Cruijff en van Gaal, Yellow&Blue?

Over twee weken (7 december) komt mijn nieuwe boek Yellow&Blue uit. Eigenlijk gaat het over de combinatie van creativiteit & structuur binnen onze samenleving, organisaties en mensen. Over speelsheid & voorspelbaarheid, in mijn woorden Yellow&Blue. Na 20 jaar e-office te hebben gebruikt als proeftuin, ben ik erachter gekomen dat je beide kleuren nodig hebt om een voorspelbare adaptieve organisatie te bouwen.

BLUE
Je hebt structuur (Blue) nodig om heel voorspelbaar efficient en foutloos te produceren. Liefst met mensen die heel goed om kunnen gaan met sterke externe structuren en management. Het resultaat is voorspelbaar en prachtig. Maar er zit een risico opgesloten in deze Blue-aanpak: "het past zich moeilijk aan veranderende omstandigheden aan". Waarom? Iedere verandering wordt door Blue als een risico gezien en om die reden direct verwijderd uit het proces.

YELLOW
Je hebt creativiteit (Yellow) nodig om unieke vraagstukken op te lossen. Liefst met mensen die zichzelf goed kunnen managen, los van externe strukturen en tijd- en plaatsonafhankelijk tot nieuwe oplossingen kunnen komen. Het resultaat is altijd uniek. Maar ook in de Yellow-aanpak is uiteraard een latent risico opgesloten: "de oplossing is uniek, daardoor duurder dan een blauwe standaard-oplossing en kan nooit de kwaliteit hebben van een blauwe oplossing". Waarom? Omdat Yellow de controle mist van blauw.

COMBINATIE
Je kan je voorstellen dat de combinatie van Yellow&Blue wel werkt. Dan heb je de voorspelbaarheid (Blue) die nodig is om voorspelbaar aan de klant te leveren wat is beloofd en je kan door slim organiseren marge maken. Tegelijkertijd kan je via Yellow, of je processen constant verbeteren (operational excellence) of de creativiteit gebruiken om unieke vraagstukken, die niet via Blue op te lossen zijn, te beantwoorden.

Hierbij is het belangrijk te beseffen dat de meesten van ons opzoek zijn naar structuur en voorspelbaarheid. Dat komt vooral door de wijze waarop wij zijn opgeleid. We besturen onze maatschappij en organisaties vanuit een blauwe (logische) denkwereld. Wanneer er dan mensen ineens niet-logische (Yellow) opmerkingen maken, dan raken we in de war. Maar in die niet-logische opmerkingen kunnen prachtige oplossingen zijn opgesloten. Oplossingen die ons allemaal verder kunnen brengen.

Wanneer ik de afgelopen week naar de situatie Cruijff en van Gaal kijk, moet ik direct aan Yellow&Blue denken. Cruijff gaat over onverwachte manieren van denken, uniek handelen, onnavolgbaar praten, prachtig voetballen. Dit doet mij (als niet voetballer) denken aan een typische Yellow-man. Van Gaal is iemand van discipline en structuur. Je ziet het helemaal aan hem, zijn postuur, zijn manier van praten, zijn handelen. Zijn manier van denken lijkt terug te voeren tot logica. (Blue).

Ik besef dat ik mij met mijn opmerkingen over Cruijff en van Gaal op een gevaarlijk gebied begeef, maar het gaat mij om het voorbeeld. Waar het mij om gaat is dat de combinatie van deze twee mannen mogelijk een perfecte Yellow&Blue combinatie is voor Ajax. Het besturen van de organisatie (Blue) en het laten spelen van een elftal (Yellow). Ze kunnen eigenlijk niet zonder elkaar. Structuur kan niet zonder speelsheid en speelsheid niet zonder structuur. Alleen moet je het niet proberen te mengen, dan gaat het mis!

