies.

Ik kan je uit ervaring vertellen dat dat niet werkt. Dat was voor mij ook het pijnlijke moment dat ik begreep dat je mensen moet beschermen door ze niet te bestoken met halve informatie. Ging helemaal tegen mijn gevoel in omdat ik tot dat moment alles wilde delen. Maar dat gaat nu eenmaal niet. Veel mensen raken hierdoor in een soort van paniek en zijn tot weinig meer in staat. Darnaast kost het je erg veel energie om alles weer rustig te krijgen. (Dit traject heette bij ons e-volution).

Kortom, 100% transparantie is helaas onmogelijk. Omdat mensen verschillend zijn en omdat ze in verschillende fasen zitten. Daarnaast moet je eerst eens naar jezelf kijken hoe transparant je zelf nu ECHT bent voordat je iets roept over hoe transparant anderen moeten zijn. Ik ben ervan overtuigd dat intussen veel organisaties transparanter zijn dan menig medewerker van diezelfde organisatie. Dat is dus niet in evenwicht en in mijn ogen niet duurzaam.

De hang naar transparantie wordt bij velen gevoed door een ontevredenheid over de huidige werksituatie is mijn mening.

einde aan transparantie

2010-08-23T08:29:00.006+02:00

In een paar jaar tijd is de macht van de afdeling communicatie volledig ondermijnd door het succes van social media. Iedere werknemer is nu zijn eigen afdeling communicatie geworden en kan alles over hem/haar zelf beschikbaar stellen aan de wereld. Maar ook alles over het bedrijf waar hij werkt.

En je begrijpt het al, er zijn steeds meer bedrijven die alle verhalen van medewerkers van een bedrijf combineren om snel inzicht te krijgen in de strategie van een organisatie. Wat je voorheen als organisatie nog onder water kon houden, ligt nu direct op straat. Misschien heeft u zelf ook al meegemaakt dat uw concurrenten vanuit het niets soms een richting in slaan die u heel bekend voorkomt.

Maar het gaat er natuurlijk om wat we met deze nieuwe realiteit willen. We leven in een kenniseconomie. Het idee erachter is dat jij nu iets kan oplossen voor een bepaalde prijs. Je concurrenten kunnen dat niet omdat ze de kennis niet hebben. Als de kennis voor iedereen beschikbaar is gaat het alleen nog maar om de prijs waarop de kennis wordt aangeboden. Wanneer je geen investeringen doet is je kostenstruktuur lager dan wanneer je dat wel doet.

Maar wie heeft de kennis 'uitgevonden'. Wie heeft geinvesteerd in de kennis? Investeren betekent kosten maken die uiteindelijk weer terug verdiend moeten worden. Er zijn bedrijven die niet willen investeren maar wel gebruik willen maken van de resultaten van de investering die anderen hebben gedaan.

Medewerkers van bedrijven die investeren in nieuwe kennis vinden dit belangrijk. Niet alleen voor hun eigen organisatie, maar ook voor zichzelf. Vaak bloggen deze medewerkers ook in verschillende sociale groepen. Om je te kunnen onderscheiden is het belangrijk dat je laat zien wat je weet. Zij gaan dus kennis delen. Kennis die ze zelf hebben opgedaan, of is het kennis die ze voor hun eigen organisatie hebben opgedaan?

Dus van wie is die kennis? Is het wel verstandig om die kennis nu al te delen? Misschien wel voor die persoon waardoor zijn status groeit. Maar is het ook handig voor het bedrijf die dit allemaal mogelijk maakt en financiert. Hoe wordt de investering terugverdiend wanneer anderen met de kennis aan de haal gaan zonder dat er ook maar een uur in is geinvesteerd.

Natuurlijk begrijp ik dat transparantie een van de belangrijkste kenmerken van deze eeuw is. Maar ik denk dat we wel een onderscheid moeten gaan maken in nieuws en kennis. Kennis is voor bedrijven een 'asset'. Je hebt erin geinvesteerd en gaat er geld mee verdienen. Je geeft als bedrijf je grondstoffen toch niet weg. Heineken geeft haar recept voor bier toch niet weg, maar ook niet haar grondstoffen.

Dus ja, we moeten transparant zijn over hoe we met elkaar omgaan, over feiten, over wat we vinden van bepaalde situaties. Maar we kunnen geen kenniseconomie opbouwen wanneer we alle kennis die is opgebouwd door bedrijven zomaar weggeven.

Hoe dan ook, het laatste woord is hier nog niet over gezegd.

over kikkers en HNW

2010-08-10T10:29:00.005+02:00

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een stukje schreef. Na een jaar lang ongeveer iedere dag een blogje te hebben geschreven, heb ik nu een aantal maanden helemaal niets geschreven. Het was een bewuste keuze. Wat zou er namelijk gebeuren, was mijn vraag. Ik ben tot de volgende conclusie gekomen.

Jullie kennen allemaal wel het verhaal van de kikker in een kom met water. Wanneer je het water langzaam verwarmt, zal de kikker daar helemaal niets van merken. Zelfs als het water gaat koken zal hij niet in paniek raken, maar uiteraard wel doodgaan. Kikkers passen zich gemakkelijk aan wanneer de watertemperatuur wordt aangepast. Ze denken dat het allemaal normaal is. Best gevaarlijk dus.

Zo gaat het denk ik ook een beetje met de manier waarop we nu met social media omgaan. Als je erin zit denk je dat dit de echte wereld is, dat je steeds meer moet doen en dat het allemaal erg belangrijk is. Als je echt kijkt naar hoeveel nieuwe informatie er wordt gecreerd, dan valt het trouwens erg tegen. Er wordt vooral heel druk bestaande informatie 'doorgezet'. Daar kan je een dagtaak van maken.

Er zijn een paar honderd man in Nederland druk met HNW-onderwerp. Een paar bedenken zo nu en dan iets nieuws en heel veel anderen pakken dit op en verspreiden het naar anderen. Het is intussen een hele community geworden.

Wanneer je in deze groep zit (de kom) dan denk je dat iedereen in Nederland hier mee bezig is. Mis! Wanneer je een paar maanden even uit de kom springt, zal je merken dat de wereld gewoon doordraait en dat er maar een paar signalen zijn dat organisaties nadenken over HNW. Hiermee geef ik geen waarde oordeel over HNW, alleen zeg ik dat we het niet groter of belangrijker moeten maken dan het werkelijk is.

Juist door even niet in de kom met kokend water te zitten heb ik een nieuw beeld gekregen over HNW. De komende tijd zal ik dit beeld met jullie delen, omdat het wel haaks staat op veel bekende meningen die nu te lezen zijn op internet. Maar goed, dat maakt het ook weer interessant nietwaar.

Ik kijk weer uit naar een 'nieuw seizoen' voor het schrijven van mijn blogjes. Korte stukjes waar ik mijn eigen kijk geef op de dingen die om mij heen gebeuren. Het heeft allemaal te maken met mijn passie: hoe combineer je het 'corporate brein' met bestaande processen in een organisatievorm voor deze tijd.

Tot later!

inspiratie heeft maar een beperkte houdbaarheid

2010-05-07T10:32:00.004+02:00

Ken je die gesprekken, waar je compleet gesloopt uit komt. Wat is dat toch dat je van de ene persoon juist heel veel energie krijgt en dat de andere persoon juist heel veel energie vraagt. Er zijn mensen die jou echt kunnen gebruiken als een oplaadstation. Ze hebben jou nodig om zichzelf weer goed te voelen (zelf dat vraag ik mij af). Maar vaak zijn hun accu's zo slecht dat op het moment dat ze de kamer uitstappen ze alweer leeg zijn.

Ik denk dat het te maken heeft met richting, noem het zingeving. Ga ik er iets van maken of laat ik alles maar gebeuren. Wil ik iets voor elkaar krijgen of probeer ik met zo min mogelijk energie en schade mijzelf in leven te houden. Glas half vol of half leeg...dat soort uitspraken. Maar vervelend is het wel. Niet alleen voor de persoon zelf maar ook voor iedereen om hem of haar heen.

Wat is nou leuker dan te werken met mensen die zin in het leven hebben. Die misschien wel heel veel fouten maken maar wel iets doen! Proberen er iets van te maken. Wat heeft het voor zin om op je dertigste het al op te geven. Uitkijken naar het moment dat je met pensioen kan gaan?. Nou ik kan je beloven, al die beloften over onze pensioenen gaan natuurlijk nooit uitkomen. Dat geld zal de komende dertig jaar keurig verdampen.

De beste pensioenvoorziening die je voor jezelf kunt kopen is dat je interessant blijft voor anderen. Dat je blijft leren en dat het prettig is om met jou samen te werken. Wanneer je juist daar mee bezig (focus) bent is je pensioen ook geregeld. Maar wanneer je overal problemen ziet, alles aangrijpt om initiatieven de grond in te boren of als onhaalbaar te bestempelen, dan ziet je toekomst er niet goed uit.

Het gaat in deze tijd om adaptieve organisaties, om het vermogen je te kunnen aanpassen. Dus ook om bedrijven die zich kunnen aanpassen, innovatief zijn. Daar moet energie stromen, mensen kunnen daar met rare plannen komen, er moet lol en discipline zijn. Natuurlijk ook kritisch zijn, maar vooral geen doemdenkers.

In het boek REWORK stond een mooi artikeltje. Ging over gave ideeen en over inspiratie. Aan een idee zit vaak geen houdbaarheidsdatum, aan inspiratie wel. Wanneer de inspiratie er is om iets met een idee te doen moet je er direct aan beginnen. Als je dat niet doet raak je de inspiratie kwijt en zal het idee niet meer uitgevoerd worden. Simpel he, iedereen herkent het..afvallen, stoppen met roken, studie, meer slapen, sporten. Prima plannen, alleen zonder inspiratie gaat er niets gebeuren.

Mijn advies: wanneer je echt iets wilt veranderen zal je iedereen die jou inspiratie stukmaakt op grote afstand moeten houden.

leg de verantwoordelijk waar die hoort: bij jou zelf!

2010-05-06T11:53:00.004+02:00

Net gesproken met een oud topsporter (Shorttrack) Knut Alsemgeest. Wat ik nou zo grappig vind is dat topsporters blijkbaar toch allemaal een beetje hetzelfde denken over het leven. En vooral dat je daar zelf keuzes in moet willen maken. Dat je je niet afhankelijk maakt van anderen of van materie. Nee jij bent zelf in control.

En naast dat je zelf in control wilt zijn moet het ook wel een beetje leuk zijn. Dus een combinatie van discipline en plezier maken. Hij is op dit moment trainer/coach van een groep shorttrackers. Deze groep is nu nog groot, maar uiteindelijk moeten hier dus mensen uit geselecteerd worden om naar EK's en WK's te gaan.

Zijn visie is om de sporters de komende tijd zichzelf te laten uitselecteren. Dus door ze zelf te laten inzien of ze wel of niet de top kunnen bereiken. Door de sporters zo te begeleiden dat ze er zelf achter komen waar ze nou wel of niet goed in zijn. En natuurlijk of het shorttracken op hoog niveau wel hun ding is. Inzicht geven, persoonlijke ontwikkeling, eerlijk zijn.

Naast dat Knut natuurlijk een voorbeeld is van de Y-generatie, legt hij ook nog eens de verantwoordelijkheid neer waar die hoort: bij jezelf. Dus hij creeert voor zijn sporters dus ook een omgeving waarbij er geen afhankelijkheden ontstaan. Waar sporters zelf keuzes maken, zelf bepalen of ze wel of niet op hun plek zitten.

Ik heb zomaar het gevoel dat het Nederlandse bedrijfsleven nog veel van Knut kan leren. Zijn visie is simpel, eerlijk en straight forward.

We gaan nog veel horen van Knut!

Y&B business model generation

2010-05-04T12:43:00.005+02:00

Vanmorgen gesproken met Huub van Zwieten (Talentfirst) en Gonny vink (work21) over talent en businessmodellen. Na een uur kwamen we op het volgende idee. Een idee dat trouwens ook is ingegeven door het lezen van het boek Business Model Generation dat ik de afgelopen weken heb gelezen.

Het idee gaat alsvolgt. Bedrijven zouden hun potentieel strategisch moeten inzetten zodat het is ingebed in de organisatie. Voor veel bedrijven is HNW niet meer dan een kostenreductie. Maar in onze ogen is het veel meer dan dat. Je voegt namelijk een extra key resource toe aan je bedrijf: 'de potentie van je mensen'. Maar hoe kan je dat nou zo goed mogelijk gebruiken of inzetten?

Waarschijnlijk niet door het toe te passen in je bestaande businessmodel. Als het wel kan dan had je waarschijnlijk al veel eerder de potentie van je mensen ontsloten en toegevoegd aan je businessmodel. Nee, de extra resource (potentieel van alle mensen) biedt je de mogelijkheid om nieuwe businessmodellen te bedenken. Waarom? Omdat je toegang hebt tot een nieuwe krachtige bron. En die bron kan ervoor zorgen dat je nieuwe producten of diensten kunt bieden aan misschien wel nieuwe markten.

Wat wij gaan doen bij e-office is opnieuw kijken naar een specifiek bedrijfsonderdeel. Wat zijn de talenten van de mensen, hoe zit de markt inelkaar, wat zijn de concurrenten, wat willen klanten wat willen de partners. Dus helemaal opnieuw kijken naar de propositie. Waarom? Omdat dit onderdeel diensten levert in een markt die al heel lang bestaat en een opfrisser nodig heeft. Juist door te kijken wat de talenten zijn van iedereen die zich hier mee bezighoudt kunnen we iets extra's toevoegen. Hierdoor kunnen we tot nieuwe verrassende oplossingen komen.

Huub, Gonny en ik gaan hier waarschijnlijk binnenkort mee aan de slag.

Heb er zin in!

Twente, voorbeeld voor de nieuwe organisatiecultuur

2010-05-03T08:44:00.004+02:00

Vorige week mocht ik deelnemen in een panel waarbij Marcel Rözer de discussieleider was. Nou had ik Marcel natuurlijk al een aantal keer gezien als commentator bij Goedemorgen Nederland. Toen al viel hij mij op dat hij een vriedelijke, nuchtere en analytisch kritische kijk op de wereld heeft. Een commentator nieuwe stijl zou je kunnen zeggen.

Het is ontegenzeggelijk dat hij tukker is. Daar schaamt hij zich ook niet voor, sterker nog het is een van zijn visitekaartjes. Vanmorgen werd hem gevraagd waarom FC Twente kampioen van Nederland is geworden. Hij kwam toen met een verrassende analyse. Twente is kampioen geworden door de volgende combinatie van eigenschappen:

Ten eerste was er sprake van leiderschap. De voorzitter (Joop Munsterman) van Twente heeft al zeven jaar geleden een plan gemaakt voor de club en zich daaraan vastgehouden. Hij is zelf ook altijd baas gebleven van het plan.
Ten tweede had Twente uiteraard een goed coach (McClaren) .
Maar het allerbelangrijkste, volgens Marcel, is het feit dat er in Twente saamhorigheid is. Niet alleen in het team maar in heel Twente. Mensen hebben iets voor elkaar over. En daar zit hem nou net het verschil met de grote steden. Daar gaat iedereen voor zichzelf.

En eigenlijk denk ik dat het in het bedrijfsleven precies zo gaat. Grote organisaties zijn vergelijkbaar met grote steden. Je bent er, maar de meesten hebben er niets mee. Als het mis met je gaat kijkt niemand naar je om. Als je het goed doet moet je oppassen dat je niet overvallen wordt.

Kleinere organisaties kennen vaak meer saamhorigheid. Bij kleinere organisaties werkt leiderschap sneller en effectiever omdat mensen dichter bij de leider staan. Wanneer het met iemand wat minder gaat, staan anderen op om je te helpen. Je viert samen successen en verliezen. Kleinere organisatie weten nog wat saamhorigheid is. Samen iets voor elkaar krijgen.

