de nieuwe verantwoordelijkheid

Spanning is altijd de basis voor nieuwe inzichten en keuzes. Ik begrijp dat dit een positieve benadering is van het begrip "spanning", maar zo zit ik nou eenmaal in elkaar. En spanningen zijn er genoeg, de financiele crisis, het verschuiven van de macht van de VS naar China, India en Brazilie, de verschillen grote tussen arm en rijk, en het opraken van onze grondstoffen. We hebben te weinig aarde's om de westerse levensstijl met elkaar vol te houden. Zoals Wijffels het zegt: "we koersen recht op de perfect storm af".

Even in perspectief. Hoelang lopen er nou mensen op deze aarde? Als je het afzet tegen de leeftijd van de aarde lopen we hier net een paar seconden rond. In die paar seconden hebben we er al een aardige puinhoop van weten te maken. Je zou kunnen zeggen dat we een zeer agressief virus zijn voor de aarde. Een puinhoop die we zelf hebben veroorzaakt. En de enige die het ook kan oplossen zijn wij zelf! Tenzij de aarde zichzelf met een heftig globaal antibiotica injecteert.

Ineens was er de mens en die heeft de aarde volledig bevolkt. De mens heeft de bijzondere eigenschap dat het zich kan aanpassen aan veranderende omstandigheden. En daarom kom je de mens ook overal op aarde tegen. De mens is intelligent maar ook zelfzuchtig. Soms meer zelfzuchtig dan intelligent en dan gaat het mis. Zoals een puber met een pistool of een veel te snelle auto. Dat is vragen op problemen. Want die hersenen zijn nog niet uitgegroeid en kunnen de bijbehorende verantwoordelijkheid nog niet aan.

En zo kijk ik nu naar de mensheid op dit moment, wij dus. We hebben de aarde 'gekregen', maar we kunnen de verantwoordelijkheid (nog) niet aan. We krijgen het niet eens voor elkaar om met elkaar te leven! Laat staan dat we in evenwicht met de natuur leven. Allemaal door zelfzuchtig gedrag. En met name door de transparantie (via internet) ontstaan nu spanningen. We gaan de zaken in context zien!. Maar door die spanning krijg je ook weer nieuwe inzichten die tot nieuwe oplossingen kunnen leiden. En volgens mij zijn we daar nu aangekomen. De spanningen in de wereld lopen alleen maar op en we kunnen niet als een puber door blijven gaan. We moeten onze verantwoordelijkheid nemen.

Voor het gemak noem ik het 'de nieuwe verantwoordelijkheid'. Het is een verantwoordelijkheid die je zelf kunt nemen, maar ook je gezin, je vrienden, je collega's, het bedrijf, de samenleving. En je kan vandaag al beginnen. Een nieuwe verantwoordelijkheid waarbij we onszelf naar een nieuwe beschaving brengen. Een beschaving waarbij we in evenwicht leven met de natuur en elkaar. En natuurlijk zullen er altijd spanningen blijven bestaan tussen mensen, groeperingen, en mensen en de natuur. Juist die spanning heb je nodig om te kunnen groeien als geheel, juist die spanning maakt ons creatief. Maar altijd vanuit de gedachte van de nieuwe verantwoordelijkheid: "leven in evenwicht met elkaar en de aarde".

De samenleving raakt in chaos, de samenleving en de aarde hebben een probleem. Nu is het tijd om onze verantwoordelijkheid te nemen en te bouwen aan een nieuwe beschaving. Begin nu, neem je eigen nieuwe verantwoordelijkheid.

Gelukkig 2012

Yellow&Blue een nieuw paradigma?

Hoe kan je ervoor zorgen dat je bedrijf over vijf jaar nog bestaat? Door onderscheidend te zijn. En dat kan op vele manieren. Maar als uitersten zou je kunnen stellen dat je of voor extreem lage kosten gaat, zoals bijvoorbeeld BrandNewDay, of je gaat voor exclusief maatwerk zoals Royal Huisman (Exclusieve jachten). In ieder geval zal je , onafhankelijk van de Value Propositie, dagelijks moeten werken aan het aanscherpen van je unieke positie.

Wanneer je als organisatie dagelijks wilt kunnen werken aan het verbeteren van je Value Propositie, je markt, je marketing of de organisatie om de Value Propositie te leveren, heb je creativiteit nodig. Heb je mensen nodig die een deel van hun tijd besteden aan het verbeteren van de positie van de organisatie. Dit alles naast de dagelijkse executie van de organisatie.

Wat mij nou iedere keer weer verbaast is dat ik nog geen organisatie ben tegengekomen die in hun KPI's (Key Performance Indicators) 'gerichte creativiteit' hebben opgenomen. De gebundelde creativiteit van de organisatie noemen wij het Corporate Brain. En dit Corporate Brain geeft je het vermogen om je te kunnen blijven onderscheiden. Het Corporate Brain is je verzekering voor de toekomst. Alle nieuwe producten, diensten, verbeteringen ontstaan eerst in het Corporate Brain voordat het vorm gaat krijgen in de rest van de organisatie.

Wanneer het Corporate Brain zo belangrijk is voor de toekomst van iedere organisatie, waarom krijgt het dan zo weinig aandacht van de directie? Waarom stuurt een directie alleen op executie-indicators en niet op creativiteits-indicators. Waarom ontwikkelen de meeste organisatie het Corporate Brain niet en geeft het een focus zoals "het optimaliseren van de interne processen", of "bedenk de producten waar we over twee jaar mee op de markt komen".

Mijn boek Yellow&Blue gaat hierover. Gaat erover dat we gevangen zitten in een manier van denken die past bij de 20ste eeuw. Een oude manier van denken die gaat over processen en voorspelbaarheid. Een manier van denken waarbij iedere oplossing via de as van de logica opgelost werd. Ik noem dat de blauwe denkwereld (Blue). Maar deze blauwe denkwereld loopt op zijn eind en heeft naast veel voordelen ook de problemen van nu tot gevolg gehad.

En als we de huidige problemen willen oplossen zullen we moeten overschakelen op een nieuw denkpatroon, een nieuw paradigma. Ik noem dit nieuwe paradigma Yellow&Blue. In deze nieuwe zienswijze gaan de grootheden 'structuur' en 'creativiteit' hand in hand, hoe tegenstrijdig dit ook mag klinken. Krijgt iedere grootheid zijn eigen ruimte of beperking om maximaal bij te dragen aan het overkoepelende doel. Yellow&Blue geeft de ruimte en energie om nieuwe oplossingen te bedenken voor de problemen van nu. Yellow&Blue laat de kracht van mensen tot zijn recht komen binnen organisaties van nu.

Geef jezelf eens de kans om met Yellow&Blue te spelen in je hoofd, gewoon wanneer je in de file staat. In het begin is het best eng, zo van 'Stel dat ik de creativiteit van al onze medewerkers vanaf nu kan bundelen, waar zou ik die dan op richten? Wat zou ik daar mee kunnen bereiken? '.  Je zal zien dat er een nieuwe wereld voor je open gaat.