Zelf mag ik mij gelukkig prijzen dat ik (ik ben zelf best Yellow) sinds 1 november dit jaar Peter van Haasteren (Blue) naast mij heb als COO. Wij besturen nu samen volgens het concept Yellow&Blue e-office. Hiermee hebben we structuur en creativiteit belegd vanaf de bestuurstafel van e-office.
Een opmerking wil ik er wel bij maken: 'het werkt alleen wanneer je hetzelfde doel hebt'!. En volgens mij hebben Cruijff en van Gaal dat ook. Dus wie weet...

zonder droom geen beweging

De oplossing voor problemen liggen vaak meer voor de hand dan je aanvankelijk zou denken. Maar je moet ze natuurlijk wel zien. Wat mij nu bezig houdt is dat regeringen ontzettend aan het stoeien zijn om over de as van de logica oplossingen te bedenken voor de problemen waar we in zitten. Hierbij gebruiken we trouwens dezelfde logica die ons ook in deze problemen heeft gebracht. Je moet je dus afvragen of dat gaat werken.

Ik zie dat deze aanpak twee vervelende gevolgen heeft. Door maar dieper en verder in te zoomen op de laatste combinaties die te maken zijn met de oude logica, verdwijnt de energie uit de discussie. Deelnemers worden moe en strijden tegen elkaar om via hun eigen gelijk een doorbraak te forceren. Die partij die de beste argumenten op een rijtje weet te zetten wint! Maar wat heb je dan gewonnen? Dat het logisch lijkt dat je gelijk hebt, maar waar is de energie, de passie, de zin om er nog iets van te maken. Je hebt een groot deel van de andere deelnemers murw gemaakt. Die gaan voorlopig niets meer doen, zij gaan niet meer bewegen.

Het tweede gevolg van alleen maar binnen het kader van oude logica naar oplossingen zoeken is dat je de hoofdlijn uit het oog verliest. Waar ging het ook alweer om, waar willen we ook alweer met elkaar heen. Logica-gevechten gaan om mini battles die gewonnen moeten worden, maar de aanleiding raakt steeds verder op de achtergrond. En nog erger, ook hier verdwijnt voor veel mensen de energie om een verandering in te zetten als sneeuw voor de zon.

Het is mijn stelling dat als je iets wilt veranderen het niet alleen gaat om logica, maar ook om energie. Zonder energie kan je niets veranderen. Ik zeg dus niet dat je als een kip zonder kop aan de slag moet, natuurlijk moet je ook nadenken. Maar je zal ook het energielevel in de gaten moeten houden. Dat betekent dat je voordat er iets met logica wordt gedaan, eerst een inspirerend beeld neergezet moet worden. Iets waar we samen voor willen gaan, iets dat energie uitstraalt en waar we allemaal naar toe willen werken. Dus ook bereid zijn om offers voor te brengen.

Bij kleinere bedrijven is dat vaak de rol van een ondernemer. Die heeft een droom waar hij voor gaat, soms tegen alle logica in. Topsporters bedenken dat ze over tien jaar olympisch kampioen willen zijn, vaak tegen alle logica in. Maar dat geeft ze wel energie! En daarna gaan ze nadenken hoe ze daar moeten komen en worden er grote offers gebracht.

Ik zou er een voorstander van zijn wanneer onze regering wordt opgesplitst in twee delen. Een deel van de regering zet een beeld neer van hoe Nederland er over tien jaar uit gaat zien. Een beeld dat energie geeft, waar we voor willen gaan. Het is belangrijk dat dit beeld levend wordt gehouden en niet stuk wordt gerationaliseerd. Het tweede deel van de regering gaat via logica bedenken hoe daar invulling aan te geven. Wanneer je deze twee rollen zou samenvoegen gaat het namelijk altijd ten koste van de droom. En als de droom weg is, ben je de energie kwijt. Weg beweging.

