identiteit en imago

Internet zorgt voor transparantie. Transparantie over nieuws, zaken, onderwerpen, maar ook over bedrijven en personen. Alles wat je een keer schrijft op internet of wat er over je wordt geschreven, draagt bij aan het beeld dat mensen over je hebben of krijgen. Konden bedrijven vroeger nog werken aan een imago, in de huidige tijd wordt dat knap lastig.

Wat ik hiermee bedoel? Een imago is een gewenst beeld. Je kan dus als bedrijf een gewenst beeld bedenken en door veel geld te stoppen in reclamecampagnes, de klant te laten denken dat je als bedrijf werkelijk zo bent. Zo hebben we het heel lang gedaan. Maar als je er even over nadenkt is dit typisch een produkt van de 20ste eeuw. De wereld is maakbaar.

Wanneer je dat nu probeert te doen als bedrijf dan loop je het gevaar dat je eigen medewerkers, die waarschijnlijk niet zijn aangehaakt bij de reclamecampagne, een heel ander beeld neerzetten van je bedrijf via blogs, twitter, Hyves, etc. Je ware bedrijfsidentiteit wordt nu zichtbaar. En als er een groot verschil zit tussen je imago en de identiteit heb je een probleem.

Daarom ben ik er ook van overtuigd dat de enige manier om te kunnen omgaan met de transparantie in deze wereld authenticiteit is. Wees jezelf, wees eerlijk, wees consistent, zeg waar je voor staat, wees niet bang. Probeer niet de schijn op te houden. Niet als bedrijf en niet als persoon. Reageer eerlijk en open op reakties uit de wereld.

Het is mijn overtuiging dat, door internet, we toegroeien naar een wereld met minder facades, meer eerlijkheid en openheid. Alleen moeten we dan wel zeker weten dat de persoon (of bedrijf) die schrijft, ook werkelijk die persoon is.

laten stikken

Laatst vroeg iemand mij of we het diepste dal van de recessie al hebben gezien. Best een lastige vraag moet ik zeggen. Waar moet je dan naar kijken om te zien of het beter of slechter gaat. De beurskoers heeft geen zin want die jongens laten zich al afleiden door 1 negatief persberichtje. In mijn ogen moet je dan zoeken naar de onderstroom, de grote lijn. Maar welke is dat dan.

In iedergeval heeft het te maken met geld en vertrouwen. Geen vertrouwen is geen geld. Geen geld is geen opdrachten en dus geen werk. Geen werk is faillissementen. Daar moet de oplossing ergens liggen. Wanneer ik dan kijk naar de banken, dan zie je dat daar nu al negen maanden geen vertrouwen is onder elkaar. Dus hoge rentes om van elkaar geld te lenen. Hoge inkoop van geld betekent nog hogere rentes voor de bedrijven en consumenten die willen lenen. Die doen dat dus niet meer. Niet meer lenen betekent dat er geen projecten meer worden uitgevoerd.

Tot nu toe konden veel bedrijven nog wel redelijk omzet maken omdat er nog een hoop projecten waren die in 2008 zijn gestart of aanbesteed. Aan een project is natuurlijk een netwerk aan bedrijven gekoppeld, dat zich laat voeden door het geld dat voor dit project beschikbaar is gesteld.

Nu hebben we door de vertrouwensbreuk tussen banken onderling al 9 maanden kunnen zien dat er niets substantieels meer wordt gestart. Geen grote projecten of initiatieven. Voordat grote (ook overheidsprojecten) kunnen worden gestart zijn we maanden verder vanwege de voorwaarden en contracten. Als je zo doordenkt zullen de eerste grote projecten misschien begin volgend jaar (2010) kunnen starten. Dat betekent dat vanaf nu hele kentens van bedrijven in de problemen zullen komen omdat hun 2008-projecten worden afgerond zonder zicht op nieuw werk tot ergens begin 2010.