Ik ben benieuwd naar je bevindingen.

domme zoutmanagers

Vanmorgen hoorde ik op de radio een interview met een zoutmanager van een grote gemeente. Hij riep 'mijn gemeente eerst'. Ofwel, hij wil geen zout delen met andere gemeenten wanneer de omstandigheden daar om vragen. "Wanneer andere gemeenten een zouttekort hebben is dat hun eigen probleem, ik heb mijn eigen verantwoordelijkheid en dat is mijn eigen gemeente". Hiermee komt het idee van een zoutloket op zijn minst onder druk te staan. Wat zegt deze manier van denken nou eigenlijk.

In ieder geval dat het blijkbaar in de gedachte van grote organisaties zit dat ze zich dit gedrag kunnen veroorloven. Dat zij zelf wel kunnen bepalen wat goed voor ze is en dat ze vooral niet hoeven te delen met anderen. Dat ze eerst voor zichzelf zorgen en misschien, als er wat over is, nadenken om iets af te staan aan de mindere goden. In het denken zit een superioriteitsgevoel opgesloten. En wat zo erg is, is dat je dat niet alleen bij de zoutmanagers van grote 'rijke' gemeente ziet. Maar ook bij grote rijke organisaties, provincies en landen. Wij eerst, en de rest heeft zich maar aan ons aan te passen.

In mijn ogen is dit een manier van denken die niet meer past in deze tijd. Maar het is wel een manier van denken die de resultante is van hoe een organisatie wordt bestuurd. Alle systemen, sturing, beloning, bonussen, waarderingen zijn gericht op macht en rijkdom. Ik eerst, dan misschien jij. En ik zorg goed voor mijzelf ten koste van anderen. Lekker belangrijk.

Vreemd eigenlijk, want machtige organisaties zijn groot geworden doordat ze geld hebben gekregen van hun omgeving. Ze hebben hun macht verworven dankzij hun omgeving. Alleen lijken veel zoutmanagers van grote organisaties dat niet meer te weten, omdat ze intern gericht zijn geworden. Alleen nog maar met hun eigen positie bezig, bezig met het halen van hun eigen scorecards. Ze zijn het contact met de buitenwereld volledig verloren. Anders kan je nooit bedenken dat het ok is dat een automobilist alleen binnen jou gemeentegrenzen veilig kan rijden. Maar zodra hij over de gemeentegrens rijdt hij de kans loopt dat hij door een ernstige slippartij zichzelf om een boom vouwt.  Maar ja, dan is het jouw verantwoordelijkheid natuurlijk niet meer. Vreemde manier van denken hoor.

Volgens mij heeft het te maken met het ontberen van gezamenlijke doelstellingen. Bijvoorbeeld: wij als gezamenlijke gemeenten zorgen ervoor dat in de winter niemand, waar ook in Nederland, door sneeuw of ijs van de weg zal glijden. En dus draagt iedere gemeente zijn steentje bij en delen we allemaal het schaarse zout. Door het uitblijven van de gezamenlijke doelstellingen krijg je vreemd geisoleerd gedrag waar jij en ik als automobilist zeker niet blij van gaan worden.

En eigenlijk is het wat Europa betreft niet anders. Zolang we niet weten waar we samen heen willen hebben 'de zoutmanagers' van alle rijke landen vrij spel en roepen: "mijn land eerst!". Dat willen we dus echt niet meer. We hebben 1 wereld, dus we zullen het met elkaar moeten oplossen en niet ieder voor zich. Die tijd is voorbij.

zonder droom geen beweging

De oplossing voor problemen liggen vaak meer voor de hand dan je aanvankelijk zou denken. Maar je moet ze natuurlijk wel zien. Wat mij nu bezig houdt is dat regeringen ontzettend aan het stoeien zijn om over de as van de logica oplossingen te bedenken voor de problemen waar we in zitten. Hierbij gebruiken we trouwens dezelfde logica die ons ook in deze problemen heeft gebracht. Je moet je dus afvragen of dat gaat werken.

Ik zie dat deze aanpak twee vervelende gevolgen heeft. Door maar dieper en verder in te zoomen op de laatste combinaties die te maken zijn met de oude logica, verdwijnt de energie uit de discussie. Deelnemers worden moe en strijden tegen elkaar om via hun eigen gelijk een doorbraak te forceren. Die partij die de beste argumenten op een rijtje weet te zetten wint! Maar wat heb je dan gewonnen? Dat het logisch lijkt dat je gelijk hebt, maar waar is de energie, de passie, de zin om er nog iets van te maken. Je hebt een groot deel van de andere deelnemers murw gemaakt. Die gaan voorlopig niets meer doen, zij gaan niet meer bewegen.

Het tweede gevolg van alleen maar binnen het kader van oude logica naar oplossingen zoeken is dat je de hoofdlijn uit het oog verliest. Waar ging het ook alweer om, waar willen we ook alweer met elkaar heen. Logica-gevechten gaan om mini battles die gewonnen moeten worden, maar de aanleiding raakt steeds verder op de achtergrond. En nog erger, ook hier verdwijnt voor veel mensen de energie om een verandering in te zetten als sneeuw voor de zon.

Het is mijn stelling dat als je iets wilt veranderen het niet alleen gaat om logica, maar ook om energie. Zonder energie kan je niets veranderen. Ik zeg dus niet dat je als een kip zonder kop aan de slag moet, natuurlijk moet je ook nadenken. Maar je zal ook het energielevel in de gaten moeten houden. Dat betekent dat je voordat er iets met logica wordt gedaan, eerst een inspirerend beeld neergezet moet worden. Iets waar we samen voor willen gaan, iets dat energie uitstraalt en waar we allemaal naar toe willen werken. Dus ook bereid zijn om offers voor te brengen.

Bij kleinere bedrijven is dat vaak de rol van een ondernemer. Die heeft een droom waar hij voor gaat, soms tegen alle logica in. Topsporters bedenken dat ze over tien jaar olympisch kampioen willen zijn, vaak tegen alle logica in. Maar dat geeft ze wel energie! En daarna gaan ze nadenken hoe ze daar moeten komen en worden er grote offers gebracht.

Ik zou er een voorstander van zijn wanneer onze regering wordt opgesplitst in twee delen. Een deel van de regering zet een beeld neer van hoe Nederland er over tien jaar uit gaat zien. Een beeld dat energie geeft, waar we voor willen gaan. Het is belangrijk dat dit beeld levend wordt gehouden en niet stuk wordt gerationaliseerd. Het tweede deel van de regering gaat via logica bedenken hoe daar invulling aan te geven. Wanneer je deze twee rollen zou samenvoegen gaat het namelijk altijd ten koste van de droom. En als de droom weg is, ben je de energie kwijt. Weg beweging.

Het belang van dromen wordt mijns inzien zwaar onderschat. Dromen geven alle energie om te bewegen, om bijzondere dingen te doen en om uit moeilijke situaties te komen. Het grootste gevaar voor een droom is logica. Met logica kan je iedere droom direct stukmaken, omdat de droom niet realiseerbaar lijkt via de bestaande logica. En logica is momenteel de belangrijkste manier van beslissingen nemen in onze maatschappij. Ik denk dat de combinatie van logica en dromen ons kan helpen om stappen te maken.