Ik ben het dus wel eens met Marcel. Kleinere organisaties hebben wat mij betreft de toekomst. Daar zijn mensen nog belangrijker dan processen. Daar maakt het uit wat je doet. Daar is een gezamenlijk doel waar mensen iets voor willen opofferen. Mooi hoor. En eigenlijk weet iedereen denk ik wel wat we hiermee bedoelen.

We zijn het alleen de afgelopen tijd even kwijt geraakt.

Twente, gefeliciteerd.

regering Y

2010-04-29T10:24:00.005+02:00

De macht verschuift razendsnel van instituten en organisaties naar gewone mensen. Naar jou en mij. Niet ons als individu, maar juist naar ons doordat wij ons kunnen organiseren zonder organisaties. Vorig jaar keek ik naar een van de afleveringen van In Europa gepresenteerd door Geert Mak. Op een gegeven moment kwam hij met een uitspraak die mij nog steeds is bijgebleven. Het ging ongeveer zo:

"In de afgelopen honderden jaren is de macht ooit begonnen bij de kerk. Daarna is de macht overgenomen door de koningshuizen om vervolgens te worden overgedragen aan regeringen."

Op dit moment denk ik dat we in een hele bijzondere tijd zitten waarbij steeds meer macht komt te liggen bij jou en mij. Het lijkt echt op een democratisering van de macht. Via social media kunnen wij elkaar vinden, organiseren en een kracht uitoefenen op een organisatie of een besluit van de regering. De vraag is natuurlijk of dit een wenselijke ontwikkeling is. Ik zou zeggen: voor een deel wel en voor een deel niet.

Wat ik fantastisch vind is dat iedereen nu direct kan deelnemen aan discussies die hem of haar interesseren. Je hebt er geen ingewikkelde formulieren, procedures of politieke organisatie voor nodig, je kan je mening gemakkelijk via blogs, discussies, of websites kwijt. Dat is mooi. Maar er zit ook een downside aan. En dat is de emotie die vaak samen gaat met de discussies. En dan bedoel ik de massa-emotie. Die trouwens ook nog steeds vaak wordt gevoed door de bestaande media: Kranten, televisie.

Wanneer je naar een organisatie kijkt heb je even grofweg 20% smaakmakers, 70% neutrale mensen en 10% negatieve mensen. Klopt niet helemaal hoor, maar gaat even om de grote lijn. En het gaat met name om de neutrale groep. Dat zijn mensen die nog geen mening hebben en twee kanten op kunnen vallen. Maar als zo'n groep ook kiest gaat het ook ineens heel hard. De vraag is of je daardoor de juiste keuzes maakt omdat ze vaak luisteren naar die groep die ze op dat moment het meest raakt. Dus ook emotioneel.

Omdat mij dat niet wenselijk lijkt denk ik dat er een soort tegenkracht moet zijn die ook de grote lijnen en tijdslijnen in de gaten houdt. Dat zou natuurlijk prima door de regering gedaan kunnen worden. De regering kiest voor een plan van vier jaar (liefst langer) en houdt zich daar aan vast. De bevolking kan gedurende de regeerperiode dienen als stuurraket om zo hier en daar wat tegengas te geven of de richting iets bij te sturen.

Ik denk dat als we het zo samen kunnen regelen dat we een mooie mix hebben van koersvastheid en aanpassingsvermogen door gewijzigde inzichten en omstandigheden. Dus helemaal bij de regering leggen is niet een optie, helemaal bij de burgers neerleggen ook niet. Maar het gaat juist om de mix van nu en langere termijn.

De adaptieve samenleving. (of is een samenleving dat per definitie al adaptief?)

boek: Generatie Y: aan het werk, van Kim Castenmiller

2010-04-29T09:16:00.003+02:00

Vanmiddag een gesprek met Kim Castenmiller. Zij is de schrijfster van het boek Generatie Y: aan het werk. Allereerst is het handig om te weten wat nu eigenlijk de generatie Y is. Volgens Kim zijn dat mensen die

geboren zijn tussen 1980 en 1994,
ze zijn hoog opgeleid ,
hebben een sterke vrijheidsdrang en
behoefte aan zelfbeschikking.
Daarnaast zijn het Netwerkers.

Deze groep mensen, bemannen in steeds grotere aantallen onze organisaties. Onze oude organisatieschepen, onze klippers. De generatie Y lijkt zich vanuit mijn perspectief te ontworstelen uit de mechanische procesgerichte wereld. Ze praten over authenticiteit, respect, eigen, samen, MVO, vrijheid, zelfbeschikking. Allemaal woorden die niet passen in een klassieke organisatie. Misschien roepen ze het wel maar ze kunnen er natuurlijk nooit vorm aan geven omdat de organisatie daar niet voor is ingericht.

Kim gaat verder en komt tot de conclusie dat "de generatie Y de belofte in zich draagt om organisaties van binnenuit te transformeren". Ik denk dat ze daar gelijk in heeft, organisaties worden bemand door een nieuwe generatie werkers. Werkers die zo hun eigen eisen stellen aan hun werkomgeving en ambities. Maar diezelfde werkers zijn tegelijkertijd ook consumenten, burgers, en vormen samen een steeds groter deel van onze samenleving. Zoals Kim in mijn ogen dan ook terecht opmerkt: "Het werd mij steeds duidelijker dat de generatie Y ten aanzien van werk slechts een symptoom is van een veranderende tijdgeest".

Je kan het ook anders zien: de generatie Y is het product van onze huidige samenleving. Onze samenleving migreert naar de samenleving Y. De vraag is of organisaties ook de slag naar Y kunnen maken. En dan denk ik vooral aan de bestuurders. Want ik wil het toch ook wel even opnemen voor de bestuurders. Zij zijn natuurlijk wel verantwoordelijk voor de continuiteit van de organisaties. Organisaties die voor een groot deel gestoeld zijn op processen. Het lijkt erop dat de generatie Y helemaal niets met processen te maken wil hebben. En dat geeft natuurlijk spanning. Want we hebben processen wel heel erg nodig!

Zie daar mijn vraag: Hoe gaan we in de toekomst onze processen bemannen wanneer organisaties in de toekomst gerund worden door Y en Y+ generaties? Mensen die helemaal niets met struktuur en processen te maken willen hebben. Moeten we dan eerst alle processen wegautomatiseren? Interessante gedacht.

Ik ga het Kim Castenmiller vanmiddag zeker vragen!

Nieuw HNW Boek: Het nieuwe werken ontrafeld

2010-04-28T08:35:00.006+02:00

Bright & Company heeft in opdracht van Stichting Management Studies een onderzoek uitgevoerd naar wat de gevolgen zijn voor organisaties door de opkomst van web2.0 en Medewerker2.0.. Gisteren is het boek met de titel 'Het nieuwe werken ontrafeld', in het Rosarium in Amsterdam gepresenteerd. Tijdens de presentatie waren rond de 120, voornamelijk HR-gerelateerde, genodigden aanwezig.

De middag begon met een samenvatting van het boek door Ruurd Baane, een van de oprichters en schrijvers van Bright & Company. Daarna was het de beurt aan Piet van Schijndel. Piet is de bedenker van de veranderingen bij Interpolis en op dit moment de drijvende kracht achter het project 'unplugged' bij de Rabobank. De kern van het verhaal van Piet van Schijndel was: 'durf je medewerkers te vertrouwen'.

Na het optreden van Piet werden aan een panel een aantal stellingen gepresenteerd. Zelf mocht ik ook deel nemen aan het panel. Wat mij opviel was dat bijna de gehele zaal het unaniem eens was dat HNW voornamelijk over gedrag gaat. Dit in tegenstelling tot wat wij tegenkomen in de markt. Vaak wordt er wel even geknikt dat gedrag belangrijk is maar wordt er niets mee gedaan. Dus we weten het wel, maar we pakken het niet op. Dat is interessant!

Nou is het veranderen van gedrag natuurlijk ook een van de moeilijkste dingen omdat het heel hard werken is, heel veel herhalen en heel veel voordoen en uitleggen. En daar is het management nou vaak weer niet echt voor te porren. Als het op papier klopt is het wel zo'n beetje klaar. Case closed. Mis dus.

Maar goed, het boek. Ik heb het manuscript gelezen en vond het een zeer zinvol boek om te lezen wanneer je de eerste stappen wilt maken richting HNW. Er zijn veel bedrijven geinterviewd en er staan ook een aantal basisprincipes in die zeker helpen om HNW goed te begrijpen en in te voeren in je eigen organisatie. Maar als zo vaak, we kunnen het op hoog niveau al heel snel eens zijn met elkaar, maar je komt elkaar pas tegen in de aktie. En daar gaat het vaak fout. Zijn we dus in staat om de abstracte afspraken te vertalen naar wat ik NU ga doen.

Ik vind het boek "Het nieuwe werken ontrafeld" een zeer waardevolle aanvulling in de reeks boeken over HNW. Het geeft je een inkijkje in wat de beweegredenen waren en zijn voor bedrijven om met HNW aan de slag te gaan. Ook geven ze aan wat ze geleerd hebben. Dus ik zou zeggen: bestellen dat boek en lezen maar!

kapitein Iglo, herken je hem?

2010-04-27T09:24:00.008+02:00

Bestaande organisaties worden op dit moment steeds meer bemand door een nieuw type bemanning. Noem het een bemanning die is doordrenkt van het HNW of medewerker2.0 of enterprise 2.0. Organisaties krijgen te maken met een nieuw type bemanning met nieuwe ideeen en wensen. De spanning zit hem uiteraard in het feit dat deze moderne bemanning op een traditioneel schip moet werken. Zeg maar dat de bemanning van een atoomonderzeeer wordt ingezet op een klipper. Heb je een beeld?

Veel bestaande organisaties (klippers) worden zowel door de markt als van binnenuit onder druk gezet om zich aan te passen. De markt wil in een steeds hoger tempo andere dingen en je bemanning stelt eisen die je niet kunt inwilligen. Dat geeft uiteraard heel veel spanning bij de leiding van het bedrijf. Want we waren toch zo succesvol in de afgelopen jaren.

Heb je het geluk dat er voldoende urgentie aan de top is om te veranderen, dan heb je een kansje. Maar daar zit vaak het probleem. Veel leiders staan te ver af van wat er werkelijk aan de hand is binnen hun organisatie. Ze denken in control te zijn door naar de cijfers te kijken, maar hebben geen benul van wat er werkelijk aan de hand is. Door hun positie worden ze ook gekleurd ingelicht over de werkelijke situatie. Heeft allemaal met politiek en eigen belang te maken en uiteraard de keuze voor een sterke command & control struktuur.

Alle veranderingen in de markt hebben te maken met internet, social media, long tail business, free model business. In hun ogen allemaal nieuwlichterij: speeltjes en techniek. Niet voor echte mensen. Veel leiders nemen het ook niet serieus omdat ze het gewoon niet begrijpen. En omdat ze bang zijn om als dom te worden versleten durven ze niets te vragen. Want zij zijn toch de leider, zij moeten toch alles weten. Een echte old-school leiderschapsstijl.

Veel leiders hebben blijkbaar niet de guts om zich kwetsbaar op te stellen en zich te verdiepen in wat hun eigen medewerkers nu echt bezighoudt en wat de nieuwe ontwikkelingen in de markt nu echt betekenen. Hoe kunnen deze ontwikkelingen zo worden gebruikt om er je voordeel mee te doen.

Natuurlijk is het allemaal veel werk en inspanning aan de top. Het valt ook niet mee om een organisatie te leiden in deze rare wereld. Natuurlijk moet je zorgvuldig met je tijd omgaan en keuzes maken. Maar juist nu is het van groot belang dat je begrijpt welke veranderingen er gaande zijn, moet je als leider begrijpen wat de sociale ontwikkelingen in de wereld zijn. En moet je begrijpen dat de macht die je ooit had als bedrijf alleen maar minder zal worden. Dat je steeds meer afhankelijk zult worden van de sociale opinie over je producten en diensten.

Ik denk dat het tijd wordt dat Kapitein Iglo of opstapt of zich heel snel gaat verdiepen in wat er nu werkelijk aan de hand is binnen zijn bedrijf en in de wereld. Anders wordt het wel heel druk in de haven van het Rotterdams Scheepvaartmuseum.

HNW voorbode van grote verandering?

2010-04-26T16:40:00.010+02:00

Ja, we zijn steeds minder gebonden aan de plaats van het kantoor en minder gebonden aan de bijbehorende kantooruren. Natuurlijk begrijpen we dat dit nogal wat met zich mee zal brengen voor het management en de medewerkers van organisaties. Natuurlijk moeten we hard werken aan bijpassend gedrag, en moeten we organisaties voorzien van HumanSoftware om het allemaal werkend te krijgen.

Het ene bedrijf kan de investering voor HNW aan zichzelf uitleggen doordat er minder m2 worden verbruikt, anderen gooien het op minder CO2, en zo zijn er nog een hoop andere redenen. Vaak ook gewoon omdat een Raad van Bestuur het wil. Ook prima.

Maar we missen iets. Iets wat veel dieper ligt dan 'anders werken'. De meesten van ons gaan ons geld binnenkort namelijk op een andere manier verdienen. Niet omdat we dat willen, maar omdat de veranderingen in de wereld ons daartoe dwingen. En dat we dan heel anders met ons kapitaal omgaan wordt langzaam aan vanzelf duidelijk. Dat we dan ook niet meer naar kantoor hoeven te komen wordt ook duidelijk.

Wie zijn je klanten, wat is je toegevoegde waarde, hoe verdien je je geld. Het lijken oude vragen, maar de antwoorden die je nu kunt geven zijn wel nieuw. Er zijn nieuwe kanalen bijgekomen, nieuwe manieren om met klanten contact te houden. Partners kunnen van groot belang zijn en vooral de manier waarop we met ze omgaan. R&D kan ineens een zeer belangrijke rol gaan spelen wanneer je weet wie je wilt bedienen, hoe en waarmee.

Wat steeds duidelijker zal worden is welke onderdelen van je bedrijf je kunt scharen onder een 'platform' of juist onder 'talent'. Precies die verdiepingsslag moeten we maken met elkaar. Daar moeten we over nadenken. HNW is een symptoom van wat gaat komen. Een totale ommekeer van de business, van onze economie, van de relatie tussen organisaties en consumenten.

Er is iets volgens mij dat veel sterker is dan HNW. Noem het voor mij part de consumer first economy . De consument bepaalt meer dan ooit wat er wel of niet verkocht wordt. En als het hem of haar niet bevalt haalt hij of zij het ergens anders. Of de consument organiseert zich razendsnel met mensen die er hetzelfde over denken en bouwt een kracht op naar een producent of organisatie.

HNW is voor mij een signaal dat we dingen anders willen. HNW zijn jij en ik, als consument en werknemer of werkgever. We willen dingen anders. We willen meer en meer transparantie, we willen dat onrecht de wereld verlaat, dat we netjes met elkaar omgaan. We kunnen ons groeperen en iets doen, ook dat kan nu al. En dat gaat zijn effect hebben op de bedrijven en organisaties om ons heen. Organisaties zullen moeten leren om te luisteren, zich aan te passen (adaptieve organisaties), transparant te zijn, innovatief en snel. Producenten moeten mij kunnen vertellen waarom ik nu juist bij hun iets moet kopen. Duidelijk zijn.

Is jouw organisatie al zover?

recensie Business Model Generation

2010-04-26T11:29:00.003+02:00

Afgelopen weekend het boek Business Model Generation gelezen van Alexander Osterwalder & Yves Pigneur. Naast dat het een prachtig boek is wat layout betreft is het ook een boek dat je handvatten biedt om je businessmodel opnieuw tegen het licht te houden. Het boek is in co-creation geschreven door 470 schrijvers uit 45 landen. Best een prestatie zou ik zeggen.

Om een businessmodel (of eigenlijk hoe ben je georganiseerd om je doelen te halen) communiceerbaar te maken gebruiken ze een heel simpel schema. Dit schema bestaat uit 9 onderdelen die op een of andere manier altijd met elkaar te maken hebben. Het linker deel van het schema is 'the logic' of 'the efficiency' en het rechter deel 'emotion' of 'value'. Net als je hersenen zijn opgebouwd.

