social media de nieuwe religie

Religie is een prima middel om het gewone volk rustig te houden. Napoleon Bonaparte (1769-1821).

Deze quote las ik in het boek Wij zijn ons brein, van Dick Swaab. Een zeer intrigerend boek wanneer je opzoek bent naar het corporate brain, of uiteindelijk naar een global brain. Begin bij het begin dat ik: het brein. Wat is het, wat kan je ermee, wat kan er allemaal mis gaan, wat mag je ervan verwachten, dat soort vragen zoek ik antwoorden voor. Om uiteindelijk invulling te kunnen geven aan het inrichten van het Corporate Brain en als bijvangst HNW.

Omdat wij geloven geloof in de kracht van mensen zijn we met heel e-office al bijna 20 jaar opzoek naar nieuwe vormen van organiseren. Nieuwe vormen zoeken waarbij maximaal gebruik gemaakt kan worden van de kracht van mensen. Iedereen die in een organisatie werkt, weet hoe moeilijk het is om te veranderen. En dat veranderen doen we nu al 20 jaar. Niet een gemakkelijke weg, maar wel een die ons zeer waarschijnlijk uiteindelijk zal leiden naar de juiste richting. En vorm waarbij het machinale (processen) gecombineerd wordt met het corporate brein. Uiteraard wordt bij ons ook niet altijd door iedereen begrepen waarom we nou weer moeten veranderen, waarom we praten over yellow & blue, over het corporate brain. Maar wanneer je uitlegt waarom je als e-office bestaat, (we geloven in de kracht van mensen), hoe wij daar vorm aan geven (we verbinden mensen door technologie en organisatie tot een corporate braaien) en wat we doen (het bieden van een technisch collaboratieplatform en alle diensten om het gedrag aan te passen aan de nieuwe situatie), dan zien de meesten wel dat we al 20 jaar met hetzelfde doel bezig zijn. En dat helpt. En wanneer je gelooft in de kracht van mensen wil je meer weten van ons brein. En via het brein kom je weer op religie, vandaar.

Maar weer even terug naar de quote van Napoleon. Wat mij in het hoofdstuk neurotechnologie: hersenen en religie opviel was een aantal dingen. 1) we zijn allemaal spiritueel, alleen lijkt het erop dat religies het willen claimen terwijl het al 200 miljoen jaar bestaat. 2) religies worden vaak gebruikt om een groep bijelkaar te houden en om andere groepen uit te sluiten. 3) religies worden door leiders vaak gebruikt om een groep te kunnen manipuleren. Maar wat nou, wanneer er steeds minder mensen geloven in een religie, zoals in Nederland. dat er nog steeds wel veel mensen spiritueel zijn. Waar gaan deze mensen dan naar toe?

Ik weet niet hoe jullie hier tegen aan kijken, maar als ik eens in de zoveel tijd twitter aan heb staan, dan lees ik vaak een behoefte aan verdieping, aan essentie, aan inspiratie. Het kan natuurlijk liggen aan de mensen die ik volg, maar goed…deze groep bestaat blijkbaar. Zou het kunnen zijn dat laten we zeggen twister het nieuwe medium voor verdieping & spiritualiteit aan het worden is. Niet voor iedereen, maar voor de groep niet-gelovigen die wel iets met spiritualiteit hebben. Dat sociale media een nieuwe vorm van religie zal worden. Gaat iemand straks zeggen:

Social Media is een prima middel om het gewone volk rustig te houden.

verbindingen

Het lijkt erop dat we de antwoorden voor al onze vragen al zijn opgesloten in wat je om je heen ziet gebeuren. Een aantal weken geleden zag ik dit filmpje van Peter Russel over het Global Brain. Heel boeiend verhaal, zeker wanneer je bedenkt dat Peter deze theorie al in de jaren 80 heeft bedacht.

Wat hij zegt is dat tijdens de big bang zich miljarden electronen hebben verzameld en er een molecuul is ontstaan. Dat miljarden moleculen zich hebben georganiseerd tot een cel. Dat miljarden cellen zich hebben georganiseerd tot een levend dingetje. En dat miljarden verbindingen in ons hoofd er voor zorgen dat we kunnen zijn wie we zijn.

