Posts tonen met het label waarden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label waarden. Alle posts tonen

vrijdag 10 juli 2009

Whuffie factor


In de blog van Martijn Aslander schrijft hij over een boek van Tara Hunt met de titel "the Whuffie factor". Er is ook een kort videootje te vinden op Youtube om te zien wat de essentie hiervan is. In het kort komt het neer op een waardering van anderen over jou in virtuele communities. Waar het om gaat is:
  • of je kunt delen zonder iets terug te vragen
  • doe je wat je hebt beloofd
  • ben je integer
  • ben je transparant
  • draag je bij zonder dat het je wordt gevraagd
Het gaat hierbij dus niet om geld, maar meer om integer MENS te zijn. Hoe meer MENS je bent, hoe hoger je Whuffie factor. Lijkt me een prima ontwikkeling, maar ik ben tegelijkertijd wel bang dat we doorslaan. In het filmpje staat dat het niet gaat om geld. Geld krijgt het imago van iets vies. En dat is natuurlijk onzin. Geld is opgeslagen energie, opgeslagen waardering in een universele vorm. Welliswaar zonder emotie, maar wel een heel belangrijk onderdeel van onze samenleving.

De Whuffie-factor lijkt me prima als het gaat om prive virtuele communities. Maar als de virtuele communities zakelijk zijn vind ik dat er wel degelijk een financiele Whuf toegevoegd mag worden. Maar ik praat een beetje voor mijn beurt, de nederlandse vertaling komt in het najaar op de markt.

vrijdag 3 juli 2009

discipline: kenmerk van het nieuwe werken


Misschien een woord dat we tegenwoordig niet meer vaak horen: discipline. Maar ik merk dat ik er steeds vaker aan denk en dat ik het ook wel mis in de huidige maatschappij. Toewijding. Natuurlijk is het prachtig dat we steeds meer onze eigen idealen aan het nastreven zijn. Dat hoort ook bij de ontwikkeling die wij als mensen doormaken. Maar tegelijkertijd met het nastreven van onze eigen groei zie ik een afname van discipline. Niet meer je afspraken nakomen.

Zelf maak ik mij daar ook te pas en te onpas schuldig aan en daar irriteer ik vooral mijzelf mee. Op een of andere manier bouw je een soort schuld op in je hoofd. Want ergens weet je dat je niet goed bezig bent. Het kan mijn opvoedig zijn, maar ergens geloof ik ook dat het een soort oerregel is.

Wat ik zie gebeuren is dat mensen nog wel rondrennen in een organisatie, maar steeds minder samenhang vertonen. Iedereen is met zijn eigen ding bezig en staat steeds minder ten dienste van het geheel. Het is als ergens vuil laten liggen in een hoekje. Binnen no-time gooit iedereen zijn eigen vuil erbij. Nee, oprapen dat papiertje, schoon houden. Niet alleen dat hoekje, maar ook je hoofd, je organisatie, je omgeving.

Ik ben ervan overtuigd dat deze recessietijd ons helpt om weer een aantal basiswaarden in ere te herstellen. begrijp me goed, ik ben niet voor de twintigste eeuw. Maar een aantal dingen waren wel goed. En dat is dat we ons aan onze afspraken houden en dat je je dienstbaar kunt opstellen aan het grote geheel. Dat is ook work21, dat is ook het nieuwe werken.

zaterdag 27 juni 2009

geen feedback, meer regels


De meeste mensen vinden het doodeng om te doen: feedback geven aan collega's. Het voelt als kritiek geven, als iemand persoonlijk aanvallen. Daarom doen we het maar niet. Het is ook gemakkelijker om maar te doen alsof je onwenselijk gedrag niet hebt gezien. Gewoon de andere kant opkijken. Maar het niet geven van feedback heeft een vernietigende werking op de cultuur van een bedrijf.

Wanneer mensen ongewenst gedrag gaan vertonen, en je collega's geven geen feedback, dan blijft er nog een maatregel over om het gedrag weer in goede banen te leiden: regels! En dan zijn we echt ver van huis. De regels die uitgevaardigd worden, zullen ook weer gechecked moeten worden. We moeten vanalles managen rondom de regels. Dat kost allemaal energie, die we voor de tijd van de regelgeving konden stoppen in leuke zaken, zoals iets doen voor je klant.