De 9 onderdelen zijn:

customers segments (ofwel wie wil je bedienen)
value propositions (wat maakt dat een klant met jou zaken wil doen)
channels (hoe breng je de producten en diensten in de markt)
customer relationships (hoe onderhoud je het contact met de klant)
revenue streams (de waarde die terugkomt van de klant)
key resources (wat zijn de grondstoffen om te maken wat je biedt)
key activities (welke aktiviteiten maken je uniek)
key partnership (welke partners zijn cruciaal voor je succes)
cost structure (uit welke kosten-elementen bestaat je businessmodel)

Met deze 9 'building blocks' kan je spelen. Je kan door goed om je heen te kijken tot nieuwe inzichten komen. Je kan het schema van links naar recht invullen, of andersom. Het boek geeft je handvatten om workshops in te richten waardoor je zelf met een groep tot nieuwe businessmodellen kunt komen.

Er zijn in de ogen van de schrijvers een 5-tal basispatronen te herkennen. Ieder patroon heeft zijn eigen kenmerken. Ik zal de vijf patronen even voor je onder elkaar zetten:

unbundling business models (dit lijkt erg op het onderscheid maken tussen Yellow & Blue)
The Long Tail. (Toegroeien naar heel veel verschillende producten die je samen met klanten ontwikkeld)
Multi-Sided platforms. (Hier worden twee doelgroepen samengebracht)
Free as a Business Model. (Alles is gratis totdat je meer wilt, dan moet iemand betalen)
Open Business Model. (Samen met anderen ontwikkelen, wil je meer service dan moet je betalen)

Er staan een aantal zeer aansprekende voorbeelden in het boek. Het boek is helemaal bij de tijd. Wat ook bijzonder is, is dat er toch ook aan aantal nederlanders aan het boek hebben meegewerkt. Marielle Sijgers (Entrepeneur/CDEF Holding BV), Bas van Oosterhout (Senior Consultant/Capgemini Consulting) en Patrick van der Pijl (Founder Business Models Inc.).

Marielle Sijger is de partner van Ronald van den Hoff van seats@meet. Wanneer ik het boek lees begrijp ik hoe Ronald op het idee van seat@meet is gekomen. Of was het andersom?

Hoe dan ook, het boek is mooi, goed leesbaar en direct toepasbaar. Aanrader!!

Geen mening?

2010-04-25T11:18:00.003+02:00

Toch bijzonder hoe mensen zichzelf ontwikkelen. Ik heb zelf heel lang geen uitgesproken meningen gehad over dingen. Kon mij eigenlijk overal wel in vinden. Het maakt je tot een soort toeschouwer van het leven om je heen. Zeker wanneer je geen verantwoordelijkheid hoeft te dragen lijkt het dat je niet echt een mening hoeft te hebben.

Eind jaren tachtig ging ik voor het eerst managen. Geen idee wat het inhield maar die positie werd mij aangeboden. Op dat moment dacht ik werkelijk dat managen een soort wetenschap was. Dat alle managers op een school waren geweest en wisten hoe je alle vraagstukken op de wereld kon oplossen, hoe je met mensen moest omgaan, hoe je een bedrijf moest runnen en dus hoe je keuzes moest maken. Niets bleek minder waar te zijn.

Omdat ik nog een groentje was kreeg ik begeleiding van een ouwe rot in het vak. Twee ochtenden in de week was ze er om half negen en bracht mij het vak managen bij. Het zweet brak me iedere keer uit wanneer ze weer aan kwam rijden. Alles deed ik fout. Ik reageerde te laat, was niet precies genoeg, maakte de verkeerde keuzes, had anders moeten reageren, mijn stropdas zat scheef. Ik heb toen echt op het punt gestaan te stoppen en ontslag te nemen. Dit was niets voor mij. Ik begreep het gewoon niet. Ik werd alle kanten opgeslingerd en had geen idee wat nou de basis was van de managementstijl.

Vlak voordat ik ermee wilde stoppen gebeurde er iets bijzonders. Ik kwam er achter dat managen helemaal geen wetenschap is. Het ging namelijk om een vraagstuk waar ik niet uitkwam en ik wilde advies. Ik liep naar de directeur en vroeg hem zijn mening. Hans, want zo heette hij, riep: Je moet links af. Terwijl mijn meesteres riep 'je moet rechts af'. Aha, blijkbaar is managen dus geen wetenschap, blijkbaar doen mensen maar wat, en lossen ze problemen op naar eigen inzicht!

Dat was voor mij het moment dat ik mijn eigen 'managementstijl' ben gaan ontwikkelen. Ik ben gaan lezen, kijken, nadenken en er groeide iets in mij. Een basis van regels die ik gebruikte om keuzes te maken, prioriteiten te stellen, te communiceren. Die 'eigen managementstijl' zorgde ervoor dat ik ook niet meer alle kanten opgeslingerd werd. Ik had een koers, ik had vaart en dus een referentie. Een eigen referentie. Maar dat betekende ook dat ik een mening had over de richting die we moesten kiezen in de talloze situaties die zich voordeden. En dat waren niet altijd de keuzes die mijn meesteres bedacht had.

Ik zal jullie besparen hoe de tijd er daarna uitzag, maar het ging gepaard met veel energie. Na een maand of twee vond ze dat ik het wel alleen aan kon. Op het moment zelf was het een heftige periode, maar ze heeft mij wel heel veel geleerd. Yvonne, bedankt!

Ik heb nu een eigen mening! Geeft best een hoop rust kan ik zeggen.

bestaat dit al?

2010-04-25T11:10:00.004+02:00

Een triltandenborstel die je oplaadt door te poetsen? Stond ik vanmorgen over na te denken toen ik mijn tanden stond te poetsen. Het moet toch mogelijk zijn om de poetsbeweging om te zetten in een trilbeweging? Veel groener kan het niet.

Ja, wel natuurlijk. Wanneer je niet je tanden poetst of je geen trillertje in je tandenborstel wil hebben. Maar ja, we zijn mensen en zijn gedoemd om onszelf te ontwikkelen. Dus ook ons borsteltje.

Nou, ik doe er verder even niets mee. Lijkt me leuk wanneer iemand het oppakt. (Waarschijnlijk bestaat het al ergens in China hoor, maar ik vond het wel een grappig idee).

vakbonden, waar zijn jullie nou mee bezig!

2010-04-22T10:24:00.004+02:00

Waarschijnlijk weten vakbonden beter dan wie dan ook dat 'wanneer je iets aandacht geeft het groeit'. Of het nu om iets moois gaat of om iets slechts, dat maakt niet uit. Aandacht zorgt voor groei. Gisteren hebben een groep vakbonden bedacht dat het nodig is om een aantal negatieve gedachten die aanwezig zijn bij een aantal ABNAMRO-medewerkers eens lekker uit te vergroten (artikel). Knap hoor!

Waar ben je dan mee bezig! Het gaat om 1500 mensen op een totaal van 30.000 mensen die zich negatief hebben uitgelaten. Het gaat dan dus over maximaal 5% die niet tevreden is. Wanneer ik dan de commentaren bekijk zie ik dat het ook vaak gaat over mensen die in Rotterdam wonen en naar Amsterdam moeten voor hun werk. Natuurlijk zijn die niet blij, maar om dan de conclusie te trekken dat daarmee de complete bank 'een zinkend schip is', gaat zelfs mij een beetje te ver.

Je kan ook zeggen dat dus 95% van de mensen het dus wel ziet zitten. (is ook ongenuanceerd, ik weet het). Da's best een goeie score kan ik zeggen. Zeker in een situatie dat je te maken hebt met twee banken die samen gaan en op dit moment nog hun wonden uit het verleden likken. Dan is het knap wanneer 28.500 mensen nog wel blij zijn.

Ik vind dat de vakbonden zich zeer onverantwoordelijk gedragen door deze stemmingmakerij. Ja, er zijn mensen niet tevreden, natuurlijk, maar je moet het we in de juiste context zien. Er zullen vast nog veel meer mensen ontevreden worden de komende tijd.

Wat willen die vakbonden toch, dat ABNAMRO dood gaat, is dat het idee? Dat het een sociale instelling wordt? Een ministerie? Kunnen ze dan niet begrijpen dat het hier gaat om een bedrijf, dat waarde creeert en daardoor mensen (ook vakbondsleden) aan het werk kan houden? Dat het ongenuanceerd uitvergroten van ongenoegen ervoor zal zorgen dat ontwikkelingen tot stilstand komen, mensen bang worden, dat het zal afleiden waar het werkelijk om gaat: een nieuwe bank bouwen.

Ik ben een aantal blogs geleden al op mijn vingers getikt dat vakbonden voor een bepaalde groep werknemers goede dingen kunnen doen. Maar ze kunnen ook heel veel stuk maken. Wat die jongens doen is soms terugvallen naar 1800 in hun gedrag. Waar komt die boosheid toch vandaan. Wanneer vakbonden dit gedrag blijven vertonen ben ik tegen vakbonden!

Leve de 28.500 medewerkers die wel tevreden zijn.

veranderen is veel aandacht geven, voordoen, herhalen

2010-04-21T08:41:00.006+02:00

Hoe moeilijk maken wij het onszelf door ingewikkelde aanpakken te bedenken om iets te veranderen voor onszelf, het bedrijf waar we werken of onze maatschappij. Dure consultants worden op pad gestuurd om veranderingen in gang te zetten. Wetenschappers komen met modellen die gebaseerd zijn op honderden verandercases. Op hoog niveau wordt er zwaar en abstract nagedacht over hoe je een verandering kunt organiseren.

Na twintig jaar constant veranderen met e-office ben ik er denk ik wel achter. Het is niet ingewikkeld, het is gewoon heel hard werken en heel veel herhalen. Mensen zijn heel erg druk met hun eigen werk en staan helemaal niet open voor veranderingen. Tenzij ze natuurlijk niet gelukkig zijn met hun situatie en dat durven te uiten. (Ik denk bijvoorbeeld dat veel mensen die nu niet tevreden zijn met hun huidige situatie vluchten in HNW). Maar de meeste mensen willen echt niet veranderen. Even afgezien van de onzekerheid die een verandering met zich meebrengt.

Waar het om gaat is aandacht, voorbeeld en uitleg. mensen vragen zich af: "Wat wordt er dan van mij verlangt". Ja, op hoog niveau worden fantastische beelden neergezet, maar wat betekent dat nu voor mij! "Kan je voor mij precies uitleggen wat ik dan nu anders moet doen". En daar gaat het dus mis, want daar voldoen al die modellen niet aan. Het gaat bij modellen om hoofdlijnen. En het nadeel van woorden en modellen is dat iedereen daar nadere beelden bij heeft. Gaat niet werken dus!

Een verpleger kan denken: "Wat betekent HNW dan voor mij die dagelijk patienten moet verschonen". "Als niemand mij dat kan vertellen dan vind ik het wel prima zo". En natuurlijk heeft deze verpleger gelijk, hij kan niets met de gekozen strategie. Allemaal gedoe, hij had het al druk!

Waar het in mijn ogen dus om gaat is eigenlijk heel simpel: aandacht. Gewoon laten zien wat je bedoelt. En iedere keer weer uitleggen waar we als organisatie heen willen. Iedere keer de nieuwe richting van de organisatie kunnen vertalen naar de handeling, aktie of het gedrag van die persoon op dat specifieke moment. Mensen willen het zien, willen direct hun vragen kunnen stellen, willen direct een antwoord, het direct kunnen toepassen. En dan gaat het dus niet over ingewikkelde interventies en veranderprogramma's, daar geloof ik niet in.

De snelheid van de verandering wordt bepaald door de massa van je organisatie. En die massa gaat alleen veranderen wanneer je iedere seconde en in iedere situatie kunt uitleggen wat de nieuwe lijn betekent voor specifiek die aktie, die handeling. Keer op keer moet je dat uitleggen. Daarnaast zal je ook moeten voordoen hoe het werkt, gewoon voordoen. En juist door het nieuwe gedrag te laten zien kan je mensen, als je het op een authentieke wijze doet, meenemen in een verandering.

Tsja, en waar gaat het dan over: leiderschap. Je zal een groep mensen moeten vinden binnen je bedrijf waar je op kunt vertrouwen dat ze de nieuwe lijn begrijpen en kunnen uitleggen, kunnen overdragen. Het hoeven zeker geen managers te zijn trouwens, kan iedereen zijn. Maar mensen die het nieuwe gedrag heel natuurlijk oppakken en in staat zijn het over te dragen op hun collega's. Mensen die de voordelen kunnen uitleggen voor de ander, kunnen helpen, kunnen enthousiasmeren. Meer is het niet.

Geen enkel veranderprogramma is volgens mij in staat om een verandering in gang te zetten. Het gaat om aandacht, uitleggen, voordoen en herhalen, veel herhalen.

Laten we het gewoon simpel houden, we zijn gewoon mensen.

echt zijn doet even pijn

2010-04-20T15:54:00.006+02:00

Wat is er mooier dan echt zijn. Helemaal jezelf kunnen zijn, je niet anders voordoen dan je werkelijk bent. Niet mooier, lelijker, slimmer, dommer, gewiekster proberen over te komen dan je werkelijk bent. Gewoon jezelf zijn. Maar daarvoor heb je wel lef nodig. Want vaak proberen we juist onze zwakke kant te (over)compenseren. Door juist heel stoer te doen, of grappig, of blij. Terwijl we juist bang zijn of verdrietig. Grappig hoe dat werkt.

Ook zijn we vaak iemand die we eigenlijk niet zijn. We zijn iemand geworden omdat anderen graag willen dat we zo zin. Vrienden, familie je partner. En dat kost onvoorstelbaar veel energie. Omdat je constant een vertaling moet maken van wie je werkelijk bent naar wie je wilt zijn en andersom. Dat kost energie, snelheid, spontaniteit. En mensen zien het ook, je bent niet authentiek, niet echt.

Dat geldt trouwens niet alleen voor mensen maar ook voor bedrijven. Technische bedrijven die nu ineens HNW omarmen. Dan denk ik, jongens wat wil je nou. Dat klopt gewoon niet, het zit niet in je om dat te doen. Blijf lekker kabels trekken en moeilijke installaties in schepen bouwen, maar stort je niet op HNW. Dat is een kansloze oefening. Het zit gewoon niet in je systeem. ABNAMRO is ook geen BRANDNEWDAY, en dan gaan ze ook nooit worden. Doe waar je voor gemaakt bent. Ga lekker complexe dingen doen.

Of zoals de auteurs van REWORK het omschrijven: 'Don't Copy'. Kijk, je kan dan wel een recept van een topkok kopieren en denken dat je dan ook kan koken, maar je begrijpt de achterliggende gedachte niet. Dus je kan er ook niet op voortborduren, je hebt er geen visie op. Je kopieert alleen maar en brengt daarmee jezelf en de markt in verwarring.

Beetje hetzelfde wanneer ik mij kaal zou scheren, een 3D streepjespak aantrek en daarmee het signaal wil afgeven dat ik een strakke klassieke leider ben die uit is op veel winst. Onzin, ben ik niet en ga ik ook nooit worden. De kunst is volgens mij om te begrijpen waar je roots liggen, wie je bent, waar je kracht ligt. En die kunst zouden zowel mensen als bedrijven zich juist in deze tijd eigen moeten maken.

Ook dat is Het Nieuwe Werken / Work21.

recensie REWORK

2010-04-20T09:07:00.006+02:00

Afgelopen vrijdag kreeg ik van "dutch" Jasper Sleutel het (HNW)boek REWORK toegestuurd. Jasper woont bijna twintig jaar in Californie en heeft ook een passie voor adaptieve organisaties. De schrijvers van het boek, Jason Fried & David Heinemeier Hansson zijn de oprichters van het bedrijf 37signals. Ze hebben het boek geschreven op basis van hun ervaringen als ondernemer. Ik lees trouwens dat Jeff Bezos, de oprichter van Amazon, hun adviseur is...dat helpt!