Vervolgens zijn al die hersenen zich aan het verbinden tot een global brain. Daar heb je ongeveer 10 miljard eenheden voor nodig schat hij in. Hoe dan ook, er zit iets in ons dat wil verbinden, vanaf het begin tot nu. Social media, internet zorgt ervoor dat we elkaar kunnen vinden. Waarom weten we niet, maar we willen het allemaal blijkbaar.

Wanneer je het boek leest van Dick Swaab "Wij zijn ons Brein / van baarmoeder tot alzheimer", lees je dat het aantal verbindingen er nogal toe doet. Hoe meer verbindingen tussen functionele delen in je hersenen hoe meer er mogelijk is. Hoe meer verbindingen, hoe meer bewustzijn er ook ontstaat. En dat vind ik dus boeiend. De relatie tussen verbindingen en een hoog bewustzijn.

Zou het zo zijn dat hoe meer verbindingen wij met elkaar weten te maken, wij ook meer bewust zullen omgaan met elkaar en onze omgeving. Hoe meer verbindingen in je hoofd , maar ook tussen elkaar is misschien wel het antwoord op veel vragen die we nu hebben over onze toekomst.

Het lijkt er in iedergeval op dat er minder vrije wil is dan je denkt. Zoals Victor Lamme schrijft in zijn boek "De vrije wil bestaat niet". Wel mooi om te mogen leven in een periode dat de hele mensheid zich begint te verbinden. Gewild of niet, het gebeurt. En weet je wat ik nou zo mooi vind, als je goed kijkt kan je onze toekomst al zien. Jij bent de toekomst.

besef

Kan je groeien als samenleving terwijl een groot deel van de wereld in armoede leeft. Lastig vraagstuk. Want je wilt zelf natuurlijk lekker leven en groeien als mens. natuurlijk zie je op TV wel dat mensen zichzelf opblazen of dat er honger is in de wereld. Misschien een epidemie in Haitie, een vulkaan uitbarsting ergens in Indonesie.

Maar vervolgens zijn we lekker druk met HNW. En dat is gek en ook weer niet. Het hemd is nader dan de rok. Dat soort uitspraken. Heel menselijk, je kan je ook niet alles aantrekken. Maar ergens voel je wel dat er iets niet klopt. Wij hebben het onvoorstelbaar goed, terwijl anderen aan het lijden zijn. Je kan er nu niets aan doen, dus laat je het maar zo. Maar het voelt niet goed. Niet altijd, maar het komt soms naar boven.

Het is mijn overtuiging dat wij (het westen) niet kunnen groeien zonder dat we eerst samen het gat met de armoede oplossen. Het bestaat dus niet om als westerse samenleving te ontwikkelen zonder dat we samen het verschil met de omgeving kleiner maken. En als wij dat niet doen, doen de mensen uit de achtergestelde omgevingen het wel. Ze komen gewoon halen waar ze denken recht op te hebben. Vervelend misschien, maar het is wel een gegeven.

Het is dus prachtig dat we onszef ontwikkelen op het gebied van HNW. Is ook geweldig, en mooi, en super. Maar we moeten onszelf wel blijven beseffen dat we in een bijna artifical omgeving leven. Een omgeving die voor 99% van de mensheid op dit moment onbereikbaar is. Onszelf kunnen ontplooien, zonder dat er een gun op ons hoofd staat. Het is echt een prachtige verworvenheid. Maar nog steeds geen gemeengoed in de wereld.

Ik denk dat we naast het ontwikkelen van HNW in Nederland ook energie zouden moeten besteden aan het verkleinen van de verschillen met andere delen van de wereld. Doen we dat niet dan stort ook onze wereld in. Beetje gericht op onszelf, dat besef ik, maar wat we nu doen is uiteindelijk niet houdbaar.

Ja we kunnen laten zien wat de weg is, waar het heen kan gaan, wat vrijheid is. Ook vrijheid van werken, HNW. Maar dat kan nooit ten koste van anderen gaan, nooit. En nu is de balans een beetje zoek naar mijn mening. Dus wat mij betreft werken we HNW verder uit, maar werken we ook aan het verkleinen van verschillen met de delen in de wereld waar het veel slechter gaat.