Het belang van dromen wordt mijns inzien zwaar onderschat. Dromen geven alle energie om te bewegen, om bijzondere dingen te doen en om uit moeilijke situaties te komen. Het grootste gevaar voor een droom is logica. Met logica kan je iedere droom direct stukmaken, omdat de droom niet realiseerbaar lijkt via de bestaande logica. En logica is momenteel de belangrijkste manier van beslissingen nemen in onze maatschappij. Ik denk dat de combinatie van logica en dromen ons kan helpen om stappen te maken.

In mijn boek Yellow&Blue probeer ik deze werelden samen te brengen binnen organisaties. In het blauwe deel van een organisatie is het NU (logica) verankerd. In het gele deel de toekomst (creativiteit) van een organisatie, en daar is ook de droom en dus de beweging ondergebracht.

over duikflessen en inspiratie

Stel je leeft in een tijd waarin mensen voor het eerst op de maan landen, Jacques Cousteau de duikfles heeft uitgevonden en de oceanen ontdekt, de eerste supersonische Concorde het luchtruim kiest, de snoek van Citroen met luchtvering wordt geintroduceerd, Zeeland wordt afgesloten met dijken en stormkeringen, de eerste computers verschijnen. Wat doet dat met een jongetje van een jaar of 7?

Dan kan het bijna niet anders zijn dat je als jong mensje denkt dat alles kan, dat alles mogelijk is. Je raakt geinspireerd om in te stappen op deze golf van energie en mogelijkheden. Je wil bijdragen, meedoen, ook iets neerzetten. Dit is in grote lijnen denk ik het gevoel dat ik heb overgehouden aan mijn tijd als klein mannetje. Met grote ogen en vol verbazing kijken naar de wereld van nieuwe mogelijkheden. Niet dat ik daar op dat moment iets mee kon, maar ik had ineens voorbeelden, inspiratie, dromen.

Waarom ik dit met jullie deel is omdat ik mij afvraag of we in deze tijd nog wel inspirerende voorbeelden hebben voor onze jeugd. Kan de jeugd zich nog ergens over verbazen of laten inspireren. Het zijn in iedergeval niet de rakketten en duikflessen die zullen inspireren. Die waren natuurlijk lekker tastbaar en duidelijk aanwijsbaar. Maar wat zijn nu de voorbeelden? Misschien de iPad, iPhone, of willen ze die alleen maar hebben?

En dat terwijl we als wereld misschien wel in de meest spannende, angstaanjagende, kansrijke tijd zitten sinds honderden jaren. We maken een transitie van geisoleerde rijke industriele landen, naar een transparante wereld waar nieuwe machtsblokken ontstaan en de macht verschuift van regeringen naar de massa. Waar we ons steeds meer bewust worden van elkaars afhankelijkheid, intolerantie, verschillen en als je goed kijkt ook de nieuwe mogelijkheden.

Van de Apollo 11 kon je een plaatje zien en je wist ook dat Armstrong als eerste op de maan liep. Alleen wat zijn de plaatjes van nu? Zijn dat oorlogen, honger, vluchtelingen, Syrie, Berlusconi, de euro, de beurs? In iedergeval geeft de transitie waar we in zitten de meeste mensen niet veel energie. Sterker nog ik denk dat veel volwassenen er helemaal niet blij van worden. Maar wat doet dat dan met onze jeugd? Wat doet dat met hun dromen, hun inspiratie, hun energie?

Zouden we als volwassenen niet beter over onze eigen schaduw heen kunnen stappen en juist de positieve zaken van nu kunnen zien. Waardoor we een inspirerend voorbeeld kunnen worden voor jonge mensen?  Een nieuwe duikfles ontwikkelen om de nieuwe wereld te ontdekken. Om via films te laten zien hoe de nieuwe wereld eruit ziet. Net als Jacques Cousteau ons de oceanen heeft laten zien. Jonge mensen de rijkdom en mogelijkheden tonen van de nieuwe wereld die aan het ontstaan is.