In mijn boek Yellow&Blue probeer ik deze werelden samen te brengen binnen organisaties. In het blauwe deel van een organisatie is het NU (logica) verankerd. In het gele deel de toekomst (creativiteit) van een organisatie, en daar is ook de droom en dus de beweging ondergebracht.

hi... let's change the world!

Stel dat we de komende jaren veel meer waarde gaan toekennen aan zaken als, begrip voor elkaar, beetje letten op elkaar en de natuur, iets meer in evenwicht met je omgeving leven dan nu, niet meer spullen najagen omdat spullen uieindelijk niet gelijk staat aan geluk. Stel dat we die kant op bewegen, wat gaat er dan gebeuren?

Natuurlijk hebben we nog steeds iets te eten nodig, en moeten we zuinig zijn op onze vrijheid, moeten we dingen regelen omdat we met heel veel mensen op een kluitje wonen. Maar wat doet dat met onze toekomstverwachtingen, en wat doet dat uiteindelijk met onze economie? Want als je uiteindelijk minder om spullen gaat geven en dus nodig hebt, dan wordt er ook minder gemaakt en verkocht. Dan moeten er sectoren van onze economie problemen krijgen.

Wanneer we iets meer onze rechter hersenhelft de ruimte gaan geven, dan kan het niet anders zijn dan dat we behoefte gaan krijgen aan de wat zachtere dingen in het leven. Zaken die vaak ver afstaan van spullen. Het gaat meer om een idee, over verbindingen, om samenhang en gevoel om iets betekenen voor een ander.

Misschien klinkt het nu wel heel soft. Maar ik kan mij voorstellen dat we eerst een periode hebben nodig gehad om 'de logistiek' van ons leven op orde te krijgen. Nu dat al een eind op weg is kunnen we tijd vrijmaken om te doen waarvoor we hier misschien wel zijn... verbindingen maken?

In iedergeval merk ik een verschuiving in de dromen van veel jonge mensen. Het gaat veel minder om spullen, want die hebben ze vaak al. Het gaat veel meer om jezelf kunnen zijn, iets kunnen betekenen voor de wereld. Ook hier weer niet iedereen en niet allemaal nu...maar het is een beweging.

En volgens mij een beweging die we allemaal graag willen, want we worden er allemaal beter van.

app voor roeiers door roeiers

Een aantal weken geleden ben ik gevraagd door de organisatoren van 'de Koninklijke' (is een begrip voor wedstrijdroeiers), of wij op een of andere manier kunnen bijdragen aan hun evenement later dit jaar. Nou draag ik het roeien een warm hart toe, en ik wil ook vaak dingen net even iets anders doen.

De roeiwereld is redelijk behoudend, maar ook weer erg interessant. Sterker nog, het is een wereld waar veel potentie aanwezig is, alleen moeten we die wel zien te aktiveren. Daar gaat nu deze blog over.

Ik zoek mensen die in staat zijn om met elkaar een roei-applicatie te maken op een iPhone, Windows Mobile 7, BlackBerry en een Android, waarin de driehoek 'studenten/bedrijfsleven/koninklijke' aan elkaar wordt geknoopt. Het gaat een interactieve applicatie worden met streaming video, advertenties, social media.

Nou ben ik eigenaar van een IT-bedrijf dat zelf dergelijke applicaties kan bouwen, maar ik wil het samen met jullie doen. Het is van belang dat de geldstroom, die we via de applicatie op gang willen brengen, uiteindelijk bij de studenten en 'de koninklijke' uitkomt. Want dat was de oorspronkelijke vraag.

Mijn vraag aan jullie is dus wie (virtueel) wil meehelpen met het bedenken en ontwikkelen van een applicatie voor verschillende mobile platforms voor de roeiwereld in Nederland. Ik denk dat het voor iedereen een ontzettend leerzame ervaring kan zijn, waarbij we ook nog eens een hoop mensen kunnen helpen.

En als we dit samen kunnen, dan kunnen we later nog veel meer mensen helpen.

over vertrouwen en zelforganisatie

Je maakt een afspraak met een klant om een produkt of dienst te leveren. Dat moet je dus gaan organiseren. Wanneer je zelfstandige bent moet je het zelf organiseren. ben je met meer mensen dan wordt het al iets lastiger. Je moet dan afspraken maken. Wanneer je dan ook nog eens hele strakke afspraken hebt gemaakt met de klant, dan moet je het dus ook strak organiseren.

Wanneer je het heel strak moet organiseren en je werkt met mensen die je niet helemaal wilt of kunt vertrouwen, dan breek je het maakproces op in kleine stukjes. Je gaat precies omschrijven wat er in ieder stukje gedaan moet worden en je controleert heel goed wat het resultaat is. Natuurlijk heb je dan ook weer iets nodig dat het overzicht houdt over alle kleine stukjes zodat er wel een totaalprodukt wordt afgeleverd volgens verwachting. Dit is eigenlijk de basis van het industriele bestuursmodel.

Nou willen we ineens allemaal nieuw gaan werken. Voor velen is de drijfveer vooral (weer) controle te krijgen over je eigen leven en de waardering te krijgen waar iedereen naar opzoek is. Dat betekent voor velen dat de lokatie en het tijdstip waarop de werkzaamheden moeten plaatsvinden meer flexibel moeten worden. Lekker thuis werken met kinderen en de hond om je heen. En dan roepen we dat dat vooral samen moet gaan met het management moet me vertrouwen. We moeten mensen maar vertrouwen dat ze daar mee om kunnen gaan.

Leg mij nou eens uit waarom mensen die in een proces werken op kantoor wel gecontroleerd moeten worden, en zodra ze thuis werken en hetzelfde werk doen ineens niet meer gecontroleerd hoeven te worden. Wat is er veranderd. Sterker nog, ik denk dat het thuiswerken alleen maar zorgt voor nog meer risico's in het proces. Je kan de samenhang en de kwaliteit, die je zo nodig hebt in het proces, volledig kwijt raken.

Dat er een beweging is om meer controle te krijgen over je eigen leven begrijp ik. Maar meer vrijheid betekent nogal wat. Dan moet je wel met die vrijheid om kunnen gaan. Dat betekent dat je jezelf heel goed moet kunnen organiseren. Niet alleen jezelf maar ook je werk. En niet iedereen kan dat. Vooral mannen hebben vaak een probleem om zichzelf goed te organiseren. Als het al bij jezelf misgaat, wat denk je dan dat er met het grote geheel gaat gebeuren.

Dus HNW ja, maar het zit hem vooral in je eigen verantwoordelijkheid om je leven te kunnen organiseren. Hoe beter je dit beheerst, hoe meer vrijheid je aan kan. Maar wel eerst laten zien. En uiteindelijk gaat het wat ons betreft niet om het uitvoeren van die kleine stukjes werk thuis of waar dan ook. Uiteindelijk gaat het om jouw visie, ideeen, oplossingen en talenten. Want daar zit ieder bedrijf uiteindelijk op te wachten, omdat daar de toekomst van ieder bedrijf in ligt opgesloten.

