Veranderen? verander de taal!

De afgelopen maanden ben ik samen met een aantal zeer enthousiaste mensen bezig om van ons bedrijf een Connected Company te maken. In de basis is het een organisatievorm die wij ook al voor ons zagen bij de opstart van ons bedrijf in 1991. De vorm is gebaseerd op een van de mechanismen die we kennen van complexe organismen: zorg ervoor dat je aan de randen van het organisme veel intelligentie en besliskracht hebt.

Juist door veel intelligentie aan de randen van het organisme te brengen is de kans op overleven het grootst. En dat is nou ook precies de essentie van een Connected Company. Zorg ervoor dat de medewerkers meer en betere beslissingen kunnen nemen. Eigenlijk precies zoals we destijds ons bedrijf wilden vormgeven, nu bijna 25 jaar geleden, Toch ging dat uiteindelijk niet goed.

De reden dat we bijna tien jaar later (2001) het organische model moesten verlaten was dat we de organisatie niet goed hadden vormgegeven, niet goed hadden ingericht. Wat we misten was een continu vlammende 'purpose' van het bedrijf, strakke spelregels, autonomie van businessteams en een goede scheidsrechter.

Nu zijn we bezig met de voorbereidingen om ons bedrijf (weer) een voorbeeld te laten zijn van een moderne organisatie vorm, gebaseerd op de kracht van mensen. Ik merk trouwens wel dat ik mijzelf ook weer moet transformeren omdat ook in de afgelopen jaren steeds meer klassiek business jargon hoor praten en zelfs ook zo nu en dan denk. #nietgoed

Om die reden hebben we besloten om de nieuwe organisatie-vorm ook te voorzien van nieuwe termen en begrippen. Want door iets 'afdeling' of 'manager' te noemen, trek je meteen een hele klassieke wereld naar binnen. En dat is precies niet wat we willen. Het transformeren naar een Connected Company raakt zo'n beetje alles. Niet alleen de medewerkers (of moet ik zeggen 'de Mensch'), maar zelfs de taal.

Oh ja, een businessteam heeft in de nieuwe organisatie een 'POD'. Het begin is er in iedergeval.

#slimmeorganisaties

hoeveel weelde kan je aan

Ik moet zeggen dat ik de afgelopen jaren wel anders tegen de wereld ben gaan aankijken. Waar ik voorheen veel vertrouwen had in grote instellingen, ben ik nu erg terughoudend geworden. Ik weet niet of jij dat ook zo voelt. Alsof bijna ieder heel groot bedrijf de touch met de omgeving kwijt is en alleen maar bezig is om zichzelf te verrijken. Dat je achter alles wat ze zeggen of beweren je iets moet zoeken, dat er altijd wel weer iemand is die dit heeft bedacht om er vooral zelf beter van te worden.

En weet je, dat voelt heel slecht. Zo wil ik niet in het leven staan. Hoe kan het zijn dat je overdag probeert je klanten een oor aan te naaien zodat je je targets haalt, en 's avonds de lieve huisvader of moeder bent die oh zo sociaal en aardig is. Hoe werkt dat in een hoofd. Hoe slaap je dan, of slaap je dan helemaal niet.

En wat helemaal erg is volgens mij is dat dit gedrag door een systeem van beoordelingen en beloningen wordt ondersteund. De grote vraag is natuurlijk waar de bron van dit alles zit. Niet bij de mensen die gewoon hun werk doen denk ik. Ze worden wel beinvloed door hun omgeving en bazen en zijn een vreemd gedrag gaan vertonen. De werkelijke oorzaak ligt ergens anders denk ik.

Het zijn vooral de winstbeluste aandeelhouders die niets met het bedrijf zelf hebben of de 'purpose' van het bedrijf, maar er vooral inzitten voor de korte termijn winst. Ieder kwartaal moet er weer meer geld uit een bedrijf worden geperst. Hoe je dat doet? Zoek dat lekker zelf uit! En dan gaat het mis. Het zijn vooral de portfoliomanagers die bedrijven onder druk zetten om te presteren. Er worden 'zetbazen' ingezet om dit te regelen en die mogen na een paar jaar weer naar een andere stek om hetzelfde kunstje uit te voeren.