Ben ik naief? Geen idee, ik heb wel dromen. Met dank aan Apollo 11 en Jacques Cousteau.

de rek is eruit

We proberen in Europa en de Verenigde Staten met alle macht vast te houden aan oude strukturen. Aan oude gedachten over hoe banken moeten werken, dat we een gegarandeerd pensioen moeten hebben, dat we de handel moeten houden die er altijd was. Alle energie is gericht op houden wat we hebben. Maar we weten eigenlijk allemaal dat dat niet meer gaat lukken. Maar we moeten door.

De macht is verschoven naar China, Brazilie, India, maar ook van koningen via regeringen naar de massa. De verschillen tussen arm en rijk zijn meer zichtbaar dan ooit, we leven niet meer op een eiland. We leven op 1 planeet, en daar moeten we het mee doen. Europa en de VS gedragen zich als een klein jongetje met te veel speelgoed die niet wil delen met de nieuwe buurjongetjes. We worden boos en gefrustreerd en willen met alle macht ons speelgoed vasthouden want het is van mij. De rek is eruit. Maar we moeten door.

We zijn als mensheid intussen gegroeid, we komen aan in een nieuwe fase. Een fase waarin veel, zo niet alles, zichtbaar wordt. Er kunnen geen geheimen meer onder de pet worden gehouden. Wat over blijft is reputatie, eerlijk gedrag en een houding die opzoek gaat naar de nieuwe mogelijkheden. Wat we hadden is er niet meer, is voorbij. Is dat jammer? Nee eigenlijk niet, want we konden toch niet meer groeien. En dat is toch uiteindelijk wat iedereen wil. Daarom moeten we de zaak eerst maar eens een beetje afbreken om straks weer te kunnen groeien. De rek is eruit. Maar we gaan door.

Er komen heel veel nieuwe landen en mensen bij. Iedereen wil wat eten en kunnen leven in vrijheid. De verschillen zijn nog te groot. Dat geeft natuurlijk spanning. Maar wanneer wij nu onze speeltjes eens wat meer gingen delen, misschien krijgen we dan meer vriendjes. En meer vriendjes is gaaf, kunnen we nog leuker samen spelen. Doet even pijn, maar daarna wordt alles een stuk leuker. Met elkaar naar de volgende fase. We hebben weer rek, we kunnen weer door.

wachten op het goddelijk startschot

Wanneer je de laatste jaren, maanden om je heen kijkt en luistert lijkt het wel of we zijn overgeleverd aan een groot donkergrijs crisisspook. Het schuift als een donkere wolk over Nederland en Europa en we kunnen er niets meer aan doen. De crisis overkomt ons, we moeten er allemaal aan geloven. En dat geloof ik dus niet.

Kijk nou eens naar alleen al Nederland. Probeer je eens voor te stellen dat je van een onbewoond eiland komt, ergens ver weg, en je wordt in ons land geparachuteerd. Wat zie je dan? Je ziet mensen die heel goed zijn opgeleid, je ziet een infrastructuur die tot de top van de wereld behoort, je ziet dat Nederland een geweldig exportland is, dat de cultuur er een is van samen zaken oppakken. Je ziet een misschien wel overgereguleerd landje met ontzettend veel potentie.

Maar wat je ook ziet is dat de mensen in Nederland een beetje lui zijn geworden. Zich misschien een beetje te veel vasthouden aan verworven rechten als vrije tijd, luxe, subisidies, financiele ondersteuning, arbeidsrecht. Het land is een beetje zijn ondernemerschap kwijtgeraakt door iets te veel te gaan 'zorgen' zonder dat daar ook de andere kant van de medaille 'het nemen van verantwoordelijkheid' bij te ontwikkelen We willen allemaal olympisch kampioen zijn zonder er iets voor te laten of iets voor te doen. En dat gaat dus niet, dat weet ook iedereen wel.