Het succes en de toekomst van iedere organisatie zit ergens in ons hoofd. Door 'ons' aan elkaar te verbinden kunnen we 7/24 nieuwe richtingen bedenken. En uiteindelijk is dat wat HNW zal toevoegen aan bestaande organisaties. Waar en wanneer je maar wilt.

ouwe blaren

Afgelopen zaterdag ben ik na jaren weer eens in een wedstrijdroeiboot (8+) gestapt, met mannen waarmee ik (met de meesten) vroeger heb gevaren. En als ik dan over vroeger praat dan bedoel ik bijna 30 jaar geleden. Zaterdag was er een wedstrijd over 5 kilometer op de Mark in Breda. Nou is dat nauwelijks de moeite waard om over te schrijven natuurlijk, maar er gebeurde daar iets bijzonders.

De meeste van die roeiers hebben wel een keer een WK-geroeid. Lang geleden, maar toch. In de tussentijd hadden, moet ik eerlijk bekennen, de meesten nog wel wat doorgeroeid behalve ikzelf. Dat kon je dus ook wel zien aan de reserves die ik meebracht in de boot. We hadden elkaar twee maanden geleden gemaild met de mededeling: 'we gaan samen weer een wedstrijd roeien'. Alleen al die mededeling deed iets met ons. Iedereen ging 'in training', uiteraard op zijn eigen manier. Zaterdag was iedereen er klaar voor om te gaan varen.

Toen we naar de boot liepen, kwam er als vanzelf een soort taakverdeling naar boven. Iedereen wist, zonder een woord te zeggen wat er moest gebeuren. De riemen werden aan het vlot gelegd, de boot uit de stelling gehaald en met een gecoordineerde beweging op de schouders gelegd. Eigenlijk heel bijzonder allemaal: er werd niets gezegd om dit te organiseren.

Nadat we in de boot gingen zitten, was er niemand die aanwijzingen gaf. Niets...we wisten wat we moesten doen. De boot afzetten, afstellen, klaar ...go! We voeren weg alsof er geen 30 jaar tussenzat. Volledige rust en controle, geen irritaties, geen opmerkingen, gewoon goed roeien. Raar he.

Toch een soort geheugen in je lichaam en geest, maar ook een soort rust dat het niet om jou gaat maar om het geheel. Jij staat ten dienste van de rest. Iedereen was achteraf wel onder de indruk. Hoe we zijn geeindigd? Ach...we hebben technisch heel goed geroeid, alleen de kracht & conditie lag na 30 jaar op een wat meer bescheiden peil. En dat help niet in een wedstrijd :-).

Blijft bijzonder om met elkaar iets voor elkaar te krijgen. Maar het kan, zelfs na 30 jaar.

breakthrough

Daniel H. Pink heeft een inspirerend boek geschreven 'Een compleet nieuw brein'. Ook hij refereert hier aan struktuur en creativiteit, aan lineair denken en organisch denken, aan je linker hersenhelft en je rechter hersenhelft. Of zoals wij het noemen aan Yellow&Blue, aan het corporate brain en processen. Het lijkt erop dat je deze twee werelden echt nodig hebt in deze tijd.

De tijd dat we alles kunnen oplossen via alleen lineair denken (linker hersenhelft) is voorbij. Misschien dat je het niet kunt geloven, maar zelfs logisch gezien begrijp je dat wat er om je heen aan de hand is niet in een stroommodelletje te vatten is. Door bijvoorbeeld nu een MBA te halen koop je geen gelukkig leven. Door veel geld te hebben word je niet blij. Het gaat uiteindelijk om andere dingen, gelukkig maar.

Wat we ons denk ik moeten beseffen is dat we denken, leven en werken met een verwrongen geest. Zoals Sir Ken Robinson ook in deze video uitlegt. Het industriele tijdperk heeft een zware stempel op ons gedrukt. Alleen die kennis die nodig is om de industrie gaande te houden werd en wordt onderwezen. Alleen wanneer je goed bent in die paar procent van de wereldwijd aanwezige kennis die nodig is voor de industrie, doet je denken dat je de beste bent. Omdat de industrie bepaalde en betaalde.

Maar de industrie maakt ook veel kapot zijn we achtergekomen. Onze bronnen, onze omgeving, ons milieu, onze gezinnen maar ook onszelf. We leven en denken voornamelijk op onze linker hersenhelft, en dat verarmt uiteindelijk je geest. En 'in the end' sloopt het jou als mens. De meesten onder ons voelen dat wat we nu aan het doen zijn niet klopt. Maar we kunnen dat gevoel geen plek geven omdat we maar een stukje van onze hersenen durven te gebruiken. En juist dat stukje dat wel werkt kan niets met deze signalen.

Voorbeeld van Sir Ken Robinson: Geef een kleuter een paperclip en vraag welke toepassingen er zijn. Uit onderzoek blijkt dat 98% van de kleuters meer dan 1500 toepassingen bedenkt. Vraag diezelfde kinderen als ze 15 jaar zijn hoeveel toepassingen ze kunnen bedenken voor een paperclip. Wanneer ze er meer kunnen bedenken dan 20 doen ze het goed. We hebben door onze educatie een groot deel van onze hersenen stilgelegd. Ernstig he. Alleen maar om de industrie te behagen.

Hoeveel mensen stoeien niet met hun leven. Waar ben ik nou echt goed in, waar krijg ik energie van, wat vind ik nou leuk, welke stap zou ik moeten maken. Vaak zoek je via de logica naar een oplossing voor deze vragen, via je verwrongen geest. Het zou zomaar kunnen zijn dat jij goed bent in dingen die door de universiteiten en de industrie (dus onze samenleving) niet als hoogwaardig worden gezien. Misschien ben je goed in creativiteit, verbinden of iets anders. Maar daar denk je niet over na, want daar is geen brood in te verdienen. Of toch wel?

Onze wereld is niet te redden door alleen te leunen op de linker hersenhelft (lineair, logica). Ik vertrouw geen mensen die denken alleen via logica de wereld te redden. Ik geloof dat wanneer we oplossingen kunnen bedenken door ten volle gebruik te durven maken van het organische karakter van onze wereld, we een kans hebben. Dat betekent in mijn ogen niet dat we new-age-achtig moeten worden. Maar dat we, om een doorbraak te forceren, we moeten openstaan voor de rechterkant van onze hersenen. Daar zitten oplossingen (samenhang, synthese, creatie, verbinden) die ons verder kunnen brengen, om vervolgens onze plannen uit te voeren door gebruik te maken van de linker kant van onze hersenen (logica).

Dat geldt volgens mij niet alleen voor mensen, maar ook voor organisaties. Omdat organisaties ook maar mensen zijn. Yellow & Blue, corporate brain & processen, rechts & links.

Lekker gevoel he, dat je hersenen tot nu toe alleen nog maar halve kracht hebben gedraaid. Er ligt een nieuwe wereld aan je voeten.

honger beïnvloedt je gedrag

Vanmorgen was er een discussie bij BNR over of je nou wel of niet handel zou moeten willen drijven met landen die het niet zo nauw nemen mensenrechten. Een van de uitkomsten was dat wanneer je dit strikt zou volgen je geen zaken meer kunt doen met China, Rusland en de VS. Dus wanneer je wel zaken doet met die landen ben je hypocriet. Best een lastig verhaal inderdaad, want als we geen zaken met die landen doen gaan we als land failliet.