Ik ben bang dat we zelf ook hier weer aan de basis staan voor het gedrag bij grote organisaties. Het kan zomaar zijn dat een deel van je pensioen of eigen geld ergens is geinvesteerd in aandelen van een groot bedrijf. En ja, je wilt natuurlijk wel dat je geld optimaal rendeert. Dus de portfoliomanagers gaan uit jouw naam drukken op de resultaten van de bedrijven, omdat jij meer rendement wilt.

Hmm, misschien moeten we onze verwachtingen over onze pensioenen en andere rendementen wat bijstellen. Zelf verantwoordelijkheid nemen, zelf wat meer ondernemen, zelf wat meer risico nemen maar vooral betrokken zijn bij je eigen  investeringen.

1 miljard winst? hoe moeilijk kan het zijn

Stel dat je een bedrijf hebt waar de markt niet omheen kan en als essentieel wordt gezien door de overheid. Dat betekent dus dat  je ongeachte wat je doet er altijd zal zijn. Van ondernemen is dan ook niet echt sprake volgens mij omdat je geen enkel risico kunt lopen. En naast jouw bedrijf heb je nog twee , ok zeg drie "concurrenten" die in dezelfde situatie zitten. Niet kunnen omvallen, omdat anders de economie door z'n hoeven zakt. Hoe moeilijk is het dan om in een half jaar tijd 1 miljard euro winst te draaien?

Ik denk dat het helemaal niet moeilijk is omdat als je niet uitkomt je gewoon meer vraagt van de klant. Ze moeten wel omdat ze geen kan op kunnen. Dus als je een beetje klem komt te zitten verhoog je de verkoop prijs van je product. En iedereen heeft het product nodig, dus ze moeten wel. Da's lachen. Het kan niet anders zijn dat je dan toch een beetje raar naar de wereld gaat kijken.

Maar je hebt natuurlijk wel supertalenten nodig om dit allemaal te kunnen bedenken en die moet je dan wel ruim voorzien van bonussen omdat ze anders weglopen. Stel je voor. Brilliante geesten die dit allemaal kunnen bedenken en waar de wereld op zit te wachten. En dan vreemd vinden dat dat klanten zich gemanipuleerd voelen.

Ik ben bang dat wij met z'n allen deze wereld zelf in stand houden. Dus als we echt willen dat hier een eind aan komt zullen we niet mogen verwachten dat de verandering gaat komen vanuit deze sector(en) zelf. We zullen zelf andere keuzes moeten maken om deze verknipte wereld terug te brengen tot een menselijke maat.

Roland, je bent paternalistisch.

Vandaag had ik een afspraak met een zeer gewaardeerde consultant die wij gevraagd hadden om zijn mening te geven over de strategie en bijbehorende aanpak van de e-office groep. Nadat wij onze visie, strategie en aanpak hadden gepresenteerd was een van de eerste opmerkingen van de Consultant: “Roland, zoals jij nu spreekt en denkt is paternalistisch”.

boem

Boem, dacht ik toen. Daar kan je het dan mee doen. Dacht ik dat ik het beste voor had met iedereen, blijk dat ik paternalistisch ben. Ofwel ik gedraag me als een vader die zijn kroost wil beschermen tegen het kwaad van deze wereld. Ook als ze helemaal niet beschermd willen worden! Hmm,

Even iets meer context over deze opmerking. De presentatie ging over de aanpak om onze klanten een roadmap te bieden richting een Slimme Organisatie. Waar nu de meeste organisaties vooral bezig zijn met efficiency en kostenbeheersing is een steeds belangrijker deel van de klanten overtuigd dat “Organisational Intelligence “ ze misschien verder kan brengen.