Uiteindelijk brengt ons dat allemaal meer. Uiteindelijk groeien we daar allemaal door. Er is iets in ons het al lang weet. En nu gewoon doen.

old school

Het is misschien in deze tijden een vreemd woord: DISCIPLINE. Het heeft iets oudbolligs, iets 20ste eeuws. Maar het gaat eigenlijk over persoonlijk leiderschap, past meer in deze tijd. Een paar jaar geleden vroeg ik aan een dame van 90 jaar wat nu het belangrijkste was in haar leven. toen zei ze: afspraken nakomen. Doen wat je zegt.

En dat deed me wel iets. Blijkbaar is het nakomen van gemaakte afspraken het belangrijkste wat er bestaat. Daar draait het allemaal om. Het gaat om vertrouwen. Dat als je iemand iets beloofd, je het ook gaat waarmaken. Dan hebben we het dus niet over al die juristen en hun contracten, maar dan gaat het om jou en mij. Wij hebben iets afgesproken en we komen dat na. Ook als dat pijn doet.

En daar blijken een hoop mensen niet aan te kunnen voldoen. Die draaien er tussen uit. En weet je wat grappig is. Deze zelfde mensen gaan zich waardeloos voelen. Het zijn de sukkels van deze samenleving. Ze hebben wel iets afgesproken, maar komen het niet na. Dat betekent dat je dus wetten moet maken om ze alsnog te laten leveren. Gedoe allemaal. Juristen die veel geld rekenen, de moszkowiczhen van deze wereld. Ook eigenlijk niet nodig wanneer wij ons allemaal aan de gemaakte afspraken houden.

Uiteindelijk gaat het dus om discipline. Om persoonlijk leiderschap. Kan ik mijzelf leiden. Kom ik alles na wat ik heb beloofd. Kan ik alles om mij heen managen zodat ik mijn afspraken nakom en mijn hoofd zo leeg is dat ik open blijf staan voor veranderingen. Best lastig. Maar de moeite waard.

DISCIPLINE past misschien niet in de 21ste eeuw. Maar ik denk dat we uiteindelijk gaan beseffen dat het functioneren van onszelf en onze maatschappij alles te maken heeft met DISCIPLINE. Niet om te voldoen aan de wensen van anderen. Maar meer om wat je beloofd ook maar te maken. En dat je daardoor kunt groeien. Niet eens alleen jij zlef, maar onze samenleving. Groeien heeft een relatie met DISCIPLINE. Niet in de oude vorm, maar omdat het ruimte geeft om open te staan voor nieuwe ontwikkelingen door het nakomen van verplichtingen.

confused?

Ode aan de ZZP'er

Geen idee wie de term 'het nieuwe werken' heeft bedacht. Maar dat er nu een hele week aan HNW wordt besteed moet wel de kroon op zijn of haar werk zijn. Mooi hoor. Meneer Veldhoen heeft de oevre-prijs voor het nieuwe werken gekregen voor alles wat hij in de afgelopen jaren heeft gedaan. Bijna iedereen heeft intussen wel een idee over wat het nieuwe werken voor hem of haar kan betekenen.

Maar er ontstaan ook langzaam aan wat scheurtjes in het concept. Het lijkt erop dat niet iedereen er nog altijd helemaal enthousiast over kan zijn. Het wordt allemaal wat moeilijker om betrokken te blijven bij het bedrijf, gemotiveerd te blijven, hoop gedoe om zelf weer een plekje te vinden op kantoor, waar zijn mijn collega's, ik mis de roddel. De sociale kant van het normale werken zou je kunnen zeggen. Waar is de sociale kant gebleven.

Beginnende HNW-medewerkers zijn in eerste instantie blij omdat ze meer controle krijgen over hun werk/prive-balans. Kijk maar op twitter; in de dierentuin rondlopen, op een terrasje zitten, in een weiland liggen is voor veel mensen de ultieme vorm van Het Nieuwe Werken.

Wat is zie is dat veel mensen HNW aangrijpen om aan het strakke regime van de organisatie te ontkomen. Eigenlijk had het XYZ of ABC mogen heten, zolang ze maar niet meer om 9:00 op kantoor hoeven te zijn. Want dat is namelijk verschrikkelijk, vinden veel mensen. Daarom is denk ik HNW bij veel mensen zo favoriet.