Hoe zou ik daar nou mee omgaan denk ik dan. Vaak probeer ik het dan te vertalen naar mijn eigen wereld. Wij willen onze klanten graag helpen met veranderingen door technologie te introduceren, maar daar direct ook diensten aan te bieden om het gedrag van mensen ietsje aan te passen. Omdat wij denken dat het daar toch uiteindelijk om gaat. Technologie alleen is de oplossing niet, het gaat om gedrag & technologie. Maar ja, dat is onze mening...en niet van al onze klanten.

Moet je dan alle klanten overslaan die alleen technologie willen en niets willen met gedrag? Nee ik denk het niet. Zijn we dan hypocriet omdat we klanten niet alles bieden wat we in huis hebben?, nee denk het niet. Deze klanten zijn alleen nu nog helemaal niet bezig met het gedrag, prima toch. Maar ik denk over 10 jaar wel...dan willen ze niet anders meer.

En nou begrijp ik ook dat mensenrechten en ons gedrag-dingetje van een compleet andere orde is. Maar ook Nederland gaat niet helemaal vrijuit als het om mensenrechten gaat. En 100 jaar geleden waren wij ook horken op het gebied van mensenrechten. Dat wij dan toevallig nu in de situatie zitten dat wij ons de luxe kunnen veroorloven om na te denken (en te handelen) over zaken (zoals mensenrechten) die verder gaan dan honger en oorlog, is een voorrecht. Maar dat betekent niet dat andere landen die door omstandigheden nog niet zo ver zijn, we maar moeten afdoen als barbaren.

Het is mijn overtuiging dat (bijna) iedereen in de wereld echt wel weet hoe we met elkaar zouden moeten omgaan. Maar dat honger, angst, soms geloof en macht dit beeld kunnen verdringen. Door juist hard te werken aan minder honger, meer transparantie en meer communicatie krijgt de massa meer macht en zullen uitwassen in de toekomst minder voorkomen. Ofwel, we moeten veel investeren en handel drijven in deze landen, maar wel met als doel om het denken wat meer ruimte te geven.

Pavlov was zo gek nog niet.

meer regels = meer afstand

Het wringt ergens wanneer je iets wilt organiseren, een bedrijf bijvoorbeeld. Aan de ene kant wil je samen iets bereiken en als een geheel opereren. Aan de andere kant merk je dat als je het wilt organiseren de mensen van je weglopen. Het is blijkbaar een delicaat proces.

Natuurlijk kan je proberen a la Khadaffi om met fear te organiseren. Dan lijkt het of iedereen zich conformeert aan je regime. Maar heel duurzaam blijkt dat ook niet te zijn. Niets regelen en hopen dat het goed gaat komen lukt ook niet. Dat hebben we in de eerste 10 jaar e-office gezien. Maar waar ligt dan het optimum en wat bepaalt dan wel de balans?

Ik deel regels op in twee werelden. 1) de regels die ervoor zorgen dat processen blijven funktioneren en 2) de regels die ervoor moeten zorgen dat binnen de organisatie het juiste gedrag wordt gebruikt. Dus afspraken nakomen, elkaar op de hoogte houden, met twee worden spreken, deur openhouden, je kent het wel. We hebben het vanaf nu over de categorie 2-regels.

Als je van huis uit niet geleerd hebt 'hoe het hoort', en je wilt dat je binnen de organisatie een type gedrag thuis hoort dan kan je drie dingen doen. A) alleen die mensen aannemen die dit gedrag al in huis hebben. B) mensen het gedrag bijbrengen en C) regels bedenken waardoor het gedrag wordt afgedwongen. Vaak komen we uit bij C.

Wat nu heel interessant is dat het management zich het liefst bezig lijkt te houden met het bedenken van nog meer regels. Dat is lekker veilig, afstandelijk en lineair. Past helemaal in onze linker hersenhelft. Je kan dit zelfs doen zonder ooit met de 'echte mensen' te praten.

Wanneer die regels dan 'geimplementeerd' worden dan zie je het volgende gebeuren: de meesten onder ons worden dan heel creatief en gaan bedenken hoe ze onder, om of over deze regels heen kunnen. Grappig he. En ze voelen zich ineens helemaal niet meer verantwoordelijk voor dat geregelde deel van hun werk...want daar is nu een regel voor.

Dus omdat we graag een nieuw gedrag willen, dat dus niet vanzelf aanwezig is, bedenk je regels zodat er een nieuw gedrag zal ontstaan. Maar dat heeft tot gevolg dat mensen en het nieuwe gedrag niet aannemen en nog eens meer afstand nemen van wat je wilde bereiken.

hmmmm, kan jij het nog volgen?

breek je ketens los

We denken wel dat we in een wereld leven die niet vergelijkbaar is met alle eeuwen hiervoor. Maar is dat wel waar. En zit het probleem misschien niet gewoon in onszelf, in plaats dat we denken dat het ligt aan alles om ons heen.

Zouden we misschien ons oude denken moeten zien los te laten, om oplossingen te kunnen bieden voor de toekomst . Een toekomst die niemand kent. Is onze kennis van vroeger wel de juiste om oplossingen te bedenken voor problemen die we niet kennen. Is het dan wel slim om ons onderwijssysteem alle creativiteit uit kinderen te 'educaten' zodat er altijd maar 1 antwoord is op 1 vraag. Dat er niets ergers bestaat dan het maken van een fout.

Is het niet zo dat we door het al meer dan een eeuw oude onderwijssysteem we worden voorbereid voor een industriele toekomst. Een lineaire toekomst. "Als je deze opleiding volgt, dat diploma haalt, die cursus doet dan heb je een goed leven". Is ons leven niet wat meer organisch dan dat. Dus helemaal niet lineair, zoals velen denken.

Worden we allemaal opgeleid om te werken voor zwaar gestandaardiseerde omgevingen zoals de fastfoodketen Mac Donalds. Waar alles hetzelfde is. Waar je uiteindelijk aan dood gaat als je er teveel van eet. Sloopt lineariteit en standaardisatie onze energie en geest misschien. Zouden we niet veel liever niet-standaard maaltijden eten. Waar vakmanschap, liefde en diversiteit mogelijk is. Is een dergelijke maaltijd ook niet veel beter voor het voeden van onze geest en energie.

Onze toekomst zit in ons hoofd. In jouw hoofd, zijn hoofd, haar hoofd, mijn hoofd. Samen hebben we de kracht om een nieuwe richting te geven aan onze eigen toekomst. En voor velen onder ons, de toekomst van jullie kinderen. Waarom doen we dat dan niet? Omdat we geketend zijn aan oude veronderstellingen en gedachten...zonder dat we ons daarvan bewust zijn.

Is dit nieuw? Nee hoor. Abraham Lincoln hield in 1862 een speech voor het congres. Daar zei hij het volgende:

"De dogma's van het stille verleden zijn ontoereikend voor het stormachtige heden.

De uitdaging ligt vol met moeilijkheden, en we moeten de uitdaging benutten.