Mijn conclusie is dat de economie gedurende negen maanden geen zuurstof (geld) meer heeft gekregen van de banken en daardoor heel ziek is. Het is de vraag of diezelfde economie dit gaat overleven. Ik verwacht dat er een nieuwe economie opstaat die minder zuurstof (geld) gebruikt om gezond te blijven. Maar dat gaat wel even pijn doen.

persoonlijke massa communicatie

Vandaag gesproken met een bekendheid uit de omroepwereld. Interessante gesprekken gevoerd over onder andere de snelle veranderingen in het omroepbestel en de uitgeverswereld. Hij is het absoluut niet eens met het advies van de commissie Brinkman, omdat je dan ook kan zeggen dat de leveranciers van electrische auto's een opslag krijgen om de oude auto-industrie in leven te houden. Dat slaat toch nergens op. Helemaal eens.

Waar we ook over spraken is over de snelle veranderingen op het gebied van externe communicatie voor bedrijven. Kon je voorheen nog alles via je afdeling communicatie laten lopen, nu staan alle ramen en deuren open en kan iedereen vanalles roepen over je bedrijf via Twitter, Blogs, discussies. (Gisteren hoorde ik trouwens wel van een wereldconcern dat ze de informatie die op blogs verschijnen, toch allemaal centraal willen checken. Dan heb je toch ergens iets gemist denk ik dan.)

Omdat deze wereld zo snel aan het veranderen is en zich groepen aan het formeren zijn die hun verhaal kwijt willen, is er behoefte aan een nieuw pakket aan communicatiekanalen. Niet meer alleen TV , radio en persberichten, maar een hele nieuwe set communicatiekanalen. En hoe je daar mee om moet gaan is nog niet eenvoudig. Daar zullen we de komende tijd aandacht aan besteden en je op de hoogte houden.

Wat leven we toch in een mooie tijd.

de kracht van de massa

In de 19de eeuw hadden we koningen die de baas waren over ons land. In de 20ste eeuw kreeg het volk de macht via een gekozen regering. Ik denk dat de 21ste eeuw de mensen op straat de macht naar zich toe gaan trekken. Kijk maar eens wat er gebeurt op Twitter. Iedereen die tegen de gebeurtenissen is die zich afspelen in Iran, kleurt zijn twitteromgeving groen! Het gaat nu al om tienduizenden mensen die hieraan meedoen.

Als je hier even over nadenkt, kan je je ook voorstellen dat mensen op dezelfde manier, massaal afstand kunnen, nemen van een merk, of een produkt. Zo van "laten we nou de komende maand eens geen benzine tanken bij Shell, of geen spullen van Unilever kopen, of geen legbatterij-kippen". Daar kan je als bedrijf toch last van krijgen. Ook dit geeft weer aan dat bedrijven niet meer ten koste van anderen zich kunnen verrijken, maar alleen door voor hun omgeving 'te zorgen', kunnen groeien. Doe je dat niet, dan wordt je afgestraft!

Nu lopen mensen nog met gekleurde armbandjes rond, maar straks heb je in je blog een profiel staan waar je voor en waar je tegen bent. Daarmee wordt het gedrag van anderen weer beinvloed waardoor je voor organisaties onverwachte bewegingen krijgt in de markt. De mensen op straat gaan zich organiseren!

Het grote nadeel van deze groepsbewegingen is dat je altijd een beetje in het midden blijft hangen. Dat er geen visie zal ontstaan omdat dat niet mogelijk is wanneer je met 1 miljoen mensen iets voor elkaar wilt krijgen. Met 100 is het al moeilijk kan ik je vertellen. Daarom denk ik dat er altijd behoefte zal blijven aan mensen die richting geven. En daar kunnen mensen het vervolgens mee eens zijn of niet natuurlijk en zich wel of niet aansluiten.

In iedergeval zie ik wel de macht verschuiven van koningschap, naar de regering naar de mensen op straat. Blijkbaar is dat een natuurlijk proces en past bij deze tijd.
Dan komt natuurlijk de volgende vraag direkt naar boven: wat gaan Lex en Maxima straks dan doen:-).

pluk de peer mentaliteit

Jaren geleden was ik een keer met partners van IBM op reis. We zaten in New Orleans en we hadden daar onze gesprekjes, drankjes, presentaties en busreisjes. Op een gegeven moment zat ik naast een iemand (ben zijn naam vergeten) en toen ging het gesprek over de relatie tussen cultuur en plaats op de aarde.