Maar heb je hiermee het echte probleem wel opgelost. Het probleem dat je helemaal niet blij bent met de baan die je hebt. Is HNW niet een vlucht om maar niet geconfronteerd te worden met het probleem waar je geen echte keuze voor durft te nemen. Denk je misschien dat door het thuiswerken je werk leuker gaat worden. Ik denk het niet. Het zal alleen maar erger worden. Niet nu, maar over een tijdje. Wanneer ook het thuiswerken 'gewoon' is geworden. Waar haal je dan de energie nog vandaan.

Het is mijn overtuiging dat HNW nog in de kleuterfase zit. Niet erg, alleen een constatering. Dat wij allemaal niet zijn voorbereid om professioneel te werken zonder te kunnen terugvallen op de strukturen van de vertrouwde organisatie. Hebben we gewoon nooit geleerd! Dat de meeste mensen nog niet hebben gekozen voor een baan waar ze werkelijk energie van krijgen. Dat onze managementstijlen nog lang niet zijn aangepast op HNW, en dat sturen op output maar een klein onderdeel is van de wijze waarop we in de toekomst met elkaar samenwerken.

Om goed te begrijpen hoe een HNW-medewerkers er uit zal zien, moeten we misschien proberen te leren van ZZP'ers. Dat zijn mensen die een keuze hebben gemaakt, die zichzelf uit het moeras moeten trekken als het tegen zit, die moeten netwerken, zich ontwikkelen, leveren, risico's lopen. In mijn visie hebben de huidige ZZP'er een profiel dat dicht aanligt tegen de ideale HNW-medewerker.

De vraag die je jezelf dus moet stellen is of jij wel de eigenschappen hebt van een ZZP'er en dus ook de bijbehorende consequenties begrijpt en wilt nemen. Ook dat hoort bij HNW.

ZE, ZE, ZE

Wanneer je een klant iets beloofd, dan moet je ervoor zorgen dat je de belofte nakomt. Geldt trouwens niet alleen voor klanten. Vaak betekent dit dat je iets moet organiseren om je belofte na te komen. Tenzij je topmensen hebt die niets nodig hebben en zichzelf organiseren om het beloofde te maken en af te leveren. Uiteraard regelen ze dan ook de factuur en zorgen ze helemaal zelfstandig dat de huur wordt betaald, de verzekeringen worden geregeld en er tussen de middag iets te eten is. Je hebt nul organistie nodig in dit geval. Gaaf.

Maar wanneer je niet helemaal zeker bent dat jouw mensen hiertoe altijd in staat zijn en je wilt wel je belofte naar de klant nakomen, dan moet je iets regelen. Iets organiseren zeg maar. Wat je dan doet is dat je eigenlijk wat verantwoordelijkheid weghaalt bij mensen. Eigenlijk om het werk gemakkelijker en meer overzichtelijk te maken. Helaas is het resultaat van iets organiseren vaak het begin van het einde. Mensen voelen zich namelijk ineens niet meer verantwoordelijk voor het deel dat is georganiseerd.

Onzin? Echt niet, vul jij de koffiemachine op je werk zelf als die leeg is, of loop je naar de volgende en verwacht je dat 'ze' hem wel weer vullen. Dit gedrag sluipt er heel snel in. Raap jij papiertjes op, maak jij de toilet op je werk schoon als die er niet meer uitziet. Ik betwijfel het. Helaas blijft het niet alleen bij deze voorbeelden, maar geldt het voor vaak alles dat is georganiseerd. Er ontstaat direct een groep 'ze'. 'Ze' zijn niet te bereiken, ze hebben het vergeten, ze zijn zo traag, ze, ze.

Je kan zelfs zeggen dat wanneer we strukturen opleggen, mensen per definitie met de hakken in het zand gaan. Dat ze zich niet alleen niet meer verantwoordelijk voelen, maar ook hun creativiteit inzetten om de zwakke plekken van het systeem te vinden. Zit blijkbaar in mensen om grensen op te zoeken. Eigenlijk in dit geval om het systeem te saboteren. Want het is niet iets van jezelf, het is opgelegd, je hebt er niets mee, het mag stuk.

Dus wat systemen en strukturen eigenlijk moeten doen is iets heel anders dan jwe meestal zien. Het moet ons namelijk helpen om het werk gemakkelijker te maken. De systemen en strukturen (organisatie) moeten een deel van het repeterende werk bij ons weghalen, zodat we meer toekomen aan werk dat wel uitdagend is, waar we het verschil kunnen maken. Wanneer ons dat lukt zullen we de ondersteunende organisatie ook waarderen en koesteren. Want het is iets van onszelf geworden, het helpt ons.