Het is niet echt een managementboek, maar een boek met zo'n 100 tips hoe je anders naar je bedrijf kunt kijken en vooral anders denkt en handelt. Een businessbook en ik zie het ook als een boek dat je direct kunt inzetten voor HNW.

Even een paar titels van tips omdat je dan een beeld krijgt over hun denkwereld:

The new Reality
Ignore the real world
Why grow?
start making something
Who cares what they're doing
Go to sleep
Meetings are Toxic
ASAP is poison
Inspirations is perishable

Wat ik uit dit boek heb geleerd is dat deze mannen zich absoluut niet gek laten maken door hun competitors of klanten. Ze gaan helemaal uit van hun eigen kracht. Ze maken snel een product, brengen het op de markt en organiseren dan hun back-office. Ze maken dingen niet complex, eerder simpel, eenvoudig. Ze groeien niet mee met klanten, de klanten die meer willen moeten dan maar overstappen op andere leveranciers. Daardoor houdt 37Signals hun eigen organisatie simpel. Niet te veel mensen, korte lijnen, geen meetings, collega's helpen die te lang aan 1 onderwerp knutselen.

Wat ik sterk vind is dat een van hun belangrijkste tips NEE zeggen is. Gewoon NEE als een klant iets vraagt. We zijn namelijk allemaal gewend om JA te zeggen en daardoor helpen wij onszelf in de nesten. Krijg je steeds meer uitzonderingen en dus complexe organisaties. Wanneer iets niet werkt durf dan ook te stoppen en iets nieuws te beginnen. Wees geen HERO en denk, ik ga dit hoe dan ook oplossen. Bereik veel door weinig te doen. Eigenlijk moet je dus heel lui zijn en veel bereiken. Ga op tijd naar huis, get a life! Workaholism is zo van de vorige eeuw.

De kern van hun boodschap is keuzes maken, beseffen dat er een overvloed is aan alles, dat we dingen simpel moeten maken, kleine stapjes moeten maken, niet perfect proberen te zijn en met zo min mogelijk energie zo veel mogelijk in beweging te krijgen. En ze sluiten af met de tip dat ideeën onsterfelijk zijn, maar dat aan inspiratie een houdbaarheidsdatum zit. Dus wanneer je de inspiratie te pakken hebt, laat alles uit je handen vallen en ga ermee aan de slag! Het momentum is blijkbaar daar, niet wachten!

Kortom, REWORK is een zeer inspirerend boek.

Jasper, bedankt!

angst regeert

2010-04-20T07:56:00.004+02:00

Heb je er wel eens bij stilgestaan dat je als niet niet uitkijkt de hele dag bezig bent om te behouden wat je hebt. Dat je bang bent te verliezen wat je tot nu toe hebt vergaard. Je leeft niet, nee je zit in de verdediging. Je kijkt om je heen waar het gevaar vandaan komt. Dat speelt zich af op persoonlijk niveau en ver daarboven.

Hoe vaak zie ik niet dat mensen zich ingraven op het moment dat zich iets dreigt te veranderen in hun omgeving. Veel mensen willen vasthouden wat ze hebben. Het is denk ik voor velen echt een soort natuurlijke reactie op verandering. Liever vasthouden en ten ondergaan dan loslaten en nieuwe kansen aangrijpen.

Ik denk dat onze samenleving de burger de afgelopen honderd jaar te afhankelijk heeft gemaakt. Wij zijn niet meer in control over ons eigen leven. Overal is wel een wetje voor, een voorziening, een dienst, een advies. En nog erger, de financiele sector praat je ook nog eens aan dat je veel risico's loopt, dus dat je vooral al je geld bij hun in kluis moet stoppen. Voor later, voor als er iets ergs gebeurd. Heb je trouwens wel eens geprobeerd geld terug te krijgen van een verzekeraar na een inbraakje? Precies, schijnzekerheid.

Europa zorgt ook voor ons. Als er ergens in Europa een vulkaanwolkje rondzweeft dan wordt collectief het hele luchtruim gesloten. Regel is regel, wij zorgen voor uw veiligheid. Dat iedere verantwoordelijke vlieger en vliegmaatschappij met veel meer ervaring daar dan anders over denkt wordt terzijde gelegd. Europa weet wat goed voor ons is. De bureaucratie van ambtenaren gaat bepalen welke risico's we wel of niet kunnen en willen lopen.

Dit kan toch niet waar zijn. De meeste ambtenaren willen helemaal geen risico lopen, dus houden zich juist krampachtig vast aan hun regels. Of de regel nou wel of niet met de realiteit te maken heeft. De meeste ambtenaren zijn bang voor hun carriere, voor hun toekomst..'aldus Minister Eurlings', en daarom houden ze vast aan de afspraken. En ik geef hem daar helemaal gelijk in. Europa maakt dus geen gebruik van de meest recente kennis en ervaring in de wereld. Regel is regel. Jongens toch, zo maak je onze samenleving toch helemaal kapot!

Ik ben niet een CDA-fan, maar ik moet zeggen dat ik voor het moedige optreden van Minister Eurlings van de afgelopen dagen diep respect heb.

waarde toevoegen omdat jij jij bent

2010-04-19T08:32:00.006+02:00

Wat maakt dat nieuwe bedrijven anders worden georganiseerd dan klassieke bedrijven. Het grote verschil tussen klassieke organisaties en moderne organisaties is het kunnen denken in overvloed in plaats van denken vanuit schaarste. Ook na het lezen van het boek REWORK wordt mij steeds duidelijker dat kleine snelle organisaties uit gaan van hun eigen kracht. Niet kopieren, niet proberen om je concurrent te slim af te zijn maar juist uitgaan van je eigen kracht en van wat er allemaal om je heen aanwezig is. Hou het vooral simpel en eenvoudig, maak problemen klein zodat je overzicht kan houden. Wees helder, eerlijk en zorg voor je eigen audience.

Maar ook: wees transparant, deel, wees niet bang dat anderen er met je idee vandoor gaan. Stop je eigen identiteit in je product, dan ben je ook niet te kopieren trouwens. Wees authentiek, durf te differentieren. Als iets niet werkt kies dan voor iets anders. Wees geen held dus durf ook ergens mee te stoppen. Er zijn immers kansen genoeg. Je moet natuurlijk wel bewegen, wel initiatieven nemen. Iedereen kan nu voor zichzelf beginnen, de opstartkosten van een bedrijf zijn voor bijna iedereen te dragen. Vroeger konden alleen kapitaalkrachtigen een bedrijf opzetten, die tijd is voorbij. Je hebt geen honderduizenden euro's meer nodig om je bedrijf te starten, met een paar honderd euro kan je al aan de slag.

De grote organisaties zitten al honderd jaar bovenop de schaarse middelen van onze wereld. Met dure machines, dure mensen complexe politieke organisaties en dus ook met veel macht. Die positie lijkt nu over. Er zijn steeds minder schaarse middelen, zeker als we praten over kennis. Kennis is overal, kan je zo vaak gebruiken als je wilt, kan je met alles combineren. Daar hoort dus ook een ander organisatiemodel bij. Een andere manier van denken. Denk in overvloed, denk in delen, transparantie en denk in je eigen kracht. Iedereen kan nu aan dezelfde kennis komen, alleen jij kan het uniek maken. Omdat jij jij bent. Dus hoe meer jij jezelf durft te zijn hoe meer waarde je aan kennis kunt toevoegen. En dat is iets wat grote organisaties nooit kunnen organiseren.

jouw toekomst bepaal je zelf in 12.000 uur

2010-04-16T08:38:00.009+02:00

De laatste tijd voer ik steeds vaker gesprekken met mensen die een stap willen maken in hun carriere. Maar ze weten niet hoe, wat, waar en wanneer. 'wat moet ik dan gaan doen?', is de vraag. 'Ik wil wel graag iets doen maar ik weet niet waar ik passie voor heb, ik voel niets. Alleen onrust... '. Herkenbaar misschien.

Het gaat vaak om mensen rond hun 30ste of 35ste. Het gevoel dat ze nu iets moeten doen want anders is het te laat. En daar geloof ik dus niet in. Zelf denk ik dat je geduld moet hebben. Talent komt altijd bovendrijven, vroeg of laat. En iedereen heeft altijd ergens talent voor. Daar moet je vertrouwen in durven hebben. Daarnaast denk ik dat door heel eerlijk naar jezelf te luisteren (dus niet naar anderen), je er langzaamaan kunt achter komen waar jij energie van krijgt, blij van wordt en succesvol in kunt zijn.

En dat betekent niet dat je direct een mega-project moet pakken om te laten zien hoe goed je bent. Nee, om ergens heel erg goed in te zijn heb je zo'n 12.000 uur ervaring nodig. Dat is nogal wat. Maar dat betekent ook dat je heel klein moet en kunt beginnen. Probeer eens gedurende de dag wat kleine oefeningetjes te doen. Gewoon dagelijkse dingen die horen bij het beeld waar jij naar toe wilt groeien. Test het, evalueer het, stel het bij, pas het aan en wordt steeds iets beter. Na een tijdje kan je het wat groter aanpakken, wat complexer maken. Maar je hebt daarvoor wel de basis nodig.

Wat het mooie is van klein beginnen is dat je tegelijkertijd ook aan je eigen zekerheid bouwt. Je hebt een fundament, een basis die staat, waar je aan hebt gewerkt en trots op kunt zijn waar je op kunt vertrouwen. Het mooie van deze aanpak is dat je er ook 100 procent op kunt vertrouwen dat mensen op den duur gaan zien dat je een authoriteit of specialist aan het worden bent. Dat niemand meer om je heen kan en wil. Mensen herkennen authenticiteit, kracht, puurheid. En dan komen ook ineens de opportunities langs, leuke klussen, de juiste mensen, de juiste dingen, succes.

Maar daar moet je wel op durven vertrouwen, moet je dus ook zelf verdienen. En laat je niet gek maken door mensen die heel snel carriere lijken te maken. Neem er de tijd voor. Want waar is die snelle carriere op gebaseerd? Hebben zij dezelfde basis als jij? Nee. Vaak hebben ze alleen de woorden, pakken en het visitekaartje. Maar verder kan het zomaar een lege huls zijn. Ik zou zeggen dat je vertrouwen moet hebben in de oerregel dat talent altijd komt bovendrijven en dat wanneer je consequent iedere dag jezelf een stukje traint om beter te worden je uiteindelijk die plek zult krijgen waar je hard voor gewerkt hebt. 12.000 uur lang.

De toekomst bepaal jij, mooi he.

(meevallertje, via Twitter (Arjan Zuidhof )krijg ik net te horen dat er volgens Seth Godin maar 10.000 uur voor staan...scheelt weer 2000 uur)

burpje

2010-04-16T08:06:00.007+02:00

Grote onduidelijkheid wanneer er in Europa weer vliegverkeer mogelijk is. Vanaf vanmiddag weer of gaat het nog wel een paar dagen duren? Honderduizenden mensen zijn gestrand, treinen naar andere landen zitten vol, er worden extra treinstellen aangekoppeld om aan de vraag te kunnen voldoen. Hotels zitten vol, mensen slapen op de luchthavens. Vliegtuigen staan aan de grond en worden handmatig verplaatst las ik, ik neem aan dat ze dan geduwd worden.

Kortom het is een zeer uitzonderlijke situatie. De lucht is zodanig vervuild met stof van een vulkaan op Ijsland dat we niet meer kunnen of durven vliegen. Je zou zeggen, dan vlieg je toch om de wolk heen, maar dat schijnt wat complexer te zijn dan dat. De stof bevindt zich op verschillende hoogten en de 'buienradar' van vliegtuigen kunnen deze stofwolken niet zien. De stof is te droog. Zit wat in.

Ondanks het feit dat veel mensen nu vast een groot probleem hebben, vind ik het ook wel even een momentje om bij stil te staan. We denken namelijk dat we alles in de hand hebben, dat de wereld van ons is, dat wij wel bepalen dat we in 7 uur 23 minuten van Schiphol op JFK staan. Dat alles te controleren is en dat wij in the lead zijn.

Mis dus, we zijn helemaal niet in the lead. We mogen hier toevallig even zijn, we mogen hier leven, maar niet wij zijn in the lead maar de natuur. Onze omgeving is zoveel sterker en invloedrijker dan wij. Een burpje van een vulkaan op Ijsland kan ervoor zorgen het vliegverkeer van en naar Europa vast komt te liggen. Hoe kwetsbaar kan je zijn!

Ik denk dat het boertje van een vulkaan op de gletsjer Eyjafjallajokull ons veel kan leren. Blijkbaar is dan toch alles met alles verbonden, kunnen en mogen we zaken niet meer separaat bekijken. Moeten we begrijpen dat de krachten van de natuur zoveel groter zijn dan wij ons kunnen voorstellen. Dat wanneer de natuur uit balans raakt, ook al is het maar voor een procentje, dat dit direct grote gevolgen heeft voor onze samenleving.

Misschien is het kuchje van de Eyjafjallajokull gletsjer een zetje in de goed richting om met ietsje meer respect om te gaan met onze omgeving. Dat we iets losser gaan zitten in onze hang naar controle, maakbaarheid en mechanisch denken. Dat we begrijpen dat we samen (de natuur en wij) op deze aarde zijn. (Misschien zijn we zelfs wel 1, dat zou wat zijn.). En dan is het wel zo aangenaam wanneer daar ook iets van wederzijds respect is.

Zou vanmiddag vertrekken naar Londen. Weekendje weg met een goede vriend. Denk dat we vanmiddag maar eens goed gaan lunchen op Scheveningen, ook heel prima!

ik word gek op kantoor!

2010-04-15T09:16:00.006+02:00

Afgelopen week kreeg ik van Sander Hoeken van Infocaster dit filmpje doorgestuurd. Jason Fried vertelt ons dat onze kantoren ervoor zorgen dat we niet meer aan werken toekomen. De kantoren faciliteren zelfs alleen maar dat je constant wordt gestoord. Managers zijn volgens Jason de grootste bron van afleiding. Managers leven van afleiding.

Wat ik interessant vind is dat Jason even afstand neemt van wat we dagelijks om ons heen zien en met een conclusie komt die we eigenlijk allemaal herkennen. Maar toch doen we er niets aan. Wat hij in zijn bedrijf heeft doorgevoerd is dat je ongestoord kunt doorwerken aan een opdracht totdat je een moment inlast om gestoord te worden door mail, chat, managers, collega's.

Of dit nu de juiste weg is weet ik niet, omdat het waarschijnlijk voor iedereen weer anders is. Wat veel belangrijker is dat dat is dat je erover nadenkt. Dat je een omgeving weet te creeren waar je echt kunt werken, alleen... maar ook samen met anderen. Waar je kwaliteit kunt leveren. Dit filmpje triggert bij mij ook weer dat we opnieuw moeten leren werken.

Onze (werk)wereld is de afgelopen 15 jaar dramatisch veranderd. Alleen de manier waarop we zelf dagelijks werken nog niet echt. En velen van ons hebben eigenlijk nooit leren werken, we hebben het onszelf aangeleerd. Waar Jason het over heeft is om weer een soort discipline in te bouwen in je werken om uiteindelijk kwaliteit te leveren aan klanten. Om te leren om om te gaan met afleidingen.

Ik ben ervan overtuigd dat een opleiding 'werken in de 21ste eeuw' veel mensen kan helpen. Het zal wat mij betreft een combinatie moeten worden van omgaan met signalen, commitments, teams, prive, social media, humansoftware, tools, agenda en todo's. Een workshop/cursus waardoor je weer controle krijgt over je (werk)leven. Getting Things Done (GTD) zal daar ook een belangrijke plaats in innemen, maar het moet verder dan dat gaan.

Ik denk dat we maar eens zo'n workshop moeten samenstellen.

wat zou jij doen?