Waar het volgens mij om gaat is dat we niet meer gaan wachten op een of ander goddelijk startschot om te beginnen aan een nieuw tijdperk. Volgens mij zou iedereen bij zichzelf op een resetknop moeten drukken en met zichzelf afspreken dat hij of zij vanaf nu start met een nieuw leven. Een leven waar je misschien wat minder gericht bent op het behouden van wat je hebt, maar meer bezig bent met het creeren van een toekomst. Proberen minder afhankelijk te worden van systemen die door anderen zijn bedacht, maar veel meer de kracht uit jezelf halen.

Niet denken dat er later wel voor je wordt gezorgd, maar zorgen dat je zoveel mogelijk zelf in staat bent om je eigen toekomst te regelen. Ik verbaas mij ook altijd over verkeersdeelnemers die zonder te kijken de weg oversteken of inhalen en er dan maar vanuit gaan dat anderen dat zien en de juiste maatregelen treffen om je in leven te laten. Hoe kan je jezelf zo kwetsbaar opstellen, je legt je leven in de handen van anderen.

Zeven december komt mijn nieuwe boek 'Yellow&Blue' uit. Uiteindelijk gaat het er om dat mensen die willen opereren in het creatieve deel van de organisatie (Yellow) wel in staat moeten zijn om hun eigen verantwoordelijkheid te nemen. Hun afspraken na te komen. Het betekent ook je jezelf niet te veel laat afleiden door wat anderen zeggen en doen, maar vooral vanuit je eigen kracht handelt. Je eigen kracht is uiteindelijk de enige zekerheid die je hebt, daar kan geen pensioenfonds tegenop.

groter dan jezelf

Je kent het wel, je leest wat en dat wil je delen. Je schrijft een blogje of een twitje en je hoopt dat iemand het oppakt, dat iemand er iets mee gaat doen. Alsof er honderden miljoenen ijzerdeeltjes als een stofwolk door een ruimte worden geblazen in de hoop dat ze ergens zullen samenklonteren. Maar daar gaat het vaak mis. Er mist een organiserend principe, iets dat aantrekt, iets dat organiseert zonder de klassieke organisatiebegrippen toe te passen. Een organiserend principe dat onze rechter hersenhelft raakt. Een organiserend principe dat niets heeft te maken met logica, maar met passie en energie.

Een wolk aan informatie heeft iets nodig om waarde te krijgen; een magneet. Die magneet trekt de juiste informatie, energie en mensen waardoor iets kan ontstaan. We missen volgens mij nieuwe verfrissende magneten. De stofwolk aan informatie en ideen zijn er wel, meer dan, maar waar blijft de volgende stap.

Wij hebben er bij e-office ook last van. Er is ontzettend veel informatie en kennis, iedere dag komt er meer bij en ja, het heeft allemaal op een of andere manier wel met e-office te maken. Maar het mist vaak een ziel, de passie. Misschien raar dat ik dat schrijf als mede-oprichter van e-office, maar we kunnen beter, we kunnen meer, en vooraf met meer focus.

Twintig jaar geleden zijn Rutger Stekelenburg en ik gestart met e-office omdat we geloven in de kracht van mensen. Mensen maken uiteindelijk het verschil. Dit is geen holle frase, we geloven daar echt in. Alleen hoe organiseer je dat in een bedrijf, waar mensen vaak worden gezien als resources in plaats van mensen.

We hebben 20 jaar lang ge-experimenteerd met onze eigen organisatie om te begrijpen hoe het werkt. Al deze ervaring is terug te vinden in ons concept Yellow&Blue. Wij begrijpen als geen ander hoe deze twee domeinen van controle en vertrouwen elkaar kunnen versterken of juist vernietigen. Ook begrijpen wij hoe je de Yellow-kant kunt inrichten. Blue heeft Taylor gelukkig al uitvoerig beschreven.

Aan het eind van het jaar komt ons derde boek uit met de titel Yellow&Blue. Hierin beschrijven we de gedachte achter het concept. De komende tijd gaan we binnen de e-office group gebruiken om onze producten en aanpakken toe te snijden op Yellow&Blue. Dat wordt hard werken, maar het geeft wel energie en richting. Snoeien geeft ook kracht.