Punt is natuurlijk wel hoe de ondersteunende organisatie zal voelen voor iemand die na 10 jaar zich als nieuwe medewerker aanmeldt...die zal vast denken: waar liggen de grensen. Ofwel, wanneer er nieuwe mensen in je organisatie komen moet je ze eigenlijk de reis laten meemaken van 'er is niets geregeld' tot en met 'we hebben een organisatie gebouwd die een heleboel gedoe voor je regelt'. Zo'n inwerkperiode kost even tijd maar uiteindelijk zal het zich terugbetalen.

Beter nog, de klant zal je graag betalen; omdat je hebt geleverd wat je hebt beloofd. En daar ging het toch om.

toptalenten kunnen niet besturen

"Topvoetballers kunnen vaak niet coachen". Deze uitspraak werd een paar maanden geleden gedaan in een programma over top voetbalcoaches. De achtergrond van deze uitspraak is logisch maar ook verontrustend. Het blijkt zo te zijn dat coaches die in een vroeger leven topvoetballers zijn geweest, niet kunnen begrijpen dat 'mindere' voetballes bepaalde situaties niet inzien.

Het is zelfs niet eens dat ze het niet kunnen begrijpen, het komt niet eens in ze op dat een voetballer die situatie niet ziet. En dan kan je dus ook geen aanwijzingen geven. De samenhang, het spelinzicht, het kunnen anticiperen op situaties is voor topvoetballers een gegeven. Ze denken er niet over na, het gaat vanzelf. Iets mindere spelers moeten getrained worden om de situaties te herkennen en daar op te reageren. Maar hoe kan je dat leren van iemand die zich niet eens bewust is dat hij dat vanzelf doet.

In het bedrijfsleven gaat het op dezelfde manier. Nou wil ik ondernemers niet gelijkstellen aan topvoetballers, maar ze hebben wel iets unieks. Ze zijn in staat om verbindingen te maken in hun bedrijf, processen te overzien, afhankelijkheden en gevolgen in te schatten en te anticiperen op mogelijke gebeurtenissen. Zonder dat daarbij een onderdeel van hun organisatie vergeten wordt.

Wanneer een bedrijf groeit, 'verwacht' de ondernemer dat de medewerkers op dezelfde manier met het bedrijf omgaan. Overzicht hebben, en het hele circus begrijpen van inkoop tot afleveren bij de klant inclusief de financiele afhandeling. En dat is dus niet waar. Veel medewerkers beperken zich tot een onderdeel van het bedrijf. Werken heel hard, maar hebben niet het overzicht. En daar gaat het mis wanneer je groeit. Je bent de samenhang kwijt. Op dat moment is het de taak van de ondernemer om de samenhang te organiseren. Iets wat hij zelf van nature doet, maar blijkbaar moet organiseren wanneer 'the span of control' wordt overschreden.

Wat heeft dat dan met HNW te maken. Nou alles. Veel bedrijven die met HNW aan de slag gaan hanteren de businesscase: minder kantoor = minder kosten. Dus medewerkers hebben nog 0.6 werkplek, wat betekent dat ze thuis 'mogen' werken. Wanneer je daar even over nadenkt kan je voorstellen dat de 'samenhang' van je bedrijf mogelijk op de tocht komt te staan.

Kon je voorheen de samenhang nog corrigeren omdat je mensen op kantoor bezig zag zijn. In de nieuwe situatie waar mensen veel thuis zijn ben je die mogelijkheid kwijt. Wat komt daar dan voor in de plaats? Er moet dus iets toegevoegd worden aan de situatie voordat de organisatie begon met HNW.

Ik denk dat bij veel organisatie het nieuwe werken nog in de puberfase zit. Met meer risico's dan menigeen zich nu kan voorstellen. We mogen er in mijn ogen dus niet zomaar van uitgaan dat medewerkers de nieuwe situatie zelf wel gaan inregelen.

En de oplossing ligt in de buurt van 'opnieuw leren werken in samenhang met je omgeving'.