2010-04-15T08:11:00.004+02:00

Stel je bent een bedrijf met ontzettend veel potentieel, materialen, innovatiekracht, infrastructuur, slimme mensen, contacten, klanten, partners. Stel dat dit bedrijf een grote schuld heeft opgebouwd doordat er een foutje is gemaakt. Maar het bedrijf is nog wel solvabel, wat doe je dan als bestuur van zo'n bedrijf om uit de problemen te komen?

Dit bedrijf heet namelijk de BV Nederland. En wat doen onze bestuurders of beoogde bestuurders? Alleen maar nadenken over waar je kan bezuinigen! Want we hebben geen ondernemers aan het roer staan. Ondernemers zien ook de mogelijkheden die we hebben met Nederland, en dat zijn er heel veel. We hebben alles in huis om toonaangevend te zijn om te laten zien hoe je bijvoorbeeld 'groen' kunt leven met 17 miljoen mensen op een postzegel. Dan zouden we een voorbeeld kunnen worden voor andere landen.

We zouden juist ons nadeel (17 miljoen mensen op een kleine oppervlakte) kunnen omzetten naar ons voordeel. Deze situatie dwingt ons namelijk om innovatief te worden, nieuwe oplossingen te bedenken voor, verkeer, lucht en waterkwaliteit, voedsel, transport, gezondheid, opleiding, kennismanagement, bestuur, noem maar op. Deze kennis zal uiteindelijk zorgen voor meer omzet voor BV Nederland en helpen om de schulden af te betalen.

Maar we hebben te maken met politieke partijen die over elkaar heen vallen om te beargumenteren vanaf welke kant ze de belasting van de burger willen schrapen. Wordt het hypotheekaftrek, wegenbelasting, belasting op vlees, of toch een verhoging van de btw. Hoe dan ook, de extra belasting zal door de burger opgebracht moeten worden. Maar, beste politici, de burger krijgt het weer van de bedrijven! Waarom bedenk je dan niet iets waardoor de bron (bedrijven) het beter gaat doen in de wereld denk ik dan.

Naast dat gerichte innovatie in Nederland zorgt voor trots en energie, zal er ook meer omzet gemaakt worden door onze bedrijven. Deze extra omzet zal voor een belangrijk deel weer via de burgers naar onze staat vloeien waardoor we gemakkelijker onze schulden kunnen afbetalen.

Helaas lees ik nu alleen maar dat onze (beoogde) bestuurders ons bedrijf gaan snoeien, geen gebruik maken van het potentieel, niet inspelen op de markt, de mogelijkheden. De wereld zit in een transitie, we maken de stap naar de mechanismen van de 21ste eeuw zoals, samen, verbonden, milieu, verantwoord, transparant, verstandig, globaal, dichtbij. Dat betekent dat iedereen op deze wereld daar mee te maken krijgt, mensen, bedrijven, steden, provincies en dus ook landen.

Waarom laten we ons land besturen door mensen die alleen maar naar binnen kijken?

aanpak voor het HNW+

2010-04-14T08:27:00.005+02:00

Grote bedrijven zoeken zekerheid. Dat was 20 jaar geleden zo, dat is blijkbaar nog steeds zo. Toen Lotus zo'n twintig jaar geleden heel succesvol werd, kwam Lotus (toen nog een zelfstandig bedrijf) met Lotus Consulting op de proppen. Een internationale organisatie die voor ontzettend veel geld aan met name grote organisaties een aanpak verkochten om Lotus Notes in te voeren. Maanden soms jaren liepen (onervaren) Lotus Consulting mannen bij klanten rond voor veel te hoge tarieven. Wat opgeleverd werd was complex en meestal onwerkbaar. Maar toch werd het door de corporates gekocht. Hoe dom kan je zijn.

Ook nu zie ik een ontwikkeling dat grote bedrijven opzoek zijn naar zekerheid rondom HNW. Op zich begrijp ik dat, maar zekerheid staat voor de meeste grote bedrijven blijkbaar gelijk aan een complexe dure aanpak. Want als de aanpak groot en duur is en het liefst hangt er nog een grote naam achter, dan zal het wel goed zijn. Dan kan de beslisser in ieder geval niet worden afgeschoten. Maar ja, ook grote aanbieders hebben natuurlijk hetzelfde probleem als grote klant-organisaties, ze kunnen niet innoveren en alleen maar heel veel overleggen met elkaar.

Wat ik mis is dat beslissers een onderscheid maken tussen 'wat is HNW+ en wat kan kan het voor ons betekenen' en 'de transitie naar de nieuwe situatie'. De aanpak voor het nieuwe werken is niets anders dan willekeurig welke grote change je wilt doorvoeren binnen een organisatie. Daar kan je iedere aanpak voor kiezen, zolang het past bij de organisatie en binnen de gestelde randvoorwaarden. Het gaat erom wat je wilt veranderen, en daar gaat het vaak mis.

Gisteren zag ik ook weer een presentatie over hoe KPN HetNieuweWerken heeft ingevoerd. Waar het op neer kwam is dat KPN haar medewerkers uit de kantoren heeft gejaagd zodat er een kostenbesparing gerealiseerd kon worden doordat het bedrijf 30% minder m2 hoeft te huren. Misschien ook een vorm van HNW, maar ik noem dat HNW-.

Het is een vorm die niet inspireert en niets met het potentieel van je mensen te maken heeft. (Ondank dat KPN wel roept dat de mens centraal staan bij HNW). Het is een vorm van re-organiseren die in deze tijd mogelijk is door aanwezigheid van moderne ICT-middelen, maar de kern van de bedrijfsvoering is niet veranderd.

Je moet eerst echt begrijpen waar het om gaat voordat je gaat veranderen. Ga niet in op een aanpak waar een label HNW op staat. Dat is wel wat ik overigens veel zie gebeuren. Aanpakken maken is niet moeilijk, het gaat er om dat je begrijpt wat je wilt veranderen.

Misschien moet ik dure auto's verkopen waarop is geschilderd: "brengt u naar rijkdom". Waarschijnlijk verkoopt het nog ook.

mijn ervaringen met de iPad

2010-04-13T07:04:00.010+02:00

Gisteren lag er een iPad voor mij klaar. Mijn collega Gijs had de iPad in het weekend al helemaal voor mij voorbereid dus ik kon direct aan de slag. iBook was gevuld met tweehonderd nederlandstalige boeken, alle social media stond erop, evernote, noem maar op. Wanneer je het apparaat vastpakt gebeurt er al iets met je. Je wordt er blij van. Het ontwerp is door zijn eenvoud zo krachtig! De behuizing en het touchscreen vormen een prachtige eenheid. Maar hoe werkt hij?

In eerste instantie dacht ik dat het een PC was. Een soort Macbook of Air maar dan in een ander formaat. Dat is dus niet zo, het apparaat is gebaseerd op de iPod, alleen veel groter. Applicaties moet je dus ook ophalen via de AppStore van Apple. Daar staan duizenden applicaties klaar om gekocht te worden, hoewel er veel ook gratis zijn.

Veel mensen gebruiken een iPod en weten dus ook hoe de applicaties werken, daar hoef ik niet over uit te wijden. Hoewel er wel een applicatie is die ik wil noemen: IBM Traveler. Door met Traveler te werken kan ik mijn Lotus Notes mailbox, agenda en adressbook gebruiken op mijn iPad. Traveler zorgt ervoor dat de content wordt uitgewisseld tussen Lotus Notes en de mailbox, agenda en contactbook op mijn iPad. Erg gaaf en het lijkt goed te werken.

Maar waar het om gaat is, wat doe je nou met een iPad. Is het een toevoeging? Daar kan ik heel kort in zijn: Ja! Het is een zeer natuurlijke manier om informatie op te zoeken, korte aantekeningen te maken, te delen. Het maakt ook niet uit hoe je het apparaat vasthoudt, het beeld draait altijd met je mee. Draai je het apparaat om, zodat iemand anders mee kan kijken, dan wordt het beeld voor die persoon aangepast. Brilliant!

Het electronische toetsenbord werkt verbazingwekkend goed! Ook hier worden tijdens het typen van woorden al voorzetten gedaan voor het gehele woord. Door op de spatiebalk te drukken wordt het woord voor je afgemaakt. Scheelt weer een paar toestaanslagen. Wat mij ook is opgevallen is de kracht van de batterij. Die is super, schijnt 10 uur mee te gaan. Heel anders dan bij de Air. Maar goed , het is dan ook geen PC.

Ondanks het feit dat het een heel grote en mooie iPod is, werkt het als een PC. Ja, je kan voorlopig maar 1 taak per keer uitvoeren. (Hoewel er een uitzondering is gemaakt voor het afspelen van muziek terwijl je een willekeurige taak uitvoert).Maar dat je maar 1 taak tegelijk kunt uitvoeren stoort niet eens echt heel erg moet ik zeggen. Het switchen van taak naar taak gaat snel.

Het scherm is trouwens onvoorstelbaar goed. Het automatisch zoeken naar nieuwe Wifi-omgevingen functioneert fantastisch, dus je bent zo aan het werk. Kortom ik ben zeer enthousiast over de iPad. Hij vult echt een gat op tussen de laptop en je smartphone. Top apparaat!

Nadelen? Je iPad toont snel dat je je handen moet wassen.

HNW+: processen + corporate oplossend vermogen

2010-04-12T07:33:00.003+02:00

Steeds meer grote bedrijven maken de stap naar HNW. Maar kan dat eigenlijk wel? Kunnen grote organisaties (corporates) wel tijd- en plaatsonafhankelijk werken? Want dat is juist voor de meeste corporates de definitie voor Het Nieuwe Werken: tijd- en plaatsonafhankelijk werken. Nou ik denk dat veel bedrijven de komende twee jaar zullen terugkomen op hun keuze. Waarom?

Corporates zijn gebaseerd op een strak samenspel van processen en procedures. Van veel controle en het uitbannen van risico's, van spreadsheets en veel overleg en politiek. Dat spel wordt al jaren gespeeld en dat betekent iets voor de manier waarop de medewerkers van deze corporates werken en denken. Om carriere te maken moet je veel aanwezig zijn en in veel vergaderingen (meetings) je gezicht laten zien. Het politieke spel vraagt om veel nuance, inzichten, vrienden, standpunten, gevoel. Allemaal zaken die lastig te controleren zijn op afstand.

Daarnaast zijn veel medewerkers van corporates niet gewend om voor een klant te werken. Klanten staan heel ver af van de dagelijkse werkzaamheden van de meeste werknemers. Dat betekent dat de meesten zich ook alleen richten op het uitvoeren van een taak. Dus niet bezig zijn met het gelukkig maken van een klant. Hierdoor ontstaat een gedrag van: 'ze' moeten het er maar mee doen, 'ze' pakken het verder wel op, 'ze', 'ze', 'ze'. Dus niet 'wij' gaan ervoor zorgen dat het wordt opgelost! Dit is dus het verschil tussen het werken in een proces en werken om een probleem op te lossen.

Ik wil hiermee niet diskwalificeren. Ik wil alleen aangeven dat het voor corporates bijna onmogelijk wordt om tijd- en plaatsonafhankelijk te werken omdat:

de organisatie is gebaseerd op processen. Processen moet je organiseren en controleren en dat wordt lastig op het moment dat medewerkers niet op kantoor zijn.
de meeste medewerkers van corporates niet gewend zijn om zonder struktuur te functioneren.
er meestal geen duidelijk beeld is over het gewenste gedrag en hoe dit zonder struktuur (organisatie) te handhaven.
de meeste medewerkers niet gewend zijn om oplossingsgericht te werken maar juist procesgericht.
het wij-gevoel vaak niet sterk is ontwikkeld bij corporates.

Waar ik bang voor ben is dat corporates die wel de slag hebben gemaakt naar HNW er over twee jaar op terug zullen komen omdat ze hun processen niet meer op orde hebben. Er moet een schuldige zijn en de grote boosdoener zal dan HNW zijn. Als dat gaat gebeuren dan zal de term HNW dus omver worden getrokken.

HNW+ of work21 is namelijk veel meer dan het kopen van een laptop, smartphone en een nieuw kantoor. Het gaat om het opnieuw onderbrengen en inrichten van processen en corporate oplossend vermogen. (Wij noemen dat Yellow & Blue)

Het zijn spannende tijden.

e-office: Great Place To Work

2010-04-09T08:00:00.005+02:00

Gisteravond vond de bekendmaking plaats van de vergelijking/wedstrijd Great Place To Work. Het was de vierde keer dat wij er aan hebben meegedaan. Een aantal weken geleden hebben we onze eigen resultaten al gezien en wisten: dit wordt geen top 3 klassering. Ons overall cijfer was een 8.5...te weinig om in de prijzen te vallen.

Om zeven uur reed ik naar Amsterdam (in smoking) en dan ga je toch ergens hopen dat je nog een kansje maakt. In ieder geval zaten we bij de laatste 10 bedrijven. De bedrijven die zijn geselecteerd uit een hele groep bedrijven die heeft meegedaan aan de wedstrijd. Dat was in iedergeval prima. Ik kwam aan in 'Amsterdam Bright City' en zag dat iedereen er al was. Het was druk (200 man) en iedereen stond een glaasje prosecco te nippen. Toen ik binnen kwam begon het officiele deel van het programma.

Ik zal het verhaal kort houden. Er waren drie categorieen: 1) bedrijven tot 50 man, 2) 50 tot 250 en 3) boven de 250 man. Wij vielen in categorie 2) tussen de 50 en 250 man. De tien bedrijven werden naar voren geroepen en de awards werden uitegereikt, te beginnen bij nr 10. We zijn dit jaar 6de geworden (hmmmm). Ondanks het feit dat we een 8.5 gemiddeld hebben gehaald was het niet genoeg. En toen merkte ik iets bij mijzelf, waar ik misschien wel een beetje van baal: ik was niet blij. Hoor je bij de beste 10, ben je toch niet blij. Blijkbaar ben ik toch zo competatief dat ik met e-office hoog wil eindigen.

Gelukkig weten we wel waarom we het niet hebben gewonnen. Ondanks dat de meeste onderdelen binnen e-office ver in de 9 hebben gescoord was er heleaas een onderdeel niet blij in de eerste week van januari. De week van de meting. En ja, daar gaat je gemiddelde. Maar goed, dat is het leven. Prima allemaal. We hebben in iedergeval het lek boven en volgend jaar zitten we weer in de top 3! (verder ben ik niet competatief hoor).

Graag wil ik via deze weg Procor, @Samhoud en Microsoft feliciteren met hun 1ste plaats in ieder zijn eigen categorie. @Samhoud heeft drie jaar op rij de eerste plaats gewonnen...echt heel knap! Chapeau. Microsoft heeft voor het tweede jaar op rij de eerste plaats gewonnen. Grote afwezige was overigens wel Google vond ik, toch ook een voorbeeld van GPTW lijkt me.

En voor alle e-officers: 'dank voor jullie mooie waardering voor ons bedrijf'. Dit jaar gaan we er hard aan werken om samen weer in de top drie te staan!

partijprogramma's van boekhouders!

2010-04-08T09:06:00.005+02:00

Op dit moment hebben alle politieke partijen programma’s bedacht om onze miljardenschulden de komende jaren een beetje terug te brengen naar normale proporties. Wat mij daarin opvalt is dat het vooral om bezuinigingen gaat op bestaande kosten.

Iedere ondernemer begrijpt dat je uiteindelijk aan het kortste eind trekt wanneer je alleen maar aan bezuinigen denkt. Natuurlijk kan je op korte termijn wat succesjes halen doordat je minder kosten maakt, maar de sfeer binnen je bedrijf wordt kil en onpersoonlijk. De spreadsheets gaan regeren en de lol verdwijnt. Nogmaals op de kosten letten is belangrijk maar daar ga je de wedstrijd niet mee winnen.

Want naast wat bezuinigingen doorvoeren moet je iets bedenken om je omzet te verhogen. Of in iedergeval gelijk te houden. Daarvoor moet je juist creatief zijn en nieuwe producten en diensten bedenken. Als het goed is komt er meer geld binnen, wordt de sfeer leuker en blijft er meer geld over om leuke dingen te doen. En dat mis ik dus bij de plannen van de politieke partijen. Het is allemaal snijden, snijden, snijden zonder een perspectief dat het beter gaat worden.