De e-office group moet aan de hand van een internationaal wetenschappelijk onderzoek kunnen aangeven waar de organisatie nu staat en via een roadmap de weg naar de slimme organisatie kan volgen. Dat het hierbij niet alleen gaat om Technologie mag duidelijk zijn. Het is de combinatie van Mens, organisatie en technologie die het verschil zal brengen.

pod

Het kenmerk van “de slimme organisatie” is dat de besliskracht verschuift van centraal naar de randen van de organisatie. Een organisatievorm die hierbij past is de “Pod”. Een Pod is een groep mensen die met veel autonomie in staat is producten en diensten aan te bieden aan haar klanten. Uiteraard binnen de spelregels van het bedrijf. Voordeel is dat de Pod zich snel kan aanpassen aan veranderingen in de markt en een goede relatie met de klant kan opbouwen.

Toen we vertelden dat we dit uiteraard ook binnen de e-office group zullen uitvoeren en ik vervolgens aangaf hoe we dit alles zouden organiseren ging het mis. Blijkbaar wil ik van alles regelen voor mensen. De zeer gewaardeerde consultant wist mij op elegante wijze te vertellen dat ik dit juist niet moest doen. Omdat ik op deze manier vanaf de start een afhankelijkheid introduceerde in de Pods. De gedachte die je namelijk inbakt is “Hameeteman weet hoe het moet en geeft ons een opdracht”. Hoezo autonomie.

mijn rol herzien

Doel van een Pod is dat het initiatief van onze medewerkers komt, dat we ze weten te raken. Dat ze zelf gaan aangeven wat ze gaan doen, waarom en wat het gaat opleveren. Uiteraard allemaal binnen de spelregels die we opstellen om het geheel te laten functioneren. Mijn rol zal zich steeds meer toespitsen op het vertellen waar we heen gaan en daarnaast de juiste keuzes maken in het inrichten van de spelregels. Het hele tussengebied zal worden ingevuld door onze medewerkers.

Weer veel geleerd vandaag. Dank je Paul!

jouw 3%

De vraag beantwoorden waarom we op deze wereld zijn is niet eenvoudig te beantwoorden. Daar zijn al veel filosofen duizenden jaren mee bezig. Maar volgens mij is het wel mogelijk om aan te geven waarom we NIET op deze wereld zijn.

Ik ben bijvoorbeeld niet op deze wereld voor de overheid, ben ook niet op deze wereld voor de banken en verzekeraars, ook niet om iedere dag iets te moeten kopen of voedsel te eten waar ik op termijn niet blij van ga worden. Ik ben ook niet op deze wereld om oorlog te voeren of mensen ongelukkig te maken. Ik ben niet op deze wereld om werk te doen waar ik geen energie van krijg. Ik ben niet op deze wereld om mij constant zorgen te maken wat er allemaal kan gaan gebeuren. Ik ben niet op deze wereld om de droom van iemand anders te leven.

Het vreemde is dat het lijkt alsof we in ons leven juist alleen maar bezig zijn met de dingen die we juist niet willen. Laatst hoorde ik dat als je focus hebt, je hersenen zich zo reorganiseren dat je heel goed wordt in dat onderwerp. Dat betekent dat als we niet uitkijken we heel goed worden in wat we juist NIET willen. Dat kan toch niet waar zijn.

Er zijn te veel machten die het leven van ons direct kunnen en willen beinvloeden. Het zijn ook machten waar jij en ik direct weinig invloed op kunnen uitoefenen. (hoe vreemd ook...de politiek, de financiele sector, de voedsel industrie, etc). Ik heb besloten om mij zoveel mogelijk los te weken van dit soort instituten omdat ze door hun inertie op  termijn een gevaar vormen voor onze samenleving, en dus ook voor mij.

Ik heb om die reden mijn eigen 3% norm ingesteld zodat mijn afhankelijkheid van deze oude machtsblokken die vooral veel energie aan zichzelf besteden minimaal is. Liever van alles wat minder waardoor ik meer vrijheid heb, dan afhankelijk zijn van machtstructuren uit de jaren tachtig waar als het er op aan komt niemand zegt verantwoordelijk te zijn.

Ik ben liever afhankelijk van mensen die ik echt ken. Het zal allemaal echt anders worden en in het begin zeker niet altijd leuker. Maar ik heb zomaar het idee dat deze weg ons toch dichter bij het antwoord brengt waarom we juist wel op deze aarde zijn.

zonder perspectief geen offers

Hoe kan je bedenken dat je grote offers kan vragen van mensen zonder dat je een uitdagend perspectief voor ze hebt. Iedereen die een beetje begrijpt hoe je een groep mensen in beweging kan krijgen snapt toch dat dit nooit alleen over de as van ratio kan gebeuren. Je zal toch echt eerst een toekomstperspectief moeten neerzetten waar mensen een warm gevoel bij krijgen. Een toekomst waar je in kunt en wilt geloven. Alleen dan ben je bereid om misschien iets los te laten of nog erger in de ogen van velen, een offer te brengen.

Maar onze regeringleiders denken blijkbaar werkelijk dat je Nederland weer vol in de race kunt krijgen door slim te onderhandelen over budgetten. Door te snijden en te schaven. Is er dan niemand die begrijpt dat het allemaal begint bij mensen? Is er dan niemand die snapt dat dit zo nooit kan werken. Je kan in een bedrijf toch ook niet alleen maar snijden zonder dat je aangeeft dat je deze offers samen brengt om er uiteindelijk weer een gezond en mooi bedrijf van te maken. Een bedrijf dat weer klaar is voor de volgende fase. En dat je gaat investeren in zaken waar je in gelooft.

Wat ik de afgelopen weken heb gezien is een groep mensen die alles via de logica probeert op te lossen. Geen enkele poging is er gedaan om mensen mee te nemen in een uitdagende, spannende, toekomst. Een toekomstperspectief welke ons weer aan de top kan brengen. Waar we weer blij van kunnen worden, waar we trots op kunnen zijn. Wanneer je het aanpakt op de manier van onze laatste regering dan is dat gegarandeerd een recept voor achteruitgang. Door de rationele logische (BLUE) benadering zal alle energie uit het land verdwijnen, alle inspiratie verdwijnen, en alle hoop en onze toekomst zal zo verdampen.

Want hoe raar het ook voor de Haagse left-brainers (logica) mag klinken, uiteindelijk gaat het om energie. Eerst energie opbouwen, daarna structureren. Niet alvast gaan structureren zonder een perspectief. Maar ik ben bang dat deze boodschap niet wordt opgepakt door al onze vrienden uit Den Haag. Het zijn lijkt het allemaal mannetjes die erop uit zijn om ieder initiatief van de ander stuk te praten. Direct alle energie eruit te persen zodat er niets meer overblijft. En het ergste is dat ze zich er niet eens van bewust zijn.

Ik heb het al eerder gezegd en doe het nu weer. We hebben twee kabinetten nodig. Een Yellow- en een Blue-kabinet. Een Yellow-kabinet dat inspireert en ons een uitdagende toekomst voorschoteld die verder gaat dan vier jaar. Dit Yellow-kabinet is verantwoordelijk voor de visie van ons land en staat los van politieke partijen. (de WHY) Vervolgens kan het Blue-kabinet bedenken hoe ze hier vorm aan geven (HOW & WHAT). Het Blue-kabinet lijkt voor een groot deel op de huidige vorm.

Want hoe dan ook, de huidige politieke partijen hebben wij tot nu toe nog nooit een inspirerend beeld kunnen geven over onze toekomst op lange termijn. En volgens mij heb je dat wel nodig om nu de juiste keuzes te maken en offers te kunnen vragen.

Wat inspireert meer:

1. I have a budget
   of
2. I have a dream

precies!

het leven is energie

Systemen beinvloeden je gedrag. De bank, je pensioenfonds, de wetgeving, je opleiding, je werkgever, je vrienden, je sportclub, je verzekeringen, reclame, televisie, internet, je ouders, je familie, allemaal hebben ze direct invloed op je gedrag. Dus wanneer je wilt veranderen valt dat nog niet mee, je zal altijd weer op je plek worden gezet door 'de systemen' om je heen. En eigenlijk is dat ook best comfortabel, zolang je jezelf conformeert aan de systemen heb je een modelleventje. Je kabbelt lekker door het leven en gaat aan het eind dood. Prima toch!

NEE, niet prima, ben je helemaal gek geworden. Het feit dat je bestaat is al uniek en dan maak je er ook iets van. Dan probeer je met alles wat je in je hebt iets bij te dragen aan de samenleving. Systemen maken je afhankelijk en lui. Hoe goedbedoeld banken, verzekeringen, belastingstelsels, politiek in de basis ook is geweest, nu zijn het vaak systemen geworden die voor jou zijn gaan denken. Die je afhankelijk maken, waardoor je niet meer compleet bent. En als je niet scherp bent ga je er in mee en denk je dat het zo hoort. NEE, je gaat niet je leven in de handen geven van systemen, ben jij gek. Niet zomaar, alleen als het niet anders meer kan, en daar zijn die systemen ook ooit voor bedoeld, daarom zijn de cooperaties ook opgericht. Om samen een vangnet op te zetten voor rampspoed. Weet je waar DELA voor staat? Deel Elkanders LAsten. Een cooperatie is er voor jou, niet jij voor de de cooperatie.

Systemen moeten er voor jou zijn, jij niet voor de systemen. Ik roep hier dus niet op om je tegen alle systemen te verzetten, zeker niet. Maar wees je wel bewust waarvoor er systemen zijn en hoe je gebruik maakt van ze. We zijn hier op deze aarde met heel veel mensen en dus moeten we afspraken met elkaar maken en die afspraken naleven. Maar je moet daarbij wel je eigen verantwoordelijkheid nemen en proberen zolang mogelijk zonder gebruik te maken van de regelgeving het met elkaar op te lossen.

Maar wat moet je wanneer je minder afhankelijk wilt zijn van systemen? Inderdaad uitgaan van je eigen kracht en het vertrouwen in elkaar. Er zijn meer dingen niet geregeld dan wel. Maar hoe los je die niet geregelde zaken dan op? Precies, omdat we waarden hebben en normen natuurlijk. En wanneer we ons een beetje houden aan die normen en waarden dan hoeven we heel weinig terug te vallen op de ons omringende systemen. Veel van die ondersteunende systemen zijn intussen trouwens ook commercieel geworden dus die doen er alles aan om je afhankelijk te maken. Slechte zaak.

Maar dat het nog niet goed zit met onze normen en waarden wordt helaas ook iedere dag weer duidelijk. Neem de tandartsen in Nederland. Ze kunnen niet omgaan met de vrijheid die ze wordt geboden om zelf hun tarief te bepalen. Slechts 2% van de tandartsen hebben hun tarieven verlaagd. De rest heeft ze allemaal verhoogd. Meneer Staal van Vestia die er met 3 miljoen vandoor gaat, noem maar op. Er zijn maar weinig mensen die echt kunnen omgaan met de verantwoordelijkheid die ze wordt gegund. En daar zitten ook  mensen bij verantwoordelijk zijn voor grote systemen.

De enige zekerheid die je hebt ben je zelf. Het is al een wonder dat je op deze aarde rondloopt en dat je in een knipoog in het leven van de aarde hier je ding kan en mag doen. Maar doe het dan ook, je krijgt maar een kans (daar ga ik voorlopig even vanuit). Grijp die kans en ontwikkel jezelf. Wees selectief in het kiezen van systemen, vertrouw meer op je eigen kracht en neem je verantwoordelijkheid.
Zoals Sir Ken Robinson zegt: het leven is energie, en zo is het. Wij zijn energie, onze energie komt van de zon en we voegen iedere dag energie toe aan onszelf door te ademen, te eten en te drinken. Maar wat doe je met die kostbare energie? Vooral met jezelf bezig zijn of ook helpen om iets op te bouwen voor elkaar? Iets voor ons allemaal. Afbreken van zaken is niet moeilijk, iets in elkaar schoppen is het meest eenvoudige dat je kan doen. Maar iets maken, iets opbouwen, dat is pas echt lastig. Maar wel een van de meest mooie dingen die je als mens kunt doen. Mensen zijn gemaakt voor creatie.

Geloof in je eigen kracht en maak weer eens iets, je zal zien hoe gaaf dat is.

twee eigenschappen maken het verschil

Aan alles komt een eind, ook aan wie jij nu bent. De wereld om je heen verandert in sneltreinvaart, maar verander je zelf wel mee? Of hou je liever vast aan alles wat je nu bent (en hebt). Misschien durf je niet te veranderen omdat je allerlei verplichtingen bent aangegaan die lijken te voorkomen dat je nog kunt bewegen. Die verplichtingen komen van anderen, vaak van systemen en als je niet uitkijkt nemen zij (die anderen) de controle over van je leven. Niet echt een aantrekkelijk beeld. Volgens mij is de grote uitdaging voor ons allemaal om jezelf zo nu en dan opnieuw uit te vinden, hoe moeilijk dat ook soms is. Maar daarvoor heb je wel twee belangrijke  eigenschappen voor nodig.

Vorige week was ik aanwezig bij de officiele start van de Topsport Community, opgericht door Pieter van den Hoogenband. Wij zijn een van de founding fathers en daarom liep ik daar rond. Het was een bijzondere avond met bijzondere mensen. Ik denk dat van de 80 gasten er 1 niet bekend was van tv, en dat was ik. Tijdens het diner werden er korte presentaties gegeven. Een van de presentaties ging over een onderzoek waarom het ene kind wel doorgroeit tot een topsporter en de ander niet. Waar het uiteindelijk op neer kwam waren eigenlijk twee dingen: 1) het heeft te maken met de effectiviteit van leren en 2) kan je goed reflecteren.

In de fase waarin onze wereld zich nu bevindt zullen we onszelf opnieuw moeten uitvinden, anders gaan we het gewoon niet redden. We redden het niet meer met optimaliseren, we zullen moeten veranderen. Kijkend naar de topsporters zullen we dus goed moeten reflecteren, slim leren van onze fouten en vooral moeilijke keuzes durven maken. En ja, je zal dan zeker een tijd mindere presentaties laten zien omdat je weer iets nieuws aan het leren bent. Maar daarmee heb je wel de basis gelegd voor je toekomst, je kan weer door. (De prestaties van topschaatsers vielen dramatisch terug na de introductie van de klapschaats. Echter na een intensieve periode van proberen en leren reden (bijna) alle schaatsers met hun nieuwe klapschaats veel sneller dan op de traditionele schaatsen. Ze kregen door de klapschaats weer een nieuw perspectief.)

Dit principe geldt voor jou en mij, maar ook voor Nederland. We kunnen de welvaart niet op dit niveau houden door maar vast te houden aan oude principes, we zullen moeten reflecteren, leren van onze fouten, keuzes maken, weer reflecteren, weer leren, accepteren dat het even wat minder gaat maar wel een vooruitzicht krijgen op een betere toekomst. Alleen zo kom je verder.

En zo is het ook met ons bedrijf e-office gegaan. We hebben veel successen gekend in de afgelopen 20 jaar. Maar ook veel tegenslag, oude principes die niet meer leken te werken. Het voelde als roeien tegen de stroom op in plaats van met de stroom mee. En dan moet je wat, en uiteindelijk begint het wel bij het begin: bij de oprichters. Onze besturing paste niet meer bij het e-office van nu in de huidige omvang en in deze tijd. We moesten door naar de volgende fase, reflecteren, leren van onze fouten, keuzes maken, accepteren dat het even wat minder zou gaan zodat we weer nieuwe dingen konden leren en ruimte zouden maken voor een nieuwe toekomst.

Vorig jaar hebben we de switch gemaakt. Yellow&Blue heeft ons geholpen om ons bedrijf super voorspelbaar en rendabel te maken maar nog steeds creatief. Een schijnbaar onmogelijke combinatie. Na jaren van zoeken naar nieuwe vormen, en investeren in inzichten en systemen hebben we e-office opnieuw uitgevonden. Er staat een nieuw bedrijf met trotse mensen, mooie producten en diensten, een dijk van een visie en positie in de markt en een heel mooi rendement.

Met veel trots kan ik zeggen dat e-office zich na 20 jaar weer opnieuw heeft uitgevonden en klaar is voor de toekomst. e-office helpt haar klanten om hun innovatiekracht & adaptievermogen verder te ontwikkelen door het toepassen van Yellow& Blue. In onze ogen draait het voor Nederlandse bedrijven uiteindelijk alleen nog maar om innovatiekracht & adaptievermogen. Maar daarvoor moet je het wel eerst aandurven op jezelf opnieuw uit te vinden.

The World of Brains

Wat maakt Nederland nou uniek? Zijn het de molens, klompen, paling, schaatsen...ja, maar er is denk ik iets dat nog veel meer waard is dan dat. Wij zijn over het algemeen goed opgeleid, hebben een fantastische samenwerkings-infrastructuur en hebben lak aan hierarchie. Is dat veel waard? Ja, heel veel, in iedergeval wanneer je deze eigenschappen weet om te zetten iets waar de rest van de wereld op zit te wachten.

Wij zijn als bijna geen enkel ander land in de wereld in staat om dwars door alle hierarchie, met elkaar oplossingen te bedenken. Frankrijk, Italie, Duitsland, Spanje, Portugal, noem maar op, ze kunnen het niet. Gewoon omdat ze anders zijn opgevoed dan wij, ze hebben veel meer ontzag voor macht. Door die unieke basishouding van Nederlanders in het algemeen, kunnen wij heel gemakkelijk kennis delen met in principe iedereen binnen Nederland, ongeacht zijn of haar positie.

Door deze unieke eigenschap voldoe je aan de belangrijke randvoorwaarde om nieuwe oplossingen vanuit verschillende disciplines te kunnen benaderen. Want in deze tijd gaat het over verbinden, gaat over samen met anders denkenden tot nieuwe oplossingen te komen. We zullen naar mijn inzicht uit het oude denken moeten stappen om de problemen van nu op te kunnen lossen. En het is mijn overtuiging dat met name Nederland hier een belangrijke rol in kan spelen. Gewoon door de manier van denken, onze opleiding, de fantastische infrastructuren (Internet) en het intensieve gebruik van social media.

We gaan het niet winnen van landen die het produceren van bulk tot hun specialisme hebben gemaakt. Misschien kunnen we nog meekomen in een paar niche-markten. Maar laten we ons voor de toekomst richten op wat heel dicht bij ons hart ligt. Laten we ons specialiseren als kraamkamer voor nieuwe oplossingen en nieuwe producten. Andere landen zijn weer heel goed in het produceren van de eindproducten, wij niet. Laten we als Nederland ervoor kiezen dat wij een grote verantwoordelijkheid krijgen voor het oplossen van kleine en grote vraagstukken voor in iedergeval Europa. En ik zeg hier niet mee dat er in andere landen niet nagedacht kan worden. Maar het gaat niet meer om een of twee mensen die brilliant over een onderwerp kunnen nadenken, maar het gaat juist om een groep verschillend denkenden die samen tot nieuw inzichten kunnen komen.

Wij hebben alles in ons om 'the world of brains' bij elkaar te brengen en er mooie oplossingen uit te halen. The world of brains kan ook zorgen voor richting in Nederland, voor vizie en energie. Het kan ervoor zorgen dat we meer onderzoek kunnen doen, meer research, een sterke positie hebben in de wetenschap maar ook in het doorvertalen naar het nu en vandaag.

Want uiteindelijk zit de toekomst voor Nederland, Europa en de Wereld al ergens verborgen in een onze  brains. De vraag is hoe we die toekomst eruit krijgen en vorm gaan geven. Hoe dan ook, het begint bij 'The World of Brains' en ik denk dat we daar echt een unieke positie in kunnen nemen.

omarm spanning

Spanning wordt vaak als iets negatiefs gezien. Maar spanning is de aanleiding om te bewegen, om te veranderen, om keuzes te maken. Anders gezegd: door spanning kan je groeien als mens. En uiteindelijk denk ik dat het daar toch om gaat.

Er is overal spanning, altijd. Zolang we leven en bewegen is er spanning. Tussen landen, groeperingen, mensen maar ook zelfs in ons hoofd. Aan de ene kant ben ik lui, aan de andere kant wil ik iets voor elkaar krijgen. Ik wil graaglekker eten, maar ook heel lang fit en gezond blijven. Ik zoek veiligheid en tegelijkertijd ook spanning. Allemaal voorbeelden van spanning, van uitersten waar iedereen dagelijks mee aan het stoeien is. Hoe ga je ermee om, welke keuzes maak je daar in.

Ik heb mijzelf lang afgevraagd waarom die twee uitersten er altijd zijn. Ik vond het maar een gedoe en een misser van de natuur. Maar langzaamaan kom ik erachter dat die eeuwige polariteit een functie heeft. Het zorgt ervoor dat ik afgewogen keuzes maak. Of in ieder geval dat ik keuzes maak!  De spanning zorgt er voor dat ik goed overweeg wat de consequenties zijn wanneer ik voor het taartje kies of voor een uurtje sporten. Wat interessant is dat je het helpt om de pure vormen van iedere polariteit te kennen. Maar meestal durf je die uitersten niet eens te ontdekken omdat er te veel risico aan hangt. (300 km/h over de A12 rijden bijvoorbeeld).

Een valkuil is dat je dan de adviezen van anderen overneemt. Anderen die misschien de uitersten zelf hebben meegemaakt of het ook weer via anderen hebben gehoord. Het nadeel daarvan is dat je  altijd zoiets zal houden van, 'ja, maar'. Het voordeel is dat je alle negatieve gevolgen van het ontdekken van de uitersten bespaard blijft. Ook hier weer een spanning dus.

Wat ik heb geleerd als het om spanning gaat is dat het energie geeft, dat het ervoor zorgt dat je leeft, keuzes maakt, vreugde en verdriet kan geven. En dat het blijkbaar een vast onderdeel van ons leven is. Als dat waar is denk ik dat je er maar zo goed mogelijk met spanning moet leren om te gaan. Gebruik het positief. Vervolgens ben ik er wel een voorstander van om de voor jou belangrijke uitersten zelf te ervaren. Want alleen dan kan je echt doorleefde keuzes maken.

Ik ben heel erg blij dat ik twintig jaar de organisatie-uitersten heb mogen onderzoeken met als doel om de kracht van mensen te kunnen integreren in een organisatie. Ik heb samen met Rutger 10 jaar een organisatie bestuurd die volledig werd gedreven door het systeem creativiteit en vervolgens 8 jaar dezelfde organisatie bestuurd vanuit het systeem structuur. Structuur en creativiteit zijn polair, ze haten elkaar, maar ze hebben elkaar wel nodig! Wij noemen dat Yellow (creativiteit) en Blue (structuur). Wanneer heb je wat nodig en hoe zorg je ervoor dat de systemen Yellow of Blue voor je gaan werken in plaats van tegen je. Doordat we de uitersten hebben gezien kunnen we nu heel goed aangeven hoe de verschillende systemen voor je kunnen werken en niet tegen je.

Daarover gaat mijn nieuwe boek Yellow&Blue. En wat mij betreft gaat daar de discussie over wanneer we tot nieuwe organisatievormen willen komen waarbij we de kracht van mensen maximaal willen benutten in bedrijven. Omdat de toekomst van ieder bedrijf nog ergens tussen de oren van de medewerkers zit.