100% transparantie? kijk eens naar jezelf

Er zijn best een hoop opmerkingen gemaakt over mijn vorige blog over transparantie. Veel via mail en een paar publiek via dit medium. Mensen vinden het blijkbaar een beetje vreemd dat juist ik transparantie aan de kaak stel. Iedereen vindt dat je als bedrijf alles maar moet delen. Argument is dan dat juist door delen meer ontstaat. En met dat laatste ben ik het helemaal eens. Juist door te delen kan er iets nieuws groeien.

Maar wanneer ik de wereld dan iets kleiner maak en mensen vraag om alles van zichzelf te delen dan wordt het verhaal al anders. Deel jij bijvoorbeeld wat je verdiend, op wie je stemt, wat je vindt van de PVV, hoeveel je van je partner houdt, hoeveel je echt werkt, waar je je geld aan uitgeeft, hoeveel je rookt of drinkt, of je naar porno kijkt. Daar gelden dan (op een paar mensen na natuurlijk) ineens hele andere normen. "Nee, natuurlijk deel ik dat niet...ik ben niet gek!!", krijg je dan te horen.Dat is toch vreemd. Anderen (organisaties) moeten wel delen maar jij hoeft dat niet te doen. Dat is toch raar.

Daarnaast ben ik er in de jaren negentig achtergekomen dat wanneer je alles deelt in een organisatie er grote groepen mensen heel onrustig kunnen worden. Zeker wanneer je informatie gaat delen die nog niet af is. Veel mensen kunnen die halve informatie niet juist beoordelen en gaan zelf alles maar invullen. Daardoor krijg je allemaal broodje-aap-verhalen. Wij hebben dat zelf meegemaakt toen we met de hele organisatie de strategie virtueel wilden ontwikkelen. Dat was in 1997. Niet doen is mijn advies.

Ik kan je uit ervaring vertellen dat dat niet werkt. Dat was voor mij ook het pijnlijke moment dat ik begreep dat je mensen moet beschermen door ze niet te bestoken met halve informatie. Ging helemaal tegen mijn gevoel in omdat ik tot dat moment alles wilde delen. Maar dat gaat nu eenmaal niet. Veel mensen raken hierdoor in een soort van paniek en zijn tot weinig meer in staat. Darnaast kost het je erg veel energie om alles weer rustig te krijgen. (Dit traject heette bij ons e-volution).

Kortom, 100% transparantie is helaas onmogelijk. Omdat mensen verschillend zijn en omdat ze in verschillende fasen zitten. Daarnaast moet je eerst eens naar jezelf kijken hoe transparant je zelf nu ECHT bent voordat je iets roept over hoe transparant anderen moeten zijn. Ik ben ervan overtuigd dat intussen veel organisaties transparanter zijn dan menig medewerker van diezelfde organisatie. Dat is dus niet in evenwicht en in mijn ogen niet duurzaam.

De hang naar transparantie wordt bij velen gevoed door een ontevredenheid over de huidige werksituatie is mijn mening.

einde aan transparantie

In een paar jaar tijd is de macht van de afdeling communicatie volledig ondermijnd door het succes van social media. Iedere werknemer is nu zijn eigen afdeling communicatie geworden en kan alles over hem/haar zelf beschikbaar stellen aan de wereld. Maar ook alles over het bedrijf waar hij werkt.

En je begrijpt het al, er zijn steeds meer bedrijven die alle verhalen van medewerkers van een bedrijf combineren om snel inzicht te krijgen in de strategie van een organisatie. Wat je voorheen als organisatie nog onder water kon houden, ligt nu direct op straat. Misschien heeft u zelf ook al meegemaakt dat uw concurrenten vanuit het niets soms een richting in slaan die u heel bekend voorkomt.

Maar het gaat er natuurlijk om wat we met deze nieuwe realiteit willen. We leven in een kenniseconomie. Het idee erachter is dat jij nu iets kan oplossen voor een bepaalde prijs. Je concurrenten kunnen dat niet omdat ze de kennis niet hebben. Als de kennis voor iedereen beschikbaar is gaat het alleen nog maar om de prijs waarop de kennis wordt aangeboden. Wanneer je geen investeringen doet is je kostenstruktuur lager dan wanneer je dat wel doet.

Maar wie heeft de kennis 'uitgevonden'. Wie heeft geinvesteerd in de kennis? Investeren betekent kosten maken die uiteindelijk weer terug verdiend moeten worden. Er zijn bedrijven die niet willen investeren maar wel gebruik willen maken van de resultaten van de investering die anderen hebben gedaan.