Het irritante van meer regels is, dat ook de mensen die de regels niet nodig hebben ineens te maken krijgen met de regels. En we krijgen te maken met de managers die de regels moeten naleven. We krijgen een cultuur waar de meeste professionals gek van worden. Allemaal formuliertjes, administraties, gesprekken, gedoe. En waarom? Omdat we bang zijn om elkaar aan te spreken op ons gedrag. Door het niet te doen verzieken we onze eigen omgeving. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor organisaties, maar voor onze hele samenleving. Kortom, als we een leuke omgeving willen houden ben je aan jezelf verplicht anderen feedback te geven.

vrijdag 19 juni 2009

pluk de peer mentaliteit


Jaren geleden was ik een keer met partners van IBM op reis. We zaten in New Orleans en we hadden daar onze gesprekjes, drankjes, presentaties en busreisjes. Op een gegeven moment zat ik naast een iemand (ben zijn naam vergeten) en toen ging het gesprek over de relatie tussen cultuur en plaats op de aarde.

Op een gegeven moment kwamen we op de volgende stelling: "Mensen rond de evenaar maken zich geen zorgen over de dag van morgen. Ze zien wel. Maken geen plannen en lijken van moment tot moment te leven. Mensen uit het noorden (het koudere deel) van de wereld, plannen en regelen alles voor later". Hoe kan dat nou toch?

Op een gegeven moment ging het gesprek over mensen en eten. Mensen en overleven. Als er altijd eten aan de bomen hangt, het hele jaar door..waarom zou je je dan nog zorgen maken over morgen. Als je daarintegen maar een paar maanden per jaar eten aan de bomen hebt hangen, en een paar maanden per jaar een koude winter hebt, dan moet je iets regelen!

Dus mensen uit koude gebieden moeten iets regelen om de winter door te komen. Klinkt logisch toch. Ik denk dat wij noorderlingen daar een beetje in zijn doorgeschoten. We willen niet alleen de winter geregeld hebben, maar ons hele leven! Alles staat in het teken van het vastzetten voor later. Je huis, je baan, je gezondheid, je rechten, je gezin, je geluk.

Daardoor krijgen we dus heel veel regeltjes. omdat als iets tegenvalt we wel willen dat het rechtgezet wordt. Dat kost een hoop geld! Hoe denk je nou alles te kunnen regelen in een wereld die op zijn kop staat. Dat kan dus niet. Maar we zijn wel allemaal druk bezig met het regelen voor later. En daarom willen we ook hoge winsten op de beurs. Want we hebben nu geld nodig voor later. En daarmee trek je uiteindelijk de economie mee omver.

En oh ja, we vergeten dan ook nog om vandaag eens lekker onder een boom te liggen en zo nu en dan eens een peer uit de boom te plukken. We zijn met elkaar niet goed bezig volgens mij. Ik denk dat het ook hier om de balans gaat. Dat het gaat het om de combinatie van onder de boom liggen en wat regelen voor later. Niet jezelf afhankelijk maken van een overheid maar vertrouwen hebben in jezelf en je omgeving.

Wat heb je nou nodig om een beetje blij te zijn, toch? Bezit helpt in iedergeval niet.

donderdag 18 juni 2009

een vis begint altijd te rotten bij de kop


Wat mij altijd heeft verbaasd is dat een leider van een grote organisatie, soms met meer dan 100.000 medewerkers zo duidelijk zijn stempel op een bedrijf kan leggen. Dit heb je , om een beetje dicht bij huis te blijven, bij Ahold gezien met van der Hoeven, ABNAMRO met Groenink. Eigenlijk allemaal ego's die vanaf een gegeven moment geen tegenspraak meer dulden en denken dat de wereld maakbaar is. Maakbaar volgens hun eigen plan. En ineens brengt diezelfde leider, na een aantal succesvolle jaren het bedrijf richting de afgrond. Dat is toch een bijzonder fenomeen.

Nu weer zo'n voorbeeld bij Porsche. Wendelin Wiedeking (european manager of the year 2008) is de grote man. Was hij ook echt, want hij heeft het bedrijf van de ondergang (begin 90) gered en in korte tijd super succesvol gemaakt. En ineens gaat het mis lijkt het. Ze kopen 51% van de aandelen van Volkswagen!!. Alleen blijken ze het niet te kunnen betalen en raken ze heel snel in de financiele problemen. Een schuld van 9 miljard euro!! Waarschijnlijk springt nu het super rijke oliestaatje Qatar bij om het gat te dichten in ruil voor 25% van de aandelen. (artikel)

Ik denk dan, waar was de rest van de organisatie toen deze beslissingen werden genomen, wat was de rol van de raad van toezicht, heeft Porsche dan alle signalen uit de samenleving in de wind geslagen? Wat ik maar wil zeggen: je kan je organisatie natuurlijk helemaal inrichten volgens de regels van 'het nieuwe werken'. Maar als de top zijn eigen koers vaart en alle sterk veranderende marktsignalen negeert, dan is een bedrijf gedoemd ten onder te gaan.
Eelo Gitz, een oude vriend van mij, zegt altijd: "Een vis begint altijd te rotten bij de kop". Ik denk dat hij daar heel erg gelijk in heeft.