Yellow&Blue is onze magneet. Yellow&Blue zorgt ervoor dat we de juiste informatie lezen en delen, dat we de juiste keuzes maken, dat er energie en passie ontstaat. Het concept Yellow&Blue is de bescheiden bijdrage van e-office aan onze maatschappij na 20 jaar zoeken hoe de kracht van mensen kan werken voor organisaties in de 21ste eeuw.

De kracht van mensen kan worden gebundeld tot een corporate brein. Het corporate brein is misschien wel het meest belangrijke asset voor de toekomst van iedere organisatie. Wij kunnen eindelijk na 20 jaar onze klanten helpen om hun corporate brein te ontwikkelen en toe te passen binnen bestaande organisaties, waardoor ze klaar zijn voor de toekomst.

Als dat geen magneet is.

hi... let's change the world!

Stel dat we de komende jaren veel meer waarde gaan toekennen aan zaken als, begrip voor elkaar, beetje letten op elkaar en de natuur, iets meer in evenwicht met je omgeving leven dan nu, niet meer spullen najagen omdat spullen uieindelijk niet gelijk staat aan geluk. Stel dat we die kant op bewegen, wat gaat er dan gebeuren?

Natuurlijk hebben we nog steeds iets te eten nodig, en moeten we zuinig zijn op onze vrijheid, moeten we dingen regelen omdat we met heel veel mensen op een kluitje wonen. Maar wat doet dat met onze toekomstverwachtingen, en wat doet dat uiteindelijk met onze economie? Want als je uiteindelijk minder om spullen gaat geven en dus nodig hebt, dan wordt er ook minder gemaakt en verkocht. Dan moeten er sectoren van onze economie problemen krijgen.

Wanneer we iets meer onze rechter hersenhelft de ruimte gaan geven, dan kan het niet anders zijn dan dat we behoefte gaan krijgen aan de wat zachtere dingen in het leven. Zaken die vaak ver afstaan van spullen. Het gaat meer om een idee, over verbindingen, om samenhang en gevoel om iets betekenen voor een ander.

Misschien klinkt het nu wel heel soft. Maar ik kan mij voorstellen dat we eerst een periode hebben nodig gehad om 'de logistiek' van ons leven op orde te krijgen. Nu dat al een eind op weg is kunnen we tijd vrijmaken om te doen waarvoor we hier misschien wel zijn... verbindingen maken?

In iedergeval merk ik een verschuiving in de dromen van veel jonge mensen. Het gaat veel minder om spullen, want die hebben ze vaak al. Het gaat veel meer om jezelf kunnen zijn, iets kunnen betekenen voor de wereld. Ook hier weer niet iedereen en niet allemaal nu...maar het is een beweging.

En volgens mij een beweging die we allemaal graag willen, want we worden er allemaal beter van.

Het tijdperk van de rechter hersenhelft

In wat voor tijd zijn we nu eigenlijk beland? Het gaat nu om verbinden, om de aarde, om ons milieu maar ook om onze economie. Bedrijven proberen nieuwe wegen te vinden. Mensen verbinden zich via social media tot sterke groepen. Revoluties vinden plaats doordat we social media tot onze beschikking hebben. Wilden deze mensen dan altijd al een revolutie, is het jarenlang onderdrukt, of...veel vragen dus.

In onze tocht naar het zoeken naar nieuwe vormen van organiseren zijn we er achter gekomen dat je zowel creativiteit als structuur nodig hebt. Omdat ik kwam uit een zeer gestructureerde wereld en daar de oplossing niet kon vinden, ben ik jarenlang opzoek gegaan naar de andere kant, de creativiteit. Want wij geloven in de kracht van mensen. En vervolgens hebben alles gedaan wat daarbij hoort: vrijheid geven, energie geven, passie ontwikkelen, dromen, geen grenzen stellen, je hart kunnen volgen, mooie dingen doen.