Omdat onze zaak nieuw is, moeten we nieuwe dingen bedenken en nieuwe dingen doen.

We moeten ons van onze ketens bevrijden en alleen dan zullen we ons land redden."

Ofwel, we zitten vol met oude kennis en aannames die ons hoogstwaarschijnlijk niet zullen helpen in de toekomst. Wees je daarvan bewust, neem er afscheid van en bedenk met elkaar nieuwe oplossingen voor een nieuwe toekomst. Dat geeft energie, voedt de geest, geeft ruimte aan passie en bouwt aan een nieuwe wereld voor jou en iedereen die na ons op deze wereld leeft.

Ik heb er zin in.

INSPIRATIEBRON

http://www.ted.com/talks/ken_robinson_says_schools_kill_creativity.html

http://www.ted.com/talks/sir_ken_robinson_bring_on_the_revolution.html

de kracht van het voorbeeld

Stel je jezelf eens voor dat je bent ingegoten in een blok beton. Alleen je hoofd komt er nog uit en je kan met je neus een grote rode knop indrukken. Maar alleen wanneer het groene lampje gaat branden. Wanneer de de rode knop indrukt terwijl het lampje niet brandt, krijg je een emmer water over je hoofd. In hoeverre is er in deze situatie behoefte aan voorbeeldfunctie?

Stel je nu eens voor dat je gek bent van hard zwemmen. Je wilt de beste van de wereld worden, je wilt er alles voor doen om dat te bereiken. Is daar een handboek voor? Of ben je opzoek naar een voorbeeld, iemand als Pieter van de Hoogenband bijvoorbeeld. De kans is groot dat je niet alleen zijn zwemstijl probeert over te nemen, maar ook zijn trainingsmethode, zijn voedingspatroon, zijn kledingstijl en misschien zelfs zijn accent.

Naar mate er meer vrijheid is binnen een bedrijf, is het belang van de voorbeeldfunctie steeds sterker. De voorbeeldfunctie is eigenlijk een wandelende vraagbaak, een wandelend handboek, een norm, hoe kan het. Niet alles is nu eenmaal te beschrijven, het gaat om de samenhang der dingen. En die komen het beste bijelkaar in een mens. Een mens dat gaat voor zijn vak.

De voorbeeldfunctie wordt vaak onderschat. Is iets van de directeur, wordt er dan gedacht. Niet waar, denk ik dan. Voorbeeldgedrag is voor iedereen. Binnen je bedrijf maar ook erbuiten. Door je gedrag laat je zien wie je werkelijk bent. Of je werkelijk gelooft in de normen en waarden van de organisatie en de maatschappij. Of misschien geloof je er niet in en laat je dat zien door afwijkend gedrag. ook dat is een voorbeeld voor mensen.

Iedereen is een voorbeeld voor een ander. Wanneer jij je afval uit het raampje van je auto gooit ben je een voorbeeld voor anderen. "Zie je wel, kan best wel", denken anderen dan. Het geeft aan dat het je allemaal niet uitmaakt. Dat het alleen om jou draait. Wanneer ik als leider van e-office mijn afspraken niet nakom denkt iedereen, "zie je wel, ook hij neemt het niet serieus".

Wij zoeken allemaal naar voorbeelden, mensen die ons inspireren. mensen die echt zijn. In hun denken en in hun handelen. Wij registreren allemaal haarfijn wanneer daar iets niet in klopt en dan zeggen we: "Aha, zie je wel...het klopt niet". Om vervolgens op onze krent te blijven zitten want we hebben het bewijs dat het niet waar is wat hij zegt. Weg energie.

En de kracht van de voorbeeldfunctie speelt overal: artiesten en publiek, politici en publiek, onze koningin, sporters, directeuren, maar ook je collega's, thoughtleaders en jij! Ik wil hiermee niet zeggen dat ik wil voorschrijven hoe het moet, nee dat is het niet. Maar ik wil wel aangeven dat iedereen in een andere fase in zijn leven zit. En dat mensen aan het begin van hun (werkende) leven zoeken naar voorbeelden. En waarschijnlijk ben jij, zonder dat je het weet, een voorbeeld. Zou zomaar kunnen.

En als je de wereld dan toch wilde veranderen....precies.

carriere en HNW

Hoe maak je nou carriere in de wereld van HNW? Je baas opvolgen is wel heel erg 'old school' is het niet. Groeien in hierarchie past niet echt in de wereld van HNW. Want iedereen wil nu juist kunnen functioneren zonder hierarchie. Maar aan de andere kant wil je ook vooruit. Je wilt meer, beter, groeien, ontwikkelen, stappen maken. Maar hoe doe je dat dan.

Je zou het alsvolgt kunnen bekijken. Stel je hebt een bedrijf met 1000 mensen die er een potje van maken. Of je hebt een bedrijf met 1000 vakmensen die precies weten waar ze mee bezig zijn. Welk bedrijf zal het meest succesvol zijn....precies. Het bedrijf met de vakmensen.

Het vakmensen-bedrijf heeft namelijk weinig overhead nodig, weinig controle, heeft tevreden klanten en medewerkers, hebben geen management nodig met heel veel stuurinformatie. Omdat de 1000 vakmensen begrijpen hoe het allemaal werkt. Niet alleen hun eigen discipline, maar vooral de interface met anderen, en andere processen. (Anders gezegd: ze managen ook hun omgeving). Ze zorgen ervoor dat het werkt, ze komen hun afspraken na.

Ik denk dat een bedrijf met 1000 echte vakmensen vele factoren succesvoller is dan een organisatie waar niemand zich verantwoordelijk voelt voor zijn werk. Daar is namelijk, om een beetje voorspelbaar te zijn, veel overhead nodig, veel controle, motivatie, regels, instructies, handhaving, procedures. Allemaal zaken die het werken er niet leuker op maken en de snelheid eruit halen.

Maar hoe maak je dan carriere. Nou eigenlijk door steeds meer vakman te worden. Door te laten zien dat je de volledige verantwoordelijkheid kunt nemen voor een steeds groter gebied. Je kan jou om een boodschap sturen. Geen gedoe, je zorgt ervoor dat het goed komt. En naarmate je steeds meer aankunt, ben je ook steeds waardevoller voor het bedrijf/netwerk. Mensen kunnen op je bouwen, je bent te vertrouwen, je komt je afspraken na zonder dat je star wordt.

Aan dat soort mensen hebben we steeds meer behoefte. En ik ben er van overtuigd dat wanneer je steeds meer verantwoordelijkheid krijgt (en dan niet omdat je de functie van directeur krijgt, maar omdat je hebt bewezen dat de verantwoordelijkheid aankunt) je werk uitdagend zal blijven. Daar begint het mee, en dat je er dan nog eens goed voor beloond wordt is meegenomen.

carrierze

The Global Brain

Al vaak heb ik het gehad over 'The Corporate Brain". Naast processen zullen bedrijven steeds meer behoefte krijgen aan het Corporate Brain, waardoor ze problemen kunnen oplossen die niet via het proces opgelost kunnen worden. Mijn volgende boek zal hier over gaan.