Onze overheid zou een programma moeten bedenken waardoor wij als land meer omzet gaan maken. En dat begint met vrij denken, creatief denken en met innovatieve oplossingen komen. Juist dat gedrag stimuleren als overheid zal er uiteindelijk voor zorgen dat we onze kennis beter kunnen verkopen in het buitenland. Dat zorgt weer voor meer omzet en dus meer ruimte om onze schulden af te lossen.

En misschien nog belangrijker is dat de politieke partijen onderschatten wat er met mensen gebeurt wanneer je alleen maar praat over meer betalen, minder dit, minder dat, schulden, noem maar op wat voor zwartgalligheid. En ja, we moeten onze verantwoordelijkheid nemen, maar wel op een manier waardoor we energie krijgen. Een weg die ons sterker kan maken. Een weg die zorgt voor meer cashflow in ons land waardoor we met die extra omzet (Bruto Nationaal Product) gemakkelijk onze schulden kunnen aflossen.

Maar zo zie je maar weer, de programma’s worden bedacht door mensen waarvan hun salaris tot aan hun dood is gegarandeerd en geen benul hebben van het effect hun maatregelen op de mentaliteit van mensen. En dus uiteindelijk op het BNP van Nederland.

Ik maak me zorgen.

think different!

2010-04-07T08:42:00.004+02:00

Gisteren is de AEX geeindigd op 355. De hoogste score sinds ik geloof anderhalf jaar. Nou schijnen de beursjongens altijd een beetje voor te lopen op de werkelijke ontwikkeling in de economie. Dus ze verwachten nogal wat. De optiemannen kunnen trouwens alleen maar succesvol zijn bij grote koersschommelingen, dus die zijn al helemaal onbetrouwbaar. De optiewereld leeft natuurlijk op basis van een sterk geruchtencircuit.

Een tijdje geleden gaf ik al aan in een blogje dat het aantal afgemeerde schepen op de Noordzee sterk aan het afnemen lijkt. (Kan je hier zelf zien trouwens). Dat zou kunnen duiden op een vergoogde economische activiteit. De AEX staat hoog, in de US lijken er weer meer banen bij te komen...wij hebben het trouwens bij e-office en work21 ook erg druk. Maar wat is er nou eigenlijk aan de had, zijn we uit de recessie aan het klimmen of is het een schijnbeweging.

Want in de basis hebben we helemaal niets aangepast. "Throw money at the problem" lijkt onze oplossing te zijn. Gewoon heel veel overheidsgeld in de economie storten en dan is het probleem verholpen. Maar dat is natuurlijk onzin. Wat hebben we gedaan aan onze hebzucht, toch de basis van deze recessie. Wat hebben we gedaan een het gedrag van veel bestuurders van beursgenoteerde bedrijven? Wat hebben we zoiezo aan het gedrag op de beurs gedaan, ook een bron van ellende volgens mij.

Hebben we akties genomen om geisoleerde werelden met elkaar te verbinden. Of op zijn minst gesloten werelden transparant te maken, zoals de financiele wereld, kerken, China, maar waarschijnlijk ook bij jou op kantoor.

Volgens mij is er helemaal niets veranderd en proberen we met oud denken succesvol te blijven in een compleet nieuwe wereld waar alles met alles verbonden is. Door financiele verliezen te nemen hopen we dat het allemaal wel goed gaat komen. Typisch gedrag van mensen die zichzelf niet opnieuw durven uit te vinden. Vasthouden aan wat je hebt, oud denken. Fijn een lapmiddel (geld) er tegenaan gooien en doorgaan met de waan van de dag.

Dit gedrag zie je trouwens ook bij bedrijven die uiteindelijk roemloos ten onder gaan. Mensen houden vast aan oude zekerheden, ook wanneer deze zekerheden je dood zullen worden. Vreemd hoor.

Maar om ons echte probleem op te lossen is er nieuw leiderschap nodig: mensen die het roer kunnen omgooien. En dat begint met het neerzetten van een sterk beeld. Een beeld waar we samen heen willen. Dat beeld moet zo sterk zijn dat ook de mensen die alleen maar beslissingen kunnen nemen op basis van feiten ook geraakt worden. Want we kunnen onszelf niet opnieuw uitvinden door een optimalisatieslag. Want daar gaat het altijd over wanneer we beslissingen helemaal met getallen kunnen onderbouwen.

We zullen radicaal andere keuzes moeten maken, en dat lukt alleen wanneer er een aantrekkelijk beeld wordt geschetst, niet een groot spreadsheet zoals nu door alle politieke partijen wordt gepresenteerd. Beetje het verschil tussen " I have a strategic plan!!!' of "I have a dream". Voel je het verschil?

We hebben dus nieuwe leiders nodig, leiders met ballen. Leiders die keuzes kunnen en durven maken waarbij niet alles eerst in cijfers is uitgerekend. Keuzes met een ziel, keuzes met energie, keuzes met passie, keuzes die ons echt een stap verder zullen brengen. Keuze die de rekenaars doen verstommen. Een keuz die gaat lukken, want we willen dat het gaat lukken.

Maar voordat we zover zijn moeten er eerst een paar bestuurders opstappen. Want de vis begint toch altijd eerst te rotten bij de kop.

ook jij bent journalist

2010-04-06T07:19:00.008+02:00

Het idee van onze democratie is dat we als samenleving vertegenwoordigers kiezen. Deze vertegenwoordigers hebben we gekozen op basis van een programma. Met het programma in de hand en de wet aan onze zijde mogen de vertegenwoordigers vier jaar lang beslissingen nemen. Dan zijn er ook nog een paar kamers die toezicht houden of het allemaal wel pluis is.

Maar er is meer: we hebben journalisten. En journalisten hebben een belangrijke rol in onze democratie. Ze moeten ervoor zorgen dat we niet voor de gek worden gehouden. Ze hebben de plicht om ongeoorloofde praktijken zichtbaar te maken. Alles binnen de wet, maar het is wel een taak die binnen de democratie uitgevoerd moet worden.

Wat in deze tijd heel bijzonder aan het worden is, is dat jij en ik ook een soort amateur journalisten zijn geworden. Met ons eigen kanaal (krant), namelijk social media. We hebben onze eigen lezers! Het samenspel tussen de amateur journalisten en de professionele journalisten wordt steeds beter. Vanmorgen nog beelden van amerikaanse soldaten die 'ten onrechte' drie jaar geleden journalisten en kinderen doodschieten. Deze beelden zijn via een website van amateur journaisten de officiele pers in gekomen.

Niets kan meer verborgen worden gehouden. Niets wat militairen doen ergens op de wereld, wat de paus of andere geestelijken doen, wat rechters doen, directeur eigenaren van bedrijven, alles wordt (door amateur journalisten) zichtbaar gemaakt. Deze transparantie zullen we nooit meer kwijtraken. En dat is mooi, want het zorgt uiteindelijk voor een betere wereld!

Wij hebben voor een klant van ons gewerkt aan het project NIET OK! Het idee is dat mensen met een mobiele telefoon foto's kunnen maken van situaties in een stad die niet ok zijn. Deze foto wordt automatisch (inclusief coordinaten) verzonden naar de gemeente. Binnen de gemeente wordt de foto doorgestuurd naar de afdelingen die de betreffende situatie kan verhelpen. Op een speciale website kan je zien via Google Maps waar de foto's zijn gemaakt en wat de status is van het verhelpen van het probleem. Ook weer een vorm van transparantie.

Wat ik mooi vind aan deze tijd is dat we de sociale controle van een dorp weer terugkrijgen in een mondiale samenleving. je kan je niet meer asociaal gedragen! Natuurlijk heeft het ook weer iets beklemmends omdat niets meer verborgen zal blijven. Maar aan de andere kant denk ik dat een halt toeroepen aan het maar groeiende onverantwoordelijk gedrag van veel mensen heel prima is.

Social Media: een hele wereld met dorpsgevoel.

minder tankers op zee, einde recessie?

2010-04-05T20:53:00.004+02:00

Geen idee of het klopt. Maar vanuit mijn huis kijk ik over zee en zie het afgelopen jaar heel veel vrachtschepen 'geankert' op de Noordzee. De laatste weken neemt het aantal echter sterk af! Wat betekent dat? In iedergeval dat de containerschepen en tankers weer varen omdat er ergens een klusje is. En veel klusjes betekent dat de economie weer aan het draaien is lijkt me.

Er bestaat een soort Mac-index en een Levis-index in de wereld. Daarmee kan je zien wat het kost om een Big Mac te maken in een land omdat het een zeer gestandaardiseerd product is. Het zelfde geldt voor spijkerbroeken van Levis. Het geeft iets aan over de levensstandaard in een land. Zou er ook iets bestaan als een tanker-parkeerplaats-index? Volgens mij is er wel een relatie te bedenken tussen afgemeerde vrachtschepen op zee en de economie.

Ik zag trouwens ook 15 tallships voorbij komen...valse concurrentie?

beweeg en faciliteer daarmee het toeval

2010-04-04T12:31:00.005+02:00

Soms kom ik wel eens mensen tegen die klagen over wat er allemaal niet lukt. Of dat er juist helemaal niets gebeurt in hun leven. Dat anderen het allemaal goed gaat, maar dat zij altijd in het verdomhoekje zitten. Snif snotter, wat een ellende allemaal denk ik dan. En natuurlijk zijn er zeker een paar mensen die net iets te vroeg of te laat zijn geboren waardoor ze niet lekker synchroniseren met de wereld van nu. Maar dan heb je het over uitzonderingen.

Ik denk dat je veel meer de regie over je eigen leven kunt hebben dan velen van ons denken. We hebben ons zo afhankelijk laten worden van systemen en regels, dat we bijna zijn vergeten dat de systemen en regels ons juist moeten helpen. Ook banken en verzekeraars moeten ons helpen, niet andersom. Je moet jezelf willen verzekeren omdat jij denkt dat het nodig is, niet omdat verzekeraars je iets aanpraten en dat je het dan uit angst maar koopt.

Ik denk dat het belangrijk is dat wij onszelf beseffen dat wij de economie voor ons moeten laten werken en niet andersom. Dingen, spullen, wetten, regels, machines zijn er voor ons! Wij niet voor hen. En wanneer je daar eenmaal achterkomt dan sta je ook anders in het leven. Dan krijg je weer controle over je eigen leven.

Maar dan zul je wel keuzes moeten maken anders word je geleefd door alles om je heen. Geen keuzes maken is je afhankelijk maken van anderen. En naarmate zich meer mensen met je gaan bemoeien wordt het resultaat slechter. Het is dus in mijn ogen van groot belang dat je gelooft in jezelf, de systemen voor je laat werken, keuzes maakt, en beweegt. Niet afwachten tot er iets gaat gebeuren. Beweeg, loop, kijk, luister, participeer en de ene na de andere kans komt voorbij.

beweeg en leef!

(zo dat lijkt me een mooi verhaaltje voor eerste paasdag ;-))

over regels en gedrag

2010-04-03T16:22:00.005+02:00

Regels zijn bedacht om het gedrag van mensen te 'stroomlijnen'. Het idee is dat door regels mensen een gewenst gedrag vertonen. Een overtreffende strap van een regel is de wet. Als jij.., dan krijg je een boete of nog erger. Onze maatschappij staat stijf van de regels. Je kan het ook anders zien, wij (burgers) vertonen blijkbaar ongewenst gedrag. Daardoor zijn steeds meer regels nodig om ons in de had te houden.

Maar het bijzondere van regels is ook dat mensen een stuk verantwoordelijkheid lijken te verliezen. Omdat iemand anders bedacht heeft tot hoever je mag gaan, hoef je daar niet meer over na te denken en ga je net zolang door tot iemand je op de vingers tikt. Ik vind ook dat wij (burgers) steeds onverantwoordelijker omgaan met onze omgeving. En dat komt denk ik ook omdat er steeds meer is geregeld.

Denk maar niet dat iemand die in de jungle leeft zich onverantwoord opsteld. Dat kan niet want dan gaat hij of zijn familie dood. Juist wanneer er helemaal niets is geregeld dan gedraag je jezelf erg verantwoord. Doodeenvoudig omdat een fout of overtreding je het leven kan kosten. (of wat dacht je van dit voorbeeld. Met dank aan Tica).Bijvoorbeeld op zee, in de bergen, in een jungle, woestijn of een noordkaap. Hoe meer regels des te minder discipline mensen hebben....en logisch ook, er zijn aktieve grenzen voor mij opgesteld. ik hoef er zelf niet meer over na te denken.

En zo gaat het ook binnen bedrijven. Klassieke bedrijven kennen veel regels, en mensen die binnen deze regels werken zijn in de basis dus ongedisciplineerd. Want waar heb je anders de regels voor. Maar wanneer je steeds meer work21 (HNW+) in je bedrijf wilt invoeren, wordt het handhaven van regels steeds moeilijker. Al was het maar omdat werkzaamheden tijd- en plaatsonafhankelijk worden uitgevoerd....met ongedisciplineerde mensen dus!

Wanneer je deze stap naar work21 wilt maken moet je er dus voor zorgen dat mensen met steeds minder regels kunnen functioneren. En dat betekent dat je dus heel hard moet werken aan het gedrag van mensen. En laten inzien hoe je binnen je organisatie met elkaar wilt omgaan.

En eigelijk zou het ook zo in de maatschappij moeten wat mij betreft. Wanneer iemand 2 of 3 keer een grens overgaat, heeft een boete geen zin meer. Dan vertoont iemand een gedrag dat we blijkbaar met elkaar in deze situatie niet willen. Dan moet er dus aan het gedrag van die persoon worden gewerkt.

En als iedereen het gewenste gedrag vertoont dan kunnen we vervolgens weer een regel afschaffen. Dat lijkt me geweldig!

definitie van HNW+

2010-04-01T20:39:00.005+02:00

Gisteren was er een bijeenkomst voor de blogger van de website HNWblog bij Microsoft. Er waren denk ik zo'n 30 bloggers bijelkaar. De organisatoren Arjan Hooiveld en Alex Vermeule hadden bedacht dat het leuk zou zijn om een drietal debatten te organiseren. Ik mocht zelf debatteren met Henny van Egmond.

Was erg leuk om te doen en ik denk voor het publiek soms ook erg vermakelijk. Uiteindelijk ging het toch ook weer over de definitie van HNW. En omdat die definitie niet sterk vaststaat kan iedereen hem op zijn eigen wijze interpreteren. Dik Bijl pleitte ook in een debat voor een soort bescherming van de term HNW.

De reden: omdat veel bedrijven de term misbruiken en dat we het risico lopen dat het uiteindelijk de waarde van de term of merk HNW zal aantasten. De mede-bloggers waren niet unaniem in een standpunt voor of tegen.

Maar het ging uiteindelijk dus ook over de definitie. Ik merkte dat HNW voor veel mensen toch iets is dat je de werkzaamheden op kantoor nu ook plaats- en tijdonafhankelijk kunt uitvoeren. Ja, denk ik dan...dat is een deel van het concept. Maar voor ons is HNW veel meer dan dat.

Work21 (zeg maar HNW+) zorgt ervoor dat bedrijven naast het 20ste eeuw model (samenstel van processen die zorgt voor het voorspelbaar leveren van producten en diensten) nu ook gebruik kunnen maken van de potentie van hun mensen. Die potentie (inzetten van ervaring, intelligentie, sociale netwerken, creativiteit, talenten) kan worden gebruikt om unieke vraagstukken (die niet via processen opgelost kunnen worden) op te lossen.

Door de combinatie van het deel waarin de processen werken (BLUE) en het deel waar de corporate potentie zijn werk doet (YELLOW) ontstaat de 'adaptieve organisatie'.