Ik hoop trouwens wel dat Porsche het gaan redden.

woensdag 17 juni 2009

moderne mens moet kunnen switchen

Een moderne samenleving vraagt om moderne organisaties en dus ook om moderne medewerkers. Wat zijn dat dan? De samenleving is steeds complexer en vraagt om voorspelbare, goede producten en diensten. Daarnaast wil de samenleving ook precies die producten en diensten die passen bij zijn situaties. Dat betekent dus weer maatwerk. In iedergeval gaat het om een combinatie van standaardwerk en maatwerk.

Standaardwerk kunnen we regelen in processen. Maatwerk in laten we het noemen een atelier. Daar worden unieke oplossingen gemaakt of bedacht. Eigenlijk heb je in ieder bedrijf te maken met deze twee werelden. Maar het gewenste gedrag is in de twee werelden compleet verschillend. Wat zo lastig is, is dat je in bepaalde situaties moet managen (proces) en in andere situaties inspireren (maatwerk).


(balkje = processen | wolkje = unieke situatie)

Moderne medewerkers moeten dus ook begrijpen dat ze, wanneer ze tijdelijk onderdeel zijn van een proces, ze worden gemanaged. De reden is dat het proces in dat geval leidend is en er geen behoefte is aan creativiteit. Het volgende moment is de medewerker bezig om samen met anderen een uniek probleem op te lossen. Op dat moment is managen uit den boze omdat het zorgt voor veel frustraties en het vrije denken in de weg staan. Je switched dan naar inspireren en faciliteren.

Wat ik hiermee wil aangeven is dat je als medewerker, maar ook als leider de twee werelden goed moet begrijpen en kunnen herkennen. Dat is niet iets wat je op een namiddag even kan leren.

vrijdag 12 juni 2009


In 1991 zijn Rutger Stekelenburg en ik gestart met ons bedrijf e-office. De hoofdvraag die wij ons toen hebben gesteld is: "hoe kunnen we nou maximaal gebruik maken van elkaars hersenen binnen een organisatie". in 2009 blijkt dat deze vraag eigenlijk over "het nieuwe werken" gaat. Wij noemen dat 'Work21". Bijna 20 jaar zijn we opzoek naar organisatievormen, technologieen, cultuurvormen, besturingsvormen, leiderschapsvormen, taalgebruik, etc, om antwoord te kunnen geven op deze vraag. De ontwikkelingen die wij hebben meegemaakt vanaf 1991 tot 2009 staan beschreven in ons boek "De kracht van mensen". . Uiteindelijk draait het in onze ogen allemaal om de onvoorstelbare kracht van mensen.

Organisaties zullen steeds meer onderscheidend vermogen moeten halen uit de intelligentie van hun eigen mensen. Standaard vragen uit de markt worden als het goed is door de standaardprocessen opgevolgd. Dat is prima, maar waarschijnlijk niet voldoende om blijvend antwoord te geven op vragen uit een steeds complexer wordende markt.
Om antwoord te geven op vragen die niet door het standaardproces kunnen worden ingevuld zul je de kracht van je medewerkers moeten inzetten. Uit ervaring weten wij dat dat zeker mogelijk is, maar dat je daar wel een andere organisatievorm voor nodig hebt dan de Tayloriaanse/Industriele vorm zoals we bij veel organisaties zien.

De reden dat ik deze blog niet vanuit e-office schrijf, waar ik de bestuurder van ben, is omdat het onderwerp 'de kracht van mensen' (ofwel het nieuwe werken), veel verder gaat dan humansoftware alleen. (e-office benoemt haar dienstverlening HumanSoftware (oplossingen rondom collaboration, unified communication, social software en mobile).
Wel zal ik regelmatig verwijzen naar ervaringen binnen e-office omdat we daar onze ervaringen hebben opgedaan met andere manieren van organiseren. e-office bestaat uit circa 100 medewerkers.

Ik hoop dat zich rondom deze blog een groep mensen gaat verzamelen die wil bouwen aan een nieuwe wereld en dus ook nieuwe organisatievormen. Een wereld waar we het goede uit de 20ste eeuw in kunnen meenemen en de nieuwe ontwikkelingen van de 21ste eeuw in kunnen voegen.
Mijn verwachting is dat we dan kunnen toegroeien naar een wereld waarin mensen en organisaties meer verbonden zijn, meer begrip voor elkaar hebben, en we beseffen dat we in de wereld van nu alleen kunnen groeien door te zorgen voor onze directe omgeving.