Processen leven in een blauwe wereld, waar het verkleinen van risico's door het uitvoeren van controle de scepter zwaait. Het Corporate Brain leeft in een gele wereld, waar creativiteit en vertrouwen de boventoon zwaaien. Door Yellow&Blue samen te brengen (Het Corporate Brain samen met Processen), kunnen we nieuwe organisaties bouwen waar naast voorspelbaarheid en efficienty ook maximaal gebruik gemaakt wordt van de kracht van mensen. De toekomst van ieder bedrijf zit immers opgesloten in de hersenen van de huidige medewerkers.

In mijn zoektocht naar het corporate brain kwam ik deze video tegen van Peter Russell: the global brain. Wanneer je bedenkt dat deze video in 1985 is gemaakt krijg je veel respect voor Peter. Het is voor deze tijd een wat trage film en duurt 35 minuten. De muziek en de wijze waarop hij spreekt kan wat irritatie geven, maar wanneer je daar doorheen kijkt kan het niet anders dat je mond wagenwijd openvalt.

Hij laat zien dat dat de ontwikkeling van social media al heel lang geleden te voorspellen was, dat we bij 10 miljard bewoners op deze aarde een volgende fase hebben bereikt: een globaal bewustzijn. Dat alles uit hetzelfde is opgebouwd en dus dezelfde principes kent (Zo boven zo onder, zo onder zo boven). Dat jij niet ophoudt bij je vel maar dat juist je omgeving jou inhoud geeft. Dat technologie en mensen heel goed samengaan, dat er een diepe behoefte is om te verbinden. Wanneer je goed kijkt is het niet zo moeilijk te bedenken waar we met deze wereld heengaan. Spannend toch?

Voor iedereen die een beetje spiritueel durft te zijn is dit half uurtje goed besteed.

Ik vond het in iedergeval heel bijzonder.

inspiratie heeft maar een beperkte houdbaarheid

Ken je die gesprekken, waar je compleet gesloopt uit komt. Wat is dat toch dat je van de ene persoon juist heel veel energie krijgt en dat de andere persoon juist heel veel energie vraagt. Er zijn mensen die jou echt kunnen gebruiken als een oplaadstation. Ze hebben jou nodig om zichzelf weer goed te voelen (zelf dat vraag ik mij af). Maar vaak zijn hun accu's zo slecht dat op het moment dat ze de kamer uitstappen ze alweer leeg zijn.

Ik denk dat het te maken heeft met richting, noem het zingeving. Ga ik er iets van maken of laat ik alles maar gebeuren. Wil ik iets voor elkaar krijgen of probeer ik met zo min mogelijk energie en schade mijzelf in leven te houden. Glas half vol of half leeg...dat soort uitspraken. Maar vervelend is het wel. Niet alleen voor de persoon zelf maar ook voor iedereen om hem of haar heen.

Wat is nou leuker dan te werken met mensen die zin in het leven hebben. Die misschien wel heel veel fouten maken maar wel iets doen! Proberen er iets van te maken. Wat heeft het voor zin om op je dertigste het al op te geven. Uitkijken naar het moment dat je met pensioen kan gaan?. Nou ik kan je beloven, al die beloften over onze pensioenen gaan natuurlijk nooit uitkomen. Dat geld zal de komende dertig jaar keurig verdampen.

De beste pensioenvoorziening die je voor jezelf kunt kopen is dat je interessant blijft voor anderen. Dat je blijft leren en dat het prettig is om met jou samen te werken. Wanneer je juist daar mee bezig (focus) bent is je pensioen ook geregeld. Maar wanneer je overal problemen ziet, alles aangrijpt om initiatieven de grond in te boren of als onhaalbaar te bestempelen, dan ziet je toekomst er niet goed uit.

Het gaat in deze tijd om adaptieve organisaties, om het vermogen je te kunnen aanpassen. Dus ook om bedrijven die zich kunnen aanpassen, innovatief zijn. Daar moet energie stromen, mensen kunnen daar met rare plannen komen, er moet lol en discipline zijn. Natuurlijk ook kritisch zijn, maar vooral geen doemdenkers.

In het boek REWORK stond een mooi artikeltje. Ging over gave ideeen en over inspiratie. Aan een idee zit vaak geen houdbaarheidsdatum, aan inspiratie wel. Wanneer de inspiratie er is om iets met een idee te doen moet je er direct aan beginnen. Als je dat niet doet raak je de inspiratie kwijt en zal het idee niet meer uitgevoerd worden. Simpel he, iedereen herkent het..afvallen, stoppen met roken, studie, meer slapen, sporten. Prima plannen, alleen zonder inspiratie gaat er niets gebeuren.

Mijn advies: wanneer je echt iets wilt veranderen zal je iedereen die jou inspiratie stukmaakt op grote afstand moeten houden.

leg de verantwoordelijk waar die hoort: bij jou zelf!

Net gesproken met een oud topsporter (Shorttrack) Knut Alsemgeest. Wat ik nou zo grappig vind is dat topsporters blijkbaar toch allemaal een beetje hetzelfde denken over het leven. En vooral dat je daar zelf keuzes in moet willen maken. Dat je je niet afhankelijk maakt van anderen of van materie. Nee jij bent zelf in control.

En naast dat je zelf in control wilt zijn moet het ook wel een beetje leuk zijn. Dus een combinatie van discipline en plezier maken. Hij is op dit moment trainer/coach van een groep shorttrackers. Deze groep is nu nog groot, maar uiteindelijk moeten hier dus mensen uit geselecteerd worden om naar EK's en WK's te gaan.

Zijn visie is om de sporters de komende tijd zichzelf te laten uitselecteren. Dus door ze zelf te laten inzien of ze wel of niet de top kunnen bereiken. Door de sporters zo te begeleiden dat ze er zelf achter komen waar ze nou wel of niet goed in zijn. En natuurlijk of het shorttracken op hoog niveau wel hun ding is. Inzicht geven, persoonlijke ontwikkeling, eerlijk zijn.

Naast dat Knut natuurlijk een voorbeeld is van de Y-generatie, legt hij ook nog eens de verantwoordelijkheid neer waar die hoort: bij jezelf. Dus hij creeert voor zijn sporters dus ook een omgeving waarbij er geen afhankelijkheden ontstaan. Waar sporters zelf keuzes maken, zelf bepalen of ze wel of niet op hun plek zitten.

Ik heb zomaar het gevoel dat het Nederlandse bedrijfsleven nog veel van Knut kan leren. Zijn visie is simpel, eerlijk en straight forward.

We gaan nog veel horen van Knut!

Y&B business model generation

Vanmorgen gesproken met Huub van Zwieten (Talentfirst) en Gonny vink (work21) over talent en businessmodellen. Na een uur kwamen we op het volgende idee. Een idee dat trouwens ook is ingegeven door het lezen van het boek Business Model Generation dat ik de afgelopen weken heb gelezen.

Het idee gaat alsvolgt. Bedrijven zouden hun potentieel strategisch moeten inzetten zodat het is ingebed in de organisatie. Voor veel bedrijven is HNW niet meer dan een kostenreductie. Maar in onze ogen is het veel meer dan dat. Je voegt namelijk een extra key resource toe aan je bedrijf: 'de potentie van je mensen'. Maar hoe kan je dat nou zo goed mogelijk gebruiken of inzetten?