Een organisatievorm die voorspelbaar kan leveren en tegelijkertijd in staat is zich aan te passen aan wijzigende omstandigheden. Iets waar 20ste eeuw organisatie in basis niet voor zijn ontworpen.

Dit alles bijelkaar en de invulling van YELLOW met daarbij de samenwerking tussen YELLOW&BLUE is voor ons HNW+. Of zoals wij het noemen work21.

over 1 april en helicopters

2010-04-01T15:03:00.003+02:00

Begin deze week hebben we binnen e-office, en een beetje er buiten, een testje gedaan over hoe snel geruchten zich verspreiden binnen een organisatie. En vooral ook om te zien waar de geruchten wel en niet binnen de organisatie worden gebracht of opgepikt. Zeg maar de oervorm van social media.

Een aantal dagen geleden hebben twee van onze medewerkers, in overleg met mij, het gerucht verspreid dat ik een helicopter heb gekocht in Amerika. Ik heb een half jaar geleden mijn brevet gehaald en laat de helicopter nu in de kleuren Yellow&Blue spuiten. De helikopter zal half april worden afgeleverd.

Via mijn contacten hoorde ik dat er binnen e-office heel veel over gesproken werd. Niet iedereen begreep het en mensen vroegen zich af hoeveel zo'n apparaat kost, wie dat heeft betaald, en hoe zit het dan met de CO2-uitstoot. Iets waar ik het vaak over heb. Heel veel discussies dus.

Maar wat nou zo grappig is aan dit verhaal is dat op twee mensen na, niemand mij heeft benaderd over de helicopter. Zelf heb ik altijd het idee dat we een zeer open cultuur hebben waar je alles tegen elkaar kunt zeggen. Dat roepen we ook altijd. Maar in de praktijk blijkt het toch iets genuanceerder te liggen. Er kan dus wel over je worden gesproken zonder dat er echt een gesprek plaatsvindt met het onderwerp: de persoon waar het om gaat, ik dus.

Dat vind ik een boeiend gegeven. Er kunnen dus verhalen rondspoken waar in dit geval ik, als bestuurder, nooit achter kom. En ik moet soms wel wat beslissingen nemen. Maar die moet ik dus nemen op basis van halve informatie. Da's eng! Natuurlijk kan het aan mij liggen als persoon, waardoor mensen mij niet alles durven te zeggen, of door mijn positie of wat dan ook.

Waar het mij hier om gaat, naast dat het een leuke grap was, is dat in de oervorm van social media het object blijkbaar kan worden uitgesloten. Wat ik er nu mee moet weet ik even niet, maar ik wilde het even met jullie delen.

1 april! ik heb geen helicopter gekocht.....(hoewel).

e-office goes Yellow&Blue

2010-04-01T07:47:00.008+02:00

Vandaag is e-office volledig ingericht volgens het concept Yellow&Blue. Door deze vorm hebben we een paar problemen opgelost en zijn we klaar voor de toekomst. De problemen die we hebben opgelost zijn de volgende:

we kunnen voorspelbaar (Blue) leveren aan onze klanten EN we kunnen beter dan ooit innovatief (Yellow) zijn.
we weten wanneer we moeten managen en wanneer we faciliteren.
we weten wanneer het proces leidend is en wanneer het unieke vraagstuk leidend is.
we begrijpen dat we gedurende de dag soms in het proces werken en soms bezig zijn unieke problemen op te lossen.
we weten waar we op moeten sturen in het Blue deel en in het Yellow deel van ons bedrijf.
we respecteren zowel Yellow als Blue aktiviteiten. Ze kunnen niet zonder elkaar.

Wat we verder hebben opgelost met deze manier van organiseren is dat we bijvoorbeeld de organisatie hebben opgelijnd om een perfecte SAAS-propositie aan te bieden aan de markt. Iets waar onze markt steeds meer om vraagt.

Daarnaast kunnen we meer voorspelbaar dan ooit projecten voor onze klanten uitvoeren en gebruik maken van een projectaanpak die is toegesneden op het vraagstuk en de situatie bij de klant.

Door het inrichten van communities hebben we organisatie ingericht om samen met de markt nieuwe produkten en diensten te ontwikkelen (innovatie). De communities staan via social media rechtstreeks in contact met de markt om onze visies, meningen en gedachten te delen.

Onze sales organisatie is ingericht om naast de afzonderlijke kennis , vooral zich te richten op het aanbieden van scenario's aan onze klanten. Denk hierbij aan 'effectiever vergaderen', 'effectiever delen', 'effectiever beslissen', etc.

De organisatie is zeer geschikt om met partners 'samengestelde proposities' samen te stellen en die aan te bieden aan klanten. Co-creation is een belangrijke eigenschap van onze nieuwe struktuur.

Het mag duidelijk zijn dat ik zelf in iedergeval erg gelukkig ben met de nieuwe vorm. Zeker wanneer je bedenkt dat we in december gestart zijn met het ombouwen van onze organisatie denk ik dat we zeer soepel de transitie hebben doorgevoerd.

Door de eenvoud van de vorm was weinig communicatie nodig. Doordat er ook geen diskwalificatie van aktiviteiten heeft plaatsgevonden zijn er ook geen medewerkers geweest die hun hakken in het zand hebben gezet.

Vanavond vindt ook de eerste 'Getting Things Done' workshop plaats, zodat iedereen beter dan ooit zelf zijn of haar werk kan organiseren.

Graag hoor ik de komende tijd van u wat uw ervaringen zijn met onze organisatie. Goede ervaringen en slechte ervaringen, alles is welkom.

We willen namelijk de beste HumanSoftwareOrganisatie worden die er te vinden is op deze aarde. Dat gaat alleen lukken wanneer we eerlijke feedback krijgen.

1 april 2010, e-office goes Yellow&Blue!

benzinestations alleen open tussen 10:00 en 17:00

2010-03-31T13:28:00.006+02:00

Wanneer je hoort dat onze samenleving voor een groot deel afhankelijk is van een aantal systeembanken, dan begrijp ik dat. Dat zijn banken die ervoor moeten zorgen dat er voldoende geldstromen opgang worden gehouden. Wanneer er dan een paar van deze banken in de problemen komen en de staat bedenkt dat er een paar miljard steun nodig is....begrijp ik dat ook nog.

Maar wat ik totaal niet begrijp is dat een aantal van deze 'systeembanken' zich gedragen alsof ze een kunstwinkeltje zijn. Zo van, we zijn alleen open wanneer we verwachten dat er misschien iemand langs kan komen. Vooral niet te vroeg hoor en ook niet te laat sluiten.

Vanmorgen moest ik toevallig bij zo'n systeembank iets regelen en dan zie ik dat dit filiaal om 10:00 zijn deuren opent. Zelfs dat lukte niet want ze hadden tot 10:10 een storing waardoor de deuren niet opengingen. Diezelfde systeembank gaat trouwens om 17:00 dicht en is uiteraard in het weekend al helemaal niet open.

Dan denk ik: hoe is het mogelijk!! Wanneer je een 'systeembank' bent, een bank die het fundament is van onze economie, hoe kan het dan zijn dat je niet in het weekend open bent en dat je de openingstijden hebt van een verwende luie winkelier. En als je trouwens als winkelier die mentaliteit hebt weet je zeker dat je over een jaar failliet bent! Systeembanken niet hoor, dat is een ander verhaal.

Iedere middenstander heeft zijn winkels langer open en is, zeker in Den Haag, iedere dag open. Maar de systeembanken niet hoor...nee, dat kunnen we niet regelen met de CAO's en andere non-issues. Alsof de brandstofleveranciers alleen benzine en diesel leveren tussen 10:00 en 17:00 en zeker niet in het weekend. Waar gaat dit over, wat een arrogantie!

Ik vind dat wij van banken moeten eisen dat ze minimaal dezelfde openingstijden hebben als de winkels in de betreffende stad. Dit is toch te gek voor woorden!!

ambtenaar 2.0 opgesloten in cocon

2010-03-30T07:37:00.005+02:00

Gisteren met een aantal specialisten (Alliantie voor het Nieuwe Werken) gesproken over de (semi)overheid. Wat mij daar is opgevallen is dat de overheid en corporates veel overeenkomsten met elkaar hebben. Meer dan ik gedacht en gehoopt had.

Het is bij bepaalde delen van de overheid namelijk van groot belang om in zoveel mogelijk overlegplatforms aanwezig te zijn. Hoe meer overleggen hoe beter het is voor je carriere, Het gaat er dan ook niet om dat er iets wordt bereikt, maar dat je erbij bent. Dat je de mensen kent en waar nodig invloed kunt uitoefenen. (Wie doet dan het werk waar je eigenlijk voor was aangenomen denk ik dan!?!).

Dus thuiswerken is helemaal niet handig wanneer je carriere wilt maken. Wat verder duidelijk moet zijn is dat je in deze wereld heel zorgvuldig beslissingen moet nemen. 'Het is een schaakspel op 16 borden', werd er gezegd. 'Er wordt uiteindelijk altijd met je afgerekend', is het motto. En niemand durft echt risico's te nemen omdat het je kop kan kosten. Echt visionaire medewerkers of medewerkers die boven het maaiveld uitsteken zullen het niet redden. Ze worden via een politiek spel onschadelijk gemaakt. Wat overblijft is middelmaat!

Dat is toch verschrikkelijk! Wat zijn we aan het doen met elkaar. De overheid en semi-overheid is dus niet meer in staat echte veranderingen door te voeren omdat het gewoon niet in het systeem zit opgesloten. Het is allemaal middelmaat en strukturen voor bange mensen. Vooral niet een uitgesproken mening hebben want dat kost je de kop.

Wanneer ik dit lees dan maak ik mij echt zorgen over de hele beweging rondom 'ambtenaar 2.0' moet ik zeggen. Misschien dat een aantal jonge frisse (naieve) ambtenaren nog wel de ambitie hebben om wat te veranderen. Maar ik ben bang dat de huidige strukturen en oude garde (politiek) een echte verandering voorlopig zwaar zullen frustreren.

Hoe dan ook, ik steun iedere ambtenaar die echt een stap wil maken richting HNW/work21. Als ik nog ergens kan helpen....bel maar!

niet veranderen is langzaam doodgaan

2010-03-29T07:49:00.006+02:00

Voor mijn nieuwe boek Yellow&Blue ben ik een hoop managementboeken aan het lezen. Allemaal boeken van goeroes als Tom Peters, Goldrath, Kottler en nog een rijtje. Eigenlijk lees ik de boeken vooral om beter aan te sluiten op het 'denken' van het bestaande management van onze klanten.

Wat grappig is aan het lezen van deze boeken is dat ze het eigenlijk allemaal toch wel over hetzelfde hebben. Het gaat allemaal over keuzes maken (strategie), het grote geheel zien (procesdenken), aan je afspraken houden, verschillende managementstijlen en daar mee kunnen varieren en nog een aantal zaken. Maar waar ze het ook allemaal over hebben is hoe moeilijk het is om te veranderen.

Wat de mannen ook aangeven is dat 'niet veranderen' gelijk staat aan langzaam sterven. Je zal als mens en als organisatie moeten veranderen (aanpassen) omdat je anders niet kunt overleven. Wanneer je dit bespreekt met managers van bedrijven dan zullen ze dit beamen. Natuurlijk moet je veranderen!

Maar de werkelijkheid is vaak anders, we roepen het wel maar we durven niet. Eigenlijk moet je jezelf eens in de zoveel tijd opnieuw uitvinden. Maar om dat te doen zal je ook je zekerheden moeten loslaten. Doe je dat niet, dan kan je niet echt veranderen. Wanneer je vast blijft houden aan je zekerheden dan kan je alleen maar optimaliseren, maar niet echt een stap maken.

Managers en medewerkers houden liever vast aan wat ze hebben dan dat ze echt iets veranderen, schrijven de goeroes. Ze blijven liever werken bij een bedrijf dat failliet gaat dan dat ze echt een stap zetten. Vasthouden aan wat je hebt dus! Liever ten onder gaan dan een stap zetten in een nieuwe (onzekere) wereld.

Ik vind dat toch wel heel bijzonder moet ik zeggen. Hele slimme mensen die niet in staat zijn om zichzelf opnieuw uit te vinden. Die niet in staat zijn om hun zekerheden los te laten en een nieuwe wereld te bouwen. Blijkbaar zit onze wereld zo in elkaar, we moeten het ermee doen. Maar het zegt wel iets over hoe snel organisaties gaan veranderen...niet snel dus.

Onze wereld is zich heel snel opnieuw aan het uitvinden. Onze samenleving en organisaties zullen mee moeten veranderen.

Ben jij jezelf trouwens opnieuw aan het uitvinden, of gaat het allemaal wel goed zo!

oude leiders

2010-03-28T11:14:00.004+02:00

Natuurlijk is het fantastisch dat er een wet in de maak is om sexueel misbruik van minderjarigen niet meer te laten verjaren. Hadden we al heel lang geleden moeten doen. Maar wie bedenkt nou dat het alleen gaat gelden voor alle nieuwe gevallen? Dat slaat toch helemaal nergens op.

Waarom zou je niet iemand kunnen veroordelen voor zijn daden van dertig jaar gelden. Als je het toch kunt bewijzen. Niet dat ik een razzia wil naar daders, maar ik kan mij voorstellen dat voor veel slachtoffers het huidige voorstel een zeer ontevreden gevoel geeft. Zij lopen er nog steeds mee rond.

Wat is dat toch voor een kromme manier van denken. En die denkwijze zit in de hoogste regionen van onze regering en ook bedrijfsleven. Misschien zit het trouwens juist daar, bedenk ik mij nu. 'Normale' mensen denken toch iets rechtlijniger, en daar sluit ik mij in dit geval volledig bij aan moet ik zeggen.

Vanmorgen las ik ook dat 'de positie van de paus, door alle berichtgeving rondom sexuele schandalen NIET is aangetast'...aldus de woordvoerder van het Vaticaan! Wie houdt wie hier nu voor de gek denk ik dan.

Ik kan niet anders dan tot de conclusie komen dat een paar mensen te veel macht in handen hebben en nog steeds de mogelijkheid hebben om via wet of regel bepaalde 'oude' situaties onschendbaar te maken. Riekt naar vriendendiensten, ik help je wel, ga ik voor je regelen, we stoppen het in de doofpot..

Wat deze mannen nog niet begrijpen is dat de macht intussen niet alleen meer bij organisaties/regeringen/vaticaan ligt, maar steeds meer bij het publiek. Misschien moeten ze zich eens gaan verdiepen in Social Media en nadenken over hun eigen rol.

beyond a new way of work

2010-03-27T13:18:00.007+01:00

Vanmorgen heel vroeg werd ik wakker, en alles kwam ineens samen. Yellow&Blue, HumanSoftware, strategie, leiderschap, re-engineering, duurzaamheid, social media, growd sourcing, processen, gemeenschappelijke doel. Alles paste ineens in elkaar.

Ik ben uit mijn bed gestapt en heb 10 A4tjes volgeschreven, en natuurlijk getekend. Ik zat helemaal te stuiteren achter mijn tafel om het op papier te krijgen. Daarna ben ik weer gaan slapen.

Ik heb net mijn aantekeningen nog eens doorgelezen, en het klopt nog steeds voor mij. Vannacht heb ik blijkbaar de slag gemaakt naar hoe een complete 21ste eeuw organisatie eruit kan zien. Dit gaat verder dan we tot nu toe lezen over het nieuwe werken.

Wat ik in mijn nieuwe boek Yellow&Blue zal proberen is om de essentie van alle belangrijke basiselementen in een nieuwe organisatie te benoemen. Uiteraard is Yellow&Blue een hele belangrijke. Maar daarnaast is het uiteraard ook van belang om te veranderen. Hoe doe je dat nou. Daar zijn boeken over volgeschreven, maar ik denk dat het je kan helpen wanneer je de essentie van veranderen kent.

Daarnaast zal ik in mijn boek iedere keer uitleggen dat je de nieuwe organisatie al om je heen kunt zien. We moeten alleen anders leren kijken. Beetje cryptisch allemaal, maar het complete verhaal komt in het volgende boek te staan. Tot die tijd zal ik in mijn blog diverse onderwerpen uit het boek behandelen.

