Laatst had ik een discussie met Petra Stojanovic (onze sales directeur) over coma-drinken. (je hebt wel eens ergens over nietwaar?) Hoe kan het zijn dat mensen het zo ver laten komen dat ze zichzelf willen vergiftigen, om uiteindelijk in het ziekenhuis te belanden.
Dat kan alleen maar wanneer je of niets meer om je leven geeft, of dat je ervan uit kunt gaan dat er altijd wel iemand of iets is die je verzorgt en er weer bovenop helpt. Wanneer je daar verder over nadenkt en ik combineer dat met ervaringen bij e-office in de afgelopen jaren, dan kom ik tot de volgende conclusie.
Wanneer er niets is geregeld voor iemand, dan voelt die persoon zich zelf verantwoordelijk voor zijn eigen leven en veiligheid. (zeg een free climber). Wanneer mensen in een auto rijden met ABS en andere software, dan denken ze ineens dat alles kan. Wanneer je langs een ravijn loopt met een touwtje om je middel, dan zoek je de grens op met het risico te vallen. Maar dat maakt niet uit want het touwtje voorkomt dat je te pletter zal vallen.
Het lijkt er dus op dat wanneer je iets regelt voor mensen, ze dat onderdeel direct uit hun eigen verantwoordelijkheidsportfolio schrappen. Sterker nog, ze lijken juist dat onderdeel, waar nu iemand anders verantwoordelijk voor is, tot de grens te testen. Iets wat ze normaal nooit zouden doen. Wel een wonderlijk gedrag he. En als het 'systeem' dan faalt, dan heeft het nooit aan de persoon zelf gelegen en wordt het ondersteunende systeem het liefst juridisch aangepakt. Het is immers de verantwoordelijkheid van iets of iemand anders geweest.
En zo zit onze hele maatschappij in elkaar. Er wordt steeds meer geregeld door de overheid en bedrijven voor de consument. We ontnemen hiermee blijkbaar ook de eigen verantwoordelijkheid bij veel van ons. Onverantwoord gedrag lijkt het gevolg te zijn. En weet je, binnen organisaties gaat het net zo.
Toch maar terug naar het pure free climbing? Ik denk dat we een hoop minder ellende in onze maatschappij hebben.