Op een gegeven moment kwamen we op de volgende stelling: "Mensen rond de evenaar maken zich geen zorgen over de dag van morgen. Ze zien wel. Maken geen plannen en lijken van moment tot moment te leven. Mensen uit het noorden (het koudere deel) van de wereld, plannen en regelen alles voor later". Hoe kan dat nou toch?

Op een gegeven moment ging het gesprek over mensen en eten. Mensen en overleven. Als er altijd eten aan de bomen hangt, het hele jaar door..waarom zou je je dan nog zorgen maken over morgen. Als je daarintegen maar een paar maanden per jaar eten aan de bomen hebt hangen, en een paar maanden per jaar een koude winter hebt, dan moet je iets regelen!

Dus mensen uit koude gebieden moeten iets regelen om de winter door te komen. Klinkt logisch toch. Ik denk dat wij noorderlingen daar een beetje in zijn doorgeschoten. We willen niet alleen de winter geregeld hebben, maar ons hele leven! Alles staat in het teken van het vastzetten voor later. Je huis, je baan, je gezondheid, je rechten, je gezin, je geluk.

Daardoor krijgen we dus heel veel regeltjes. omdat als iets tegenvalt we wel willen dat het rechtgezet wordt. Dat kost een hoop geld! Hoe denk je nou alles te kunnen regelen in een wereld die op zijn kop staat. Dat kan dus niet. Maar we zijn wel allemaal druk bezig met het regelen voor later. En daarom willen we ook hoge winsten op de beurs. Want we hebben nu geld nodig voor later. En daarmee trek je uiteindelijk de economie mee omver.

En oh ja, we vergeten dan ook nog om vandaag eens lekker onder een boom te liggen en zo nu en dan eens een peer uit de boom te plukken. We zijn met elkaar niet goed bezig volgens mij. Ik denk dat het ook hier om de balans gaat. Dat het gaat het om de combinatie van onder de boom liggen en wat regelen voor later. Niet jezelf afhankelijk maken van een overheid maar vertrouwen hebben in jezelf en je omgeving.

Wat heb je nou nodig om een beetje blij te zijn, toch? Bezit helpt in iedergeval niet.

CanTouch, de surface uit Nederland

Misschien heb je wel eens van 'de surface' van Microsoft gehoord. Het is een multitouch tafel zoals dat in die kringen heet. Het betekent dat je met vele vingers tegelijkertijd (64 dacht ik) objecten kan verschuiven op een beeldscherm. Als je dit beeldscherm neerlegt heb je een tafel en beter gezegd een multitouch tafel. Hier zie je een demo. Allemaal prachtig spul en ik ben ervan overtuigd dat we deze tafels in de toekomst overal gaan tegenkomen.

Vorig jaar kwam ik via een zakenpartner Jasper Smink in contact met de mannen van CanTouch. Jonge jongens met een missie. Ze hebben namelijk zelf een multitouchtafel gemaakt. Maar wel een tafel die veel groter is dan die van Microsoft, je kan er lekker aan werken. Dit in tegenstelling tot de tafel van Microsoft. En wat nog veel belangrijker is: hij is leverbaar!
Hun bedrijf heet CanTouch en is in Amsterdam gevestigd.

Vorig jaar hebben wij zo'n tafel gekocht met als idee om er achter te komen wat de mogelijkheden zijn voor onze klanten. Kan je bijvoorbeeld het samenwerken stimuleren door dit soort tafels in te zetten? Onze ontwikkelaars zullen ermee aan de slag gaan, maar daarvoor moest eerst een SDK gemaakt worden. SDK is een soort sleutel om de software van de tafel te kunnen aanpassen. Die is er nu. Ik ben benieuwd welke nieuwe toepassingen er gaan komen.

Maar ik wil iedereen erop attend maken dat het zeer interessant is om een bezoek te brengen aan CanTouch en hun tafels. Echt een ervaring op zich. Je zult zeer geinspireerd weer naar buiten lopen. Wie Amsterdam te ver vindt, kan uiteraard ook bij ons komen kijken.