Fijn weekend.

inrichting voor ongeschoolden

2010-03-26T07:53:00.005+01:00

Toen Henry Ford het idee kreeg om auto's te gaan bouwen had hij een probleem. Auto's zijn complexe produkten, wie kan ze bouwen? Hoe krijg je het voor elkaar dat je honderden auto's per jaar kunt produceren. Zijn er genoeg mensen te vinden die de ervaring en kennis hebben om deze auto's te maken. Nee dus.

Zijn innovatie was om de complexiteit terug te brengen tot simpele handelingen. Handelingen die door ongeschoolde arbeiders uitgevoerd konden worden. Maar omdat het ging om ongeschoolden was het van groot belang om alle handelingen die door deze mensen werden uitgevoerd, uitvoerig te controleren.

Ook werd het nodig om precies te weten wat de voortgang van de handelingen waren en hoeveel onderdelen gebruikt werden. Hierdoor was planning en registratie nodig. Om vervolgens veel controle op de interne processen te houden werd een bureaucratie opgezet.

Er werd dus een hele fabriek opgezet met veel bureaucratie om een complex produkt te maken met ongeschoolde medewerkers. En die fabriek is het voorbeeld geworden voor organisaties in de 20ste eeuw. De kern is werken met ongeschoolden, die uiteraard gecontroleerd moeten worden.

Nou zie ik dat steeds meer grote organisaties tijd en plaats onafhankelijk willen werken. Organisaties die in de basis zijn opgezet om medewerkers die simpele handelingen uitvoering willen controleren. De vraag is natuurlijk of dit wel kan! Zou je niet eerst opnieuw moeten nadenken over de essentie van de organisatievorm en hoe je tegen je medewerkers aankijkt.

Zie je je eigen medewerkers nog steeds als ongeschoolden, hoeveel controle is nodig, hoeveel bureaucratie is nodig om de processen te managen. Is het opnieuw inrichten van je kantoor wel de eerste stap die je moet zetten. Ik denk dat het zelfs een van de laatste stappen moet zijn!

Veranderen begint toch echt aan de binnenkant. En dan bedoel ik dat jij eerst zult moeten veranderen voordat we echt een beweging in gang kunnen zetten. En het nemen van die stap is verschrikkelijk moeilijk; je zult bestaande zekerheden moeten loslaten en jezelf opnieuw moeten uitvinden. Veel mensen/managers zullen dit beamen, slechts weinigen durven het echt.

mag ik dit zeggen....

2010-03-25T15:33:00.005+01:00

Hoe efficient zijn grote organisaties. Steeds vaker spreek ik mensen die werken bij grote organisaties en beginnen in te zien hoe ongeschikt hun huidige organisatiestruktuur is voor de huidige samenleving. Een samenleving waar onvoorspelbaarheid de boventoon voert. Hoe kan je met een vehikel uit de vorige eeuw, overleven in een omgeving die compleet anders is dan waar het vehikel ooit voor is ontworpen.

De ontwerpers van de organisatiestrukturen van de vorige eeuw moeten toch ook inzien dat hun ontwerp nu niet meer werkt. Alsof je met een trein plotseling offroad wilt rijden. Gaat toch lastig worden. Nu zeg ik niet dat we alle oude strukturen moeten weggooien, zeker niet. Alleen moeten we ons afvragen voor welke aktiviteiten we de oude strukturen en besturing kunnen gebruiken en voor welke aktiviteiten we moeten overschakelen op een ander ontwerpje.

Maar goed, waar ik het over wil hebben is over de grotere organisaties en de ingebakken inefficiency. Is het waar dat veel managers vooral bezig zijn hoe ze hun bazen moeten behagen, hoe ze innovatie verkocht krijgen in de lagen boven hen. Is het zo dat een groot deel van de tijd binnen grote organisatie opgaat aan politiek, beinvloeding, I-owe-you constructies in plaats van dat we gewoon lekker aan het presteren zijn?

Zou het waar zijn dat je met 20% van de mensen hetzelfde werk zou kunnen doen wanneer iedereen zich gewoon zou richten op zijn taken. Als dat zo is dan hebben we wel een ander probleem trouwens. Waar gaan de andere 80% van de mensen dan heen....worden ze werkeloos, ZZP'er?

Wat het antwoord ook is, grote organisaties kraken aan alle kanten. Ze kunnen steeds moeilijker omgaan met veranderingen. Door de strukturen en de regels zijn veel mensen afwachtend en weten niet wat ze moeten doen. Het enige dat ze nog kunnen doen is dat wat ze al jaren deden te volharden: 'managen op basis van KPI's uit de vorige eeuw'.

Wat is de toekomst van deze enterprises? Ik denk dat ze binnen een aantal jaren 80% van hun medewerkers zullen moeten ontslaan. Dat ze sterk gaan inzetten op hun brand, dat ze nauw zullen samenwerken met ZZP'ers en partners. De nieuwe enterprise is klein, sterk en bestaat uit een sterk merk, top marketing & innovatie en een brilliant partnernetwerk/programma.

Mart Smeets zou zeggen: 'ja, dat mag ik zeggen'.

[w] = wachten

2010-03-24T07:22:00.006+01:00

Heel e-office gaat in de komende weken een workshop Getting Things Done (GTD) volgen. De workshop wordt verzorgd door Meereffect van Taco Oosterkamp. Waarom we dat doen? GTD zorgt ervoor dat je weer afspraken kunt nakomen, dat je overzicht krijgt over je werk en je leven, en dat je weer open staat voor nieuwe ontwikkelingen. Het is eigenlijk een manier van werken.

Want wees eens eerlijk, waar leer je nog echt werken. Waar leer je wat het is om afspraken na te komen, te plannen, verwachtingen te managen, je agenda te beheren, prioriteiten te stellen. De meesten van ons hebben het tijdens onze carriere zelf geleerd. Of zijn nog steeds aan het zoeken naar een nieuwe vorm. Echt leren werken is er de laatste decennia een beetje bij ingeschoten.

Ik denk dat het vak 'werken' een belangrijk ingredient is van HNW/work21. Of je wel of niet om kunt gaan met veel informatie en verplichtingen maakt het verschil tussen succes en middelmaat. Hoe beter je in staat bent om grote hoeveelheden informatie te handelen, hoe effectiever en betrouwbaarder je gaat worden. En als onze mensen effectiever en meer betrouwbaar worden, dan wordt e-office dat dus ook. En dat is precies wat we willen.

De workshop GTD is een belangrijk onderdeel in onze beweging naar de Yellow&Blue-organisatie. Eigenlijk kan je zeggen dat GTD het BLUE-onderdeel van Y&B is voor een persoon. Doordat je 100% kunt vertrouwen op het GTD-systeem hou je ruimte over om nieuwe dingen aan te pakken (YELLOW). We hebben dan ook de overtuiging dat Y&B zowel voor een organisatie als voor mensen van toepassing is. En wanneer je wat langer met een Y&B-bril oploopt dan zie je het overal terug.

Ik ben heel benieuwd naar de resultaten van de workshop. Over een half jaar kom ik er op terug!

Oh ja, in de titel staat '[w] = wachten'. Het kan zijn dat je aan het eind van mailtjes steeds vaker letters tussen [brackets] ziet staan. Als dat zo is dan heb je te maken met iemand die GTD gebruikt. In het geval dat er een [w] onderaan je mail staat, betekent dat het berichtje automatisch in zijn folder [wachten] komt te staan. En dat de afzender dus iets aan je gevraagd heeft en op antwoord wacht. De [w] zorgt ervoor dat de afzender over een paar dagen 100% zeker jou een vraag gaat stellen hoever je bent met het beantwoorden van zijn vraag.

Hij heeft namelijk een sluitend systeem (BLUE) en vergeet daardoor niets meer...mooi he.

New kid on the block?

2010-03-23T08:08:00.004+01:00

Zondag heeft Novell tijdens hun jaarlijkse BrainShare conferentie, een gloednieuw social media/collaboration/crowd sourcing produkt aangekondigd: Novell Pulse. Het moet een antwoord worden op de bestaande produkten van Microsoft, IBM, NewsGator, Jive, etc.. Het interessante van Puls is dat het heel erg lijkt op Google Wave. Sterker het lijkt als twee druppels water op elkaar. En ja, Pulse werkt samen met Wave.

De case van Novell lijkt te zijn dat waar Google Wave echt voor het publiek is, Novell Pulse juist voor enterprises is. Ze zullen ongetwijfeld een mooie lijst aan redenen hebben waarom je juist voor Pulse moet kiezen in plaats van Wave. Naast dat ze een SAAS-aanbieding hebben, heeft Novell er ook voor gekozen om een on-premis versie uit te brengen.Dat is natuurlijk wel slim, want enterprise IT-mannen hebben zo hun voorkeuren.

Met Pulse lijk je dus een oplossing te hebben voor samenwerken, delen, (micro) bloggen, web 2.0, noem maar op....the works dus. Ik vind het een interessante stap van Novell. Ze moesten natuurlijk wel iets, want GroupWise is natuurlijk niet echt meer aangepast aan de huidige wereld. Hoewel ik trouwens op twitter ook weer lees dat Pulse geen vervanger is van GroupWise. Kortom verwarring genoeg.

Wat het gaat worden weet ik niet, maar Novell staat ineens weer vol in de aandacht. Zelfs de New York Times maakt er een artikel van. Hoewel ik wel vind dat ze erg meesurfen op het succes van Google wens ik ze veel succes met Pulse.

Ik ben benieuwd of Pulse op tijd komt voor Novell. Zondagavond (mijn tijd) stond er in iedergeval nog niets op hun eigen website... web2.0?

Google weg uit China, en Bing dan?

2010-03-23T07:39:00.006+01:00

Gisteravond werd bekend dat Google helemaal klaar is met de opstelling van China dat er een filter op hun zoekmachine gezet moet worden. Daarnaast worden er regelmatig attacks uitgevoerd vanuit China op de mailboxen van Google. Ondanks het feit dat er overeenkomsten zijn tussen China en Google, heeft Google toch de beslissing genomen om hun zoekmachines weg te halen uit China. Ze komen in Hong Kong te staan...ongecensureerd!

Daar is China natuurlijk niet blij mee. Woest schijnen ze te zijn. Wanneer ik dit hoor en lees dan komen er drie gedachten bij mij op. De eerste is dat ik het heel stoer vind van Google dat ze de confrontatie aan durven met de Chinezen. Welke grootmacht of super enterprise durft zich terug te trekken uit deze wereldmacht. Natuurlijk zijn ze niet echt teruggetrokken omdat ze hun diensten nog steeds aanbieden, maar dan vanuit een buurland...maar toch.

De tweede gedachte die ik kreeg heeft te maken met een van mijn vorige onderwerpen waarin ik aangaf dat doofpotten niet meer passen in deze tijd. Wanneer in een systeem delen of mensen aanwezig zijn die niet volledig open zijn dan stokt het geheel. En China is zo'n onderdeel in het mondiale systeem. China zorgt voor het haperen van het geheel. Ik vind dat Google de juiste beslissing heeft genomen.

Mijn derde gedachte die ik kreeg was: 'hoe zit het dan met BING van Microsoft. Microsoft moet toch dezelfde problemen hebben als Google?!? Na wat kort onderzoek op Twitter lijkt het alsof Microsoft nog niet met BING in China aanwezig is. Als dat zo is, zou Microsoft dan wel met BING op basis van de voorwaarden van de Chinese regering hun diensten willen aanbieden. Dat zal toch niet waar zijn mag ik hopen!

Barak Obama helpt echt!

2010-03-22T08:01:00.003+01:00

Afgelopen nacht is het dan eindelijk gelukt. Iedere Amerikaan kan gebruik binnenkort maken van de gezondheidszorg. 32 miljoen niet verzekerde Amerikanen krijgen binnen 3 jaar een eigen zorgverzekering. Vanuit ons perspectief is het toch niet te begrijpen dat een rijk land als Amerika het ok vindt om 32 miljoen mensen onverzekerd rond te laten lopen. Gewoon geweigerd worden door verzekeraars, zo van 'je zoekt het maar uit, had je het maar anders moeten regelen'.

Waarom ik blij ben dat deze wet erdoor is komt doordat ik denk dat alle grote spanningen in samenlevingen zorgen voor het vertragen van de ontwikkelen van diezelfde samenleving. Wanneer de verschillen tussen rijk en oud te groot zijn maar ook de verschillen tussen gezond en niet gezond, dan geeft dat spanning. Dus energieverlies. Mensen voelen aan dat het niet klopt en zullen vechten voor meer gelijkheid. En juist die negatieve energie zorgt ervoor dat het geheel zich niet verder kan ontwikkelen.

Maar zo goed als dat dit spanningsverschil in de US bestaat, zo zijn er in onze wereld nog veel andere grote verschillen die eerst opgelost moeten worden voordat we onszelf kunnen verbeteren. Er is momenteel te veel verschil tussen arm en rijk, tussen transparant en gesloten, tussen godsdiensten, tussen inzichten hoe we met onze resources om moeten gaan. Zolang we dit niet hebben opgelost met elkaar kunnen we als geheel niet verder.

Kortom: Barak, bedankt voor het nemen van deze belangrijke stap in de goede richting.

de kerk op haar laatste benen?

2010-03-21T12:40:00.004+01:00

Waarom draait de paus zo om de hete brei heen, wat heeft hij te verbergen? Kan hij dit volhouden in een wereld die in rap tempo transparant wordt? Hoe kijken zijn volgelingen hier tegenaan. Nou ben ik zelf niet gelovig en heb zoiezo moeite wanneer er zoveel macht bij een paar mensen wordt neergelegd, maar ook als aanhanger van de kerk moet je jezelf nu toch achter je oren krabben lijkt me.

De kerk lijkt een grote doofpot, een bastion met eigen regels. Ze kunnen een beladen onderwerp als ontucht met minderjarigen een label geven waardoor er niet meer over gesproken kan worden. Dat lijkt me toch niet helemaal van deze tijd. Misschien dat je dit drie eeuwen geleden nog kon doen maar toch niet meer in de 21ste eeuw?!?

Ik begrijp dat ik mij met dit onderwerp op glad ijs begeef. Maar ik denk dat na de banken nu de kerken onder vuur komen te liggen. Ook daar ligt te veel macht bij een paar mensen en blijkbaar zit er iets in de mens om daar niet goed mee om te gaan. Gewoon omdat het teveel macht is voor een mens. We hebben teveel geld, invloed, macht geconcentreerd in het bedrijfsleven en blijkbaar ook in de wereld van de kerk.

Wat natuurlijk helemaal erg is, is dat de kerk bij uitstek een omgeving zou moeten zijn waar je volledig kwetsbaar moet kunnen zijn lijkt me. En dan krijg je dit!?!. Ongetwijfeld zullen er toch nog heel veel mensen volledig achter de huidige vorm van godsdienst blijven staan, gewoon omdat het altijd zo geweest is. Maar ik denk dat er ook op dat vlak iets gaat gebeuren.

In mijn visie zullen zowel kerken als grote corporates in twintig jaar tijd een volledig nieuwe vorm krijgen. Kleiner, meer lokaal gericht, bestuurd en gecontroleerd door een grotere groep mensen, slimmer, en zeker heel transparant. Het past niet meer in deze tijdsgeest dat je kunt denken dat zulke belangrijke onderwerpen als het sexueel misbruik van minderlarigen in de kerk weggemoffeld kan worden!

Ik vind het echt getuigen van een onvoorstelbare arrogantie en minachting naar slachtoffers en alle gelovigen. Als ik aanhanger van een kerk zou zijn zou ik mij per direct afmelden. Hoe halen die mannen het in hun hoofd om te vertellen hoe je jezelf moet gedragen en vervolgens misbruik maken van mensen in hun meest kwetsbare moment.

Deze heren zijn echt schijnheilig.