Waarschijnlijk niet door het toe te passen in je bestaande businessmodel. Als het wel kan dan had je waarschijnlijk al veel eerder de potentie van je mensen ontsloten en toegevoegd aan je businessmodel. Nee, de extra resource (potentieel van alle mensen) biedt je de mogelijkheid om nieuwe businessmodellen te bedenken. Waarom? Omdat je toegang hebt tot een nieuwe krachtige bron. En die bron kan ervoor zorgen dat je nieuwe producten of diensten kunt bieden aan misschien wel nieuwe markten.

Wat wij gaan doen bij e-office is opnieuw kijken naar een specifiek bedrijfsonderdeel. Wat zijn de talenten van de mensen, hoe zit de markt inelkaar, wat zijn de concurrenten, wat willen klanten wat willen de partners. Dus helemaal opnieuw kijken naar de propositie. Waarom? Omdat dit onderdeel diensten levert in een markt die al heel lang bestaat en een opfrisser nodig heeft. Juist door te kijken wat de talenten zijn van iedereen die zich hier mee bezighoudt kunnen we iets extra's toevoegen. Hierdoor kunnen we tot nieuwe verrassende oplossingen komen.

Huub, Gonny en ik gaan hier waarschijnlijk binnenkort mee aan de slag.

Heb er zin in!

Twente, voorbeeld voor de nieuwe organisatiecultuur

Vorige week mocht ik deelnemen in een panel waarbij Marcel Rözer de discussieleider was. Nou had ik Marcel natuurlijk al een aantal keer gezien als commentator bij Goedemorgen Nederland. Toen al viel hij mij op dat hij een vriedelijke, nuchtere en analytisch kritische kijk op de wereld heeft. Een commentator nieuwe stijl zou je kunnen zeggen.

Het is ontegenzeggelijk dat hij tukker is. Daar schaamt hij zich ook niet voor, sterker nog het is een van zijn visitekaartjes. Vanmorgen werd hem gevraagd waarom FC Twente kampioen van Nederland is geworden. Hij kwam toen met een verrassende analyse. Twente is kampioen geworden door de volgende combinatie van eigenschappen:

• Ten eerste was er sprake van leiderschap. De voorzitter (Joop Munsterman) van Twente heeft al zeven jaar geleden een plan gemaakt voor de club en zich daaraan vastgehouden. Hij is zelf ook altijd baas gebleven van het plan.
• Ten tweede had Twente uiteraard een goed coach (McClaren) .
• Maar het allerbelangrijkste, volgens Marcel, is het feit dat er in Twente saamhorigheid is. Niet alleen in het team maar in heel Twente. Mensen hebben iets voor elkaar over. En daar zit hem nou net het verschil met de grote steden. Daar gaat iedereen voor zichzelf.

En eigenlijk denk ik dat het in het bedrijfsleven precies zo gaat. Grote organisaties zijn vergelijkbaar met grote steden. Je bent er, maar de meesten hebben er niets mee. Als het mis met je gaat kijkt niemand naar je om. Als je het goed doet moet je oppassen dat je niet overvallen wordt.

Kleinere organisaties kennen vaak meer saamhorigheid. Bij kleinere organisaties werkt leiderschap sneller en effectiever omdat mensen dichter bij de leider staan. Wanneer het met iemand wat minder gaat, staan anderen op om je te helpen. Je viert samen successen en verliezen. Kleinere organisatie weten nog wat saamhorigheid is. Samen iets voor elkaar krijgen.

Ik ben het dus wel eens met Marcel. Kleinere organisaties hebben wat mij betreft de toekomst. Daar zijn mensen nog belangrijker dan processen. Daar maakt het uit wat je doet. Daar is een gezamenlijk doel waar mensen iets voor willen opofferen. Mooi hoor. En eigenlijk weet iedereen denk ik wel wat we hiermee bedoelen.

We zijn het alleen de afgelopen tijd even kwijt geraakt.

Twente, gefeliciteerd.

regering Y

De macht verschuift razendsnel van instituten en organisaties naar gewone mensen. Naar jou en mij. Niet ons als individu, maar juist naar ons doordat wij ons kunnen organiseren zonder organisaties. Vorig jaar keek ik naar een van de afleveringen van In Europa gepresenteerd door Geert Mak. Op een gegeven moment kwam hij met een uitspraak die mij nog steeds is bijgebleven. Het ging ongeveer zo:

"In de afgelopen honderden jaren is de macht ooit begonnen bij de kerk. Daarna is de macht overgenomen door de koningshuizen om vervolgens te worden overgedragen aan regeringen."

Op dit moment denk ik dat we in een hele bijzondere tijd zitten waarbij steeds meer macht komt te liggen bij jou en mij. Het lijkt echt op een democratisering van de macht. Via social media kunnen wij elkaar vinden, organiseren en een kracht uitoefenen op een organisatie of een besluit van de regering. De vraag is natuurlijk of dit een wenselijke ontwikkeling is. Ik zou zeggen: voor een deel wel en voor een deel niet.

Wat ik fantastisch vind is dat iedereen nu direct kan deelnemen aan discussies die hem of haar interesseren. Je hebt er geen ingewikkelde formulieren, procedures of politieke organisatie voor nodig, je kan je mening gemakkelijk via blogs, discussies, of websites kwijt. Dat is mooi. Maar er zit ook een downside aan. En dat is de emotie die vaak samen gaat met de discussies. En dan bedoel ik de massa-emotie. Die trouwens ook nog steeds vaak wordt gevoed door de bestaande media: Kranten, televisie.

Wanneer je naar een organisatie kijkt heb je even grofweg 20% smaakmakers, 70% neutrale mensen en 10% negatieve mensen. Klopt niet helemaal hoor, maar gaat even om de grote lijn. En het gaat met name om de neutrale groep. Dat zijn mensen die nog geen mening hebben en twee kanten op kunnen vallen. Maar als zo'n groep ook kiest gaat het ook ineens heel hard. De vraag is of je daardoor de juiste keuzes maakt omdat ze vaak luisteren naar die groep die ze op dat moment het meest raakt. Dus ook emotioneel.

Omdat mij dat niet wenselijk lijkt denk ik dat er een soort tegenkracht moet zijn die ook de grote lijnen en tijdslijnen in de gaten houdt. Dat zou natuurlijk prima door de regering gedaan kunnen worden. De regering kiest voor een plan van vier jaar (liefst langer) en houdt zich daar aan vast. De bevolking kan gedurende de regeerperiode dienen als stuurraket om zo hier en daar wat tegengas te geven of de richting iets bij te sturen.

Ik denk dat als we het zo samen kunnen regelen dat we een mooie mix hebben van koersvastheid en aanpassingsvermogen door gewijzigde inzichten en omstandigheden. Dus helemaal bij de regering leggen is niet een optie, helemaal bij de burgers neerleggen ook niet. Maar het gaat juist om de mix van nu en langere termijn.

De adaptieve samenleving. (of is een samenleving dat per definitie al adaptief?)