Medewerkers van bedrijven die investeren in nieuwe kennis vinden dit belangrijk. Niet alleen voor hun eigen organisatie, maar ook voor zichzelf. Vaak bloggen deze medewerkers ook in verschillende sociale groepen. Om je te kunnen onderscheiden is het belangrijk dat je laat zien wat je weet. Zij gaan dus kennis delen. Kennis die ze zelf hebben opgedaan, of is het kennis die ze voor hun eigen organisatie hebben opgedaan?

Dus van wie is die kennis? Is het wel verstandig om die kennis nu al te delen? Misschien wel voor die persoon waardoor zijn status groeit. Maar is het ook handig voor het bedrijf die dit allemaal mogelijk maakt en financiert. Hoe wordt de investering terugverdiend wanneer anderen met de kennis aan de haal gaan zonder dat er ook maar een uur in is geinvesteerd.

Natuurlijk begrijp ik dat transparantie een van de belangrijkste kenmerken van deze eeuw is. Maar ik denk dat we wel een onderscheid moeten gaan maken in nieuws en kennis. Kennis is voor bedrijven een 'asset'. Je hebt erin geinvesteerd en gaat er geld mee verdienen. Je geeft als bedrijf je grondstoffen toch niet weg. Heineken geeft haar recept voor bier toch niet weg, maar ook niet haar grondstoffen.

Dus ja, we moeten transparant zijn over hoe we met elkaar omgaan, over feiten, over wat we vinden van bepaalde situaties. Maar we kunnen geen kenniseconomie opbouwen wanneer we alle kennis die is opgebouwd door bedrijven zomaar weggeven.

Hoe dan ook, het laatste woord is hier nog niet over gezegd.

over kikkers en HNW

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een stukje schreef. Na een jaar lang ongeveer iedere dag een blogje te hebben geschreven, heb ik nu een aantal maanden helemaal niets geschreven. Het was een bewuste keuze. Wat zou er namelijk gebeuren, was mijn vraag. Ik ben tot de volgende conclusie gekomen.

Jullie kennen allemaal wel het verhaal van de kikker in een kom met water. Wanneer je het water langzaam verwarmt, zal de kikker daar helemaal niets van merken. Zelfs als het water gaat koken zal hij niet in paniek raken, maar uiteraard wel doodgaan. Kikkers passen zich gemakkelijk aan wanneer de watertemperatuur wordt aangepast. Ze denken dat het allemaal normaal is. Best gevaarlijk dus.

Zo gaat het denk ik ook een beetje met de manier waarop we nu met social media omgaan. Als je erin zit denk je dat dit de echte wereld is, dat je steeds meer moet doen en dat het allemaal erg belangrijk is. Als je echt kijkt naar hoeveel nieuwe informatie er wordt gecreerd, dan valt het trouwens erg tegen. Er wordt vooral heel druk bestaande informatie 'doorgezet'. Daar kan je een dagtaak van maken.

Er zijn een paar honderd man in Nederland druk met HNW-onderwerp. Een paar bedenken zo nu en dan iets nieuws en heel veel anderen pakken dit op en verspreiden het naar anderen. Het is intussen een hele community geworden.

Wanneer je in deze groep zit (de kom) dan denk je dat iedereen in Nederland hier mee bezig is. Mis! Wanneer je een paar maanden even uit de kom springt, zal je merken dat de wereld gewoon doordraait en dat er maar een paar signalen zijn dat organisaties nadenken over HNW. Hiermee geef ik geen waarde oordeel over HNW, alleen zeg ik dat we het niet groter of belangrijker moeten maken dan het werkelijk is.

Juist door even niet in de kom met kokend water te zitten heb ik een nieuw beeld gekregen over HNW. De komende tijd zal ik dit beeld met jullie delen, omdat het wel haaks staat op veel bekende meningen die nu te lezen zijn op internet. Maar goed, dat maakt het ook weer interessant nietwaar.

Ik kijk weer uit naar een 'nieuw seizoen' voor het schrijven van mijn blogjes. Korte stukjes waar ik mijn eigen kijk geef op de dingen die om mij heen gebeuren. Het heeft allemaal te maken met mijn passie: hoe combineer je het 'corporate brein' met bestaande processen in een organisatievorm voor deze tijd.

Tot later!