Is dat dan een vergissing geweest? Mijn antwoord is nee, maar. En de maar is het inzicht dat creativiteit niet kan zonder struktuur en andersom. Maar ook tot het inzicht gekomen dat onze hersenen door het industriele tijdperk zijn misvormd. We gebruiken alleen de linker kant van onze hersenen, de logica. (zie de videos van sir Ken Robinson)

Onze hele wereld is opgebouwd vanuit de logica. In iedergeval de westerse wereld. En nu is er ineens een sterke behoefte aan iets anders. Het is mijn overtuiging dat wat we nu willen we vooral kunnen bereiken met de rechter hersenhelft. Het gaat in mijn ogen in deze tijd over inspiratie, dromen, verbindingen maken, holistische zienswijzen, zorgen, creatief zijn.

We hebben meer dan honderd jaar onze rechter hersenhelft mishandeld en nu komt die kant heel hard terug. Niet via bedrijven, maar via jou en mij. Via mensen die misschien niet goed onder woorden kunnen brengen wat er aan de hand is. Maar wel voelen dat we er alleen met de logica niet gaan komen. Onze logica wordt nu verrijkt met de kwaliteiten uit onze rechter hersenhelft. Alleen vindt deze ontwikkeling wel plaats in een logische wereld, dat maakt het complex.

Het is mijn overtuiging dan ook dat de komende tientallen jaren alles wat met de rechter hersenhelft te maken heeft zich steeds meer zal laten zien. Dat we misschien zelfs wel een beetje zullen doorslaan om vervolgens in staat te zijn de twee kanten ten volle in te zetten voor ons gezamenlijke geluk.

En in het klein is dat voor ons het samenspel tussen processen & corporate brein binnen organisaties, tussen yellow&blue, tussen je linker en rechter hersenhelft.

socialistisch kapitalisme

Een paar weken geleden mocht ik deelnemen aan een innovatiedag voor een gezamelijke klant van KPN/Getronics en e-office. De hele dag werden er presentaties verzorgd voor de innovatie-medewerkers van de klant. Een van de sprekers van KPN kwam op een gegeven moment met de term 'socialistisch kapitalisme'. Ik heb die term even laten sudderen in mijn hoofd en vind het eigenlijk wel een mooi begrip.

Onze westerse wereld is natuurlijk zeer kapitalistisch en heeft ons veel gebracht. Maar het kapitalisme kent ook veel downsides. We worden rijk ten koste van anderen en onze planeet. Het is een nogal eenzijdige en zelfzuchtige manier van denken en handelen in mijn ogen.

Het socialisme lijkt mooi maar werkt niet. Je kan niet de verantwoordelijkheid bij iedereen neerleggen, dat gaat gewoon niet. Je kan er wel voor zorgen dat je voor elkaar zorgt en dat niemand buiten de boot zal vallen. Maar ook hier hoort bij dat mensen wel hun eigen verantwoordelijkheid nemen en zich niet volledig afhankelijk laten maken van een systeem.

Dus het combineren van deze twee werelden zou wel eens goed kunnen werken. Aan de ene kant wel het initiatief en de daadkracht van het kapitalisme en aan de andere kant de zorg voor iedereen en in contact blijven met de meningen en oplossingen van de groep.

Vroeger zou zoiets absoluut niet mogelijk zijn geweest omdat je groepen niet anders kon besturen dan via een strenge organisatie. Afdelingen, vertegenwoordigers, besturen, noem maar op. Maar nu kan je met social media, collaboration software en een slim gebruik van leiderschap tot nieuwe vormen van democratie komen.

Sinds 1991 zijn we bezig om nieuwe vormen van organiseren te bedenken voor bedrijven. Uiteindelijk zijn wij uitgekomen op het principe van Yellow&Blue, Proces&Corporate Brain. Misschien gelden deze principes ook wel voor een nieuwe vorm voor democratie. Een deel hiervan moet je strak organiseren, maar maak vooral ook gebruik van het democratisch brein van de bevolking.

