Palingen in een emmer snot

Zo kan iedereen een bedrijf leiden! Als je verlies draait, of je resultaten niet haalt verplicht je gewoon je klanten, bij wet, om te blijven afnemen en ook nog tegen een hogere prijs. Dat is wat de pensioenfondsen hebben bedacht om uit de problemen te komen. 340 pensioenfondsen hebben dit brilliante plan ingediend bij de toezichthouder DNB om op deze manier hun financiele problemen op te lossen. Wat hebben deze bestuurders toch een geweldig eenvoudig leven. Wel beetje jammer dat hun plannetje onze totale welvaart vol in de remmen zet, maar ach...wat geeft het, ze lossen wel daadkrachtig hun problemen op.

Brinkman zag de bui vast hangen als bestuurder van ABP, die is intussen vertrokken. Nijpels neemt zijn stokje per 1 augustus over. Dus je kan niemand wat verwijten. Sjonge wat een spel is dit. Palingen in en emmer met snot. Hoe kan het zijn dat bestuurders bij pensioenfondsen zulke risico's kunnen nemen met miljarden van burgers, mega verliezen maken en gewoon blijven zitten. En dan ook nog het lef hebben om tegen burgers en werkgevers te zeggen: jammer joh, je bent wettelijk verplicht om de hogere premies te betalen. Hebben deze mannen en vrouwen ooit van ethiek gehoord, of trots, of het nemen van je verantwoordelijkheid?

En wat er bij mij dan helemaal niet in wil is dat er nog geen maand geleden hoera verhalen de markt in gingen dat ABP ineens jaren voor ligt op haar plan om de dekkingsgraad te verhogen. Begin dit jaar zaten ze op 83%, doel over een paar jaar is 105% en nu zitten ze op 98%. Maar dat zijn natuurlijk schommelingen, zullen ze zeggen. Daar kunnen we nu even geen rekening mee houden, dat soort teksten.

Wat zijn dit voor bestuurders, hoe kan het zijn dat iedereen dit accepteert. Ik denk dat hier een aantal mensen hun verantwoordelijkheid moeten nemen, hun excuses aanbieden en het veld verlaten. Dit heeft niets te maken met besturen. Dit is nou zelfgenoegzaamheid, denken dat je almachtig bent. Deze mensen zullen van een koude kermis thuiskomen. Dit soort bestuurders zijn kansloos in de 21ste eeuw.

geen feedback, meer regels

De meeste mensen vinden het doodeng om te doen: feedback geven aan collega's. Het voelt als kritiek geven, als iemand persoonlijk aanvallen. Daarom doen we het maar niet. Het is ook gemakkelijker om maar te doen alsof je onwenselijk gedrag niet hebt gezien. Gewoon de andere kant opkijken. Maar het niet geven van feedback heeft een vernietigende werking op de cultuur van een bedrijf.

Wanneer mensen ongewenst gedrag gaan vertonen, en je collega's geven geen feedback, dan blijft er nog een maatregel over om het gedrag weer in goede banen te leiden: regels! En dan zijn we echt ver van huis. De regels die uitgevaardigd worden, zullen ook weer gechecked moeten worden. We moeten vanalles managen rondom de regels. Dat kost allemaal energie, die we voor de tijd van de regelgeving konden stoppen in leuke zaken, zoals iets doen voor je klant.

Het irritante van meer regels is, dat ook de mensen die de regels niet nodig hebben ineens te maken krijgen met de regels. En we krijgen te maken met de managers die de regels moeten naleven. We krijgen een cultuur waar de meeste professionals gek van worden. Allemaal formuliertjes, administraties, gesprekken, gedoe. En waarom? Omdat we bang zijn om elkaar aan te spreken op ons gedrag. Door het niet te doen verzieken we onze eigen omgeving. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor organisaties, maar voor onze hele samenleving. Kortom, als we een leuke omgeving willen houden ben je aan jezelf verplicht anderen feedback te geven.

oerorganisatie: kenmerk van work21

Graag maak ik onderscheid tussen processen en unieke situaties. Processen moeten we vooral automatiseren en managen. Alleen al vanwege het managen moeten we daar zo min mogelijk mensen in hebben rondlopen. mensen zijn nu eenmaal geen voorspelbare machines. Omgaan met unieke situaties doe je anders, die situaties kan je niet managen. Als je dat wel doet, en de meesten van ons doen dat zonder dat ze het weten, dan haal je alle energie eruit en wordt het niks.

Hoe ziet een organisatie er dan uit waarin je unieke problemen kunt oplossen? Het gaat om een groep mensen (professionals) die uitgedaagd moet worden. Een groep die moeilijke problemen wil oplossen. Maar die groep heeft wel richting nodig anders werkt het niet. Achter een geschreven visie aanlopen werkt ook niet. Veel professionals kunnen veel maar hebben geen richting. Daarom moet er in het midden van die groep een ondernemer staan, iemand die licht geeft. Iemand waar de rest van de professionals graag voor wil werken. Dit noemen we de oerorganisatie.

Deze ondernemer(type) geeft de richting aan en zorgt voor de focus van energie. Maar ook deze ondernemer kan maar een beperkte groep 'beschijnen', en daar schuilt het gevaar. Als je dicht bij de ondernemer staat gaat het allemaal goed. Dan krijg je de waardering, de aandacht, de feedback. Sta je je ver van de ondernemer, en word je niet beschenen, dan ga je zelf zaken invullen, ander gedrag vertonen en waarschijnlijk zelfs ongewenst gedrag vertonen.

Wat in die situatie zou moeten gebeuren is dat de direkte collega's, die het ongewenste gedrag zien, feedback geven op het gedrag. Proberen om via de feedback te corrigeren. Maar helaas vinden heel veel mensen het moeilijk om feedback te geven. het resultaat is dat er nog maar een manier is om het ongewenste gedrag te corrigeren: regelgeving. En deze regels gelden dan ook voor de mensen die ze niet nodig hadden. Daarmee introduceer je irritatie in de groep en neemt het oplossend vermogen van de groep drastisch af.

Dus mijn conclusie is dat je moet werken met groepen professionals + een ondernemer. Maak de groep zo groot dat de ondernemer iedereen kan beschijnen. Is er een roep om regelgeving, dan is de groep te groot. Om toch te groeien zal je een nieuwe groep moeten maken. En nogmaals, het gaat niet over een procesorganisatie maar om een organisatie die unieke problemen oplost.