Socialistisch kapitalisme... Yellow&Blue? Sterk leiderschap&Democratisch Brein?

Social Capitalism volgens Wikipedia.

ik twitter, dus ik besta

Hoelang doen we het nou al, jaartje of vijf misschien. Social Media heeft een vlucht genomen, maar de vraag is voor wie? Wie zijn die mensen achter twitter, facebook, linkedIn, Hyves, noem maar op. Gaat het hier om een representatieve doorsnede van de samenleving? Of toch een select groepje mensen die hier lekker hun ding kunnen doen.

In ieder geval wel veel jongeren die het ook nog eens vaak doen via hun smartphone. Dat is wel duidelijk intussen. Maar wie zijn dan die ouderen? Waarom tweet je dat je de auto gaat wassen, of dat je ergens gaat zitten? Waarom? Misschien moet ik die vraag niet stellen en ben ik gewoon niet meer van deze tijd.

Maar wat wel van deze tijd is, is dat we in een transitie zitten. Van de oude wereld naar een nieuwe wereld. Dat we midden in een crisis zitten die nu met heel veel geld leuk is opgepoetst. Maar als je heel eerlijk bent is er natuurlijk niets veranderd. Hebzucht is nog steeds van nu, en dat betekent dat we weer tegen dezelfde problemen aan zullen lopen. Intussen maken we steeds meer stuk en verbruiken we steeds meer grondstoffen zonder een oplossing te bedenken.

Wie die oplossingen moeten bedenken? Nou jij en ik, maar ook bedrijven en de overheid. Maar kijk nou eens waar we ons door laten afleiden? Door de dingen die vandaag gebeuren: bonussen van de Leaseplan directie, van ING (en dan bedoel ik het onverantwoordelijke gedrag van de commisarissen), maar ook de commando Marco Kroon, fraude bij de marine, problemen bij het CDA. Het focussen op dit soort problemen is hetzelfde als je auto wassen, stofzuigen en je sproeivloeistof bijvullen terwijl je met 200 km per uur op een muur afstormt.

We hebben grotere problemen op te lossen dan waar nu onze energie aan op gaat. We zullen als land snel keuzes moeten maken. Met de lange termijn bezig zijn. Nadenken over hoe we er over 20 jaar uit willen zien in plaats van al onze energie stoppen in de belachelijke situaties van nu.

Social Media zorgt voor oppervlakkigheid als we niet uitkijken. Korte berichtjes, meningen, emotie, boosheid en frustratie. En dat keer miljoenen. En ik zeg niet dat het niet waar is. Ik zeg dat we met klagen er niet komen. Dat we notie moeten nemen van de feedback, maar dat we vooral bezig moeten zijn met de lange termijn. Waar wil JIJ heen, waar wil je bedrijf heen, onze samenleving. En dan moet je je niet iedere dag laten afleiden door onnozele dingen. Dat gaat ons niet helpen.

En oh ja, de democratie zoals we die nu hebben ingevuld gaat niet meer voor ons werken. (blogje uit 2009). Social Media heeft de macht bij ons allemaal neergelegd, die ligt niet meer bij de kerk, de koning of de regering. Daar hebben onze huidige vertegenwoordigers rekenschap mee te houden. Ze moeten vooral niet op ieder tweetje reageren, want wie zijn die twitteraars eigenlijk. Zijn de twitteraars echt een afspiegeling van de samenleving? Ik denk het niet.

Een moderne regering moet zich vooral bezighouden met inspireren en richting geven. Waar willen we als Nederland/Europa staan over 20 jaar. Ik zou het wel weten als je hoog opgeleide mensen hebt, een top infrastruktuur, mega internetdekking, laterale denkers en meerdere talen